ขอเพิ่มชื่อคุณ Naween Noppakun กับ Tritos Termarbsri เข้าไปในรายชื่อผู้กำกับภาพยนตร์ที่เป็นนักดนตรีด้วย
จริง ๆ
แล้วเหมือนเพื่อนเราเคยตั้งข้อสังเกตด้วยนะ ว่าหนังไทยที่เป็น lyrical ตั้งแต่ทศวรรษ 2000 เป็นต้นมา มันมี “ลักษณะการตัดต่อ” ที่อาจจะแตกต่างจากหนังไทยยุคก่อน
ๆ ด้วย แต่เราไม่ถนัดและไม่มีความรู้เรื่องการตัดต่อ
เราก็เลยวิเคราะห์เองไม่ได้ว่า หนังไทยยุคเก่ากับหนังไทยกลุ่ม lyrical มันมีลักษณะการตัดต่อแตกต่างกันอย่างไร
https://web.facebook.com/photo/?fbid=10243870415919166&set=a.10223045281543822
++++
THE RIVER THAT NEVER ENDS (2022, JT Trinidad, Philippines, second
viewing, 19min, A+30)
+++
INSECT ALLEGORIES OF HIMMAPAN กีฏอุปมาในป่าหิมพานต์
(2026, Rutchanan Yodpanya, animation, A+30)
ชอบมากที่มีการสร้างสัตว์ในจินตนาการขึ้นมา
โดยสมมุติว่าเป็นแมลงในป่าหิมพานต์
ดูในนิทรรศการ COMING OF AGE: PSG78 ART
THESIS EXBITION at BACC
https://canva.link/usc2vlm7tamfojj
PERSONA PROJECTION ภาพฉายแห่งตัวตน (2026,
Sutawan Panasantisuk, mixed media installation with video)
มีการฉาย animation ทาบทับลงไปบนตัว
installation ในงานนี้ด้วย
GROWTH IN THE TRANSITION PERIOD การเปลี่ยนแปลงในวัยเปลี่ยนผ่าน
(2026, Ponlakrit Kanjanarajit, animation, A+30)
เนื้อหาของ animation เรื่องนี้อาจจะไม่ได้แปลกใหม่มากนัก
แต่เราก็ชอบสุดขีดอยู่ดี เพราะดูแล้วนึกว่ามันคือเรื่องของตัวเราเอง เรื่องของเด็กหญิงที่มีเพื่อนในจินตนาการเป็นแมวกับกระต่าย
แต่พอเธอโตขึ้น เธอก็เหมือนต้องทิ้งเพื่อนในจินตนาการไป ใช้ชีวิตเป็นผู้ใหญ่อยู่ในโลกที่ไร้สีสัน
ในที่สุดเพื่อน ๆ ในจินตนาการของเธอก็เลยกลับมาช่วยเติมเต็มความสุขให้เธออีกครั้ง
มันก็คล้าย ๆ กับชีวิตของเรากับลูกหมีนั่นแหละ
55555
1. กราบตีน ยกให้เป็น ONE OF MY MOST
FAVORITE THAI ANIMATIONS OF ALL TIME ไปเลย
2. หนังเรื่องนี้เป็น stop motion ที่แบ่งเนื้อเรื่องออกเป็น 6 chapters และมีลักษณะบางช่วงคล้ายการทำ
graffiti ให้ออกมาเป็น animation
3. ชอบสุดขีดที่หนังเรื่องนี้เนรมิต “ซากบ้านร้าง”
ให้กลายเป็นพื้นที่แห่งการระเบิดจินตนาการออกมา เพราะเราเองก็ชอบมองซากบ้านร้างแบบนี้เหมือนกัน
4. ชอบที่เนื้อเรื่องในแต่ละ chapter เหมือนต่อเนื่องกัน ตัวละครใน chapter นึงจะไปโผล่ใน
chapter อื่น ๆ ด้วย
ถ้าจำไม่ผิด chapter แรก
คือ “บ้านไร้คน”
Chapter ที่สอง คือ BIBIB เล่าเรื่องของก้อนอิฐสองก้อนที่มีชีวิต
ทั้งสองก้อนออกจากบ้านร้างไปผจญภัย
Chapter ที่สามคือ THE BRUSH เล่าเรื่องของแปรงขัดพื้นที่มีชีวิต
Chapter ที่สี่คือ THE BRUSH 2
ไม่แน่ใจว่า มันคือ chapter นี้หรือเปล่าที่ตัวละคร The Brush ที่ซี่แปรงร่วงเกือบหมดแล้ว
ได้มาเจอกับก้อนอิฐ และทั้งสองออกไปท่องเที่ยวด้วยกัน
Chapter ที่ห้า เราจำชื่อตอนไม่ได้
แต่เหมือนมีตัวละครที่คล้าย ๆ ผู้ร้าย และมีถุงขยะสีดำออกอาละวาด
Chapter ที่หก คือ “เป็นบ้าน”
มีตัวละครก้อนอุจจาระที่มีชีวิตด้วย
5. ดูแล้วนึกถึง MUTO (2008, Blu,
Argentina, animation, 8min) และ AN URBAN ALLEGORY (2024, JR, Alice Rohrwacher, France) เพราะหนังทั้งสามเรื่องนี้สร้างตัวละครจาก
“รูปวาดบนกำแพง” และเหมือนให้ตัวละครเหล่านี้เคลื่อนไหวกระโดดจากกำแพงนึงไปอีกกำแพงนึง
อะไรแบบนั้น
HOLLOW โพรงไม้ (2026, Akkarawin
Krairiksh, video installation)
ชอบสุดขีด งดงามมาก ๆ งาน HOLLOW นี้ประกอบด้วยวิดีโอสองชิ้น ซึ่งก็คือ
1. SWAY วิดีโอต้นไม้เต้นระบำ
(6min)
2. INSECT AND URGE วิดีโอการโต้ตอบของแมลงและสัตว์
(5.45min)
โดย HOLLOW นี้เป็นส่วนหนึ่งของงานศิลปะ
WIND, SUNLIGHT, THE MEMORY GARDEN (2026, Akkarawin Krairiksh) ในนิทรรศการ OFF THE RADAR, WE RISE at BACC
UNSEEN (2026, Anurak Khotchomphu, mixed media installation
with video)
ชอบสุดขีด ถ้าหากเราเข้าใจไม่ผิด
ผลงานศิลปะนี้มีการฉายวิดีโอทาบทับลงไปบนตัว installation แล้วมันออกมาดูงดงามมาก
ๆ ขลังมาก ๆ
+++
เพิ่งรู้ว่า Eva Marie Saint นางเอกของ ON THE WATERFRONT (1954, Elia Kazan, A+30) และ NORTH BY NORTHWEST (1959, Alfred Hitchcock, A+30) ยังคงมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน โดยตอนนี้เธอมีอายุ 101 ปี (เธอเกิดวันที่ 4
ก.ค. 1924) และกำลังจะมีอายุครบ 102 ปีในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า
อยากดูหนังอีกหลายเรื่องของ Eva Marie Saint
มาก ๆ โดยเฉพาะ A HATFUL OF RAIN (1957, Fred Zinnemann), ALL
FALL DOWN (1962, John Frankenheimer), THE SANDPIPER (1965, Vincente Minnelli), LOVING (1970, Irvin Kirshner), DON’T COME KNOCKING (2005, Wim
Wenders)
+++
เนื่องจาก BLUE (1993, Derek Jarman, UK,
79min) กำลังจะได้เข้าฉายในโรงภาพยนตร์ในกรุงเทพ เราก็เลยนึกถึงบทความ
LETTER TO AN ANGEL ที่ Tilda Swinton เขียนเพื่อรำลึกถึง
Derek Jarman ในปี 2002
บทความนี้สามารถอ่านได้ที่เว็บไซต์ของหนังสือพิมพ์ The Guardian นะ
บทความนี้มี quote ที่เราประทับใจหลายอันมาก
ๆ อย่างเช่น
“They talk about the British film
industry a lot these days. You remember that renaissance they all got moist
about in the 1980s after Chariots of Fire won four Oscars - "The British
are coming"? And then that thing with Henry V? Well, the renaissances are
rolling themselves out pretty much yearly now, as director after director makes
his or her first film and then graduates to making commercials.
It felt as if industrial films on these islands in those
1980s were made by people who could not quite get into television. ”
“I had run away to join a different
circus myself: Planet Jarmania. You were the first person I met who could
gossip about St Thomas Aquinas and hold a steady camera at the same time.”
“We sneaked under the fence, looked for
- and found - our fellow travellers elsewhere. Here's the thought: slice the
world longways, along its lines of sensibility, and not straight up and down,
through its geographical markers, and company will be yours, young film-maker.
Treason? To what?
The dead hand of good taste has commenced its last great
attempt to buy up every soul on the planet, and from where I'm sitting, it's
going great guns. Art is now indivisible from the idea of culture, culture from
heritage, heritage from tourism, tourism from what I saw emblazoned recently on
the window of an American chain store in Glasgow - "the art of
leisure". ”
“Do these people not watch old movies?
It's the spirited that hold the hands in the long run, it always was - the
low-key for the long term, the irreverent, the cheats, the undaunted and
inspired rule-breakers, not the goody-goody industrial types with their bedside
manners and managerial know-how.
It is all done with smoke and mirrors, and it always will
be. Not with memos and steering groups. Not with statistical evidence or test
screenings. Don't they know the basic laws of being in an audience? That we say
we want to know more about the villain, but we don't really; that we say we
like happy endings, but our souls droop without the bittersweet touch of
something we might recognise, as we bend from our fascinating and complex
mortal world into the virtual dark and back again. That we say we want famous
faces we can recognise, but there's one thing that a face that we identify as
an actor's first and foremost cannot do for us that the face we might see as
that of a person can do. It is human beings that are of use to us in the
figurative cinema. Human shapes and gauchenesses and human passions. Not drama
and perfect timing and a well-tuned charisma round every bend.
I have always wholeheartedly treasured in your work the
whiff of the school play. It tickles me still and I miss it terribly. The
antidote it offers to the mirror ball of the marketable - the artful without
the art, the meaningful devoid of meaning - is meat and drink to so many of us
looking for that dodgy wig, that moment of awkward zing, that loose corner
where we might prise up the carpet and uncover the rich slates of something we
might recognise as spirit underneath. Something raw and dusty and inarticulate,
for heaven's sake. This is what Pasolini knew. What Rossellini knew. This is
also what Ken Loach knows. What Andrew Kotting knows. What Powell and
Pressburger, what William Blake knew. And, for that matter, what Caravaggio
knew, painting prostitutes as Madonnas and rent boys as saints. No, Madonnas as
prostitutes and saints as rent boys - there's the rub.”
“The challenges facing a film culture
today? The possibility of film-makers losing the use of their own spirits. The
paralysis of isolated, original voices. The existence of the student loan in
the place of the student grant. The rarity of distributors with kamikaze
vision. Too many conference tables. Too few cinemas. Too little patience. Pomp
and circumstance. The concept of the "successful" product. The idea
that there is not enough to go around. The eye to the main chance. The
substitution of codependence for independence. The idea that it has to cost
millions of pounds to make a feature film.”
อ่านบทความฉบับเต็มได้ที่เว็บไซต์ของ The
Guardian นะ
LETTER TO AN ANGEL
https://www.theguardian.com/film/2002/aug/17/books.featuresreviews
+++
THE LIVING END (1992, Gregg Araki, USA, queer film, A+30)
ชอบที่ THE LIVING END มันบรรจุความโกรธแค้นต่อพวกเกลียดเกย์เอาไว้ได้อย่างรุนแรงมาก
+++
สรุปว่า ในช่วงสัปดาห์แรกของเดือนมิ.ย. 2026 มี
1. งาน video installation ของ Kongdej Jaturanrasmee ในงาน Hotel Art
Fair
2. เทศกาลภาพยนตร์สั้นจุลนิพนธ์ เอกภาพยนตร์ คณะ
ICT มหาวิทยาลัยศิลปากร ครั้งที่ 15
ณ ห้องอเนกประสงค์ ชั้น 1 หอศิลปวัฒนธรรมแห่งกรุงเทพมหานคร
(BACC)
3. เทศกาลภาพยนตร์จีน ภาพแห่งเทียนถาน มีฉายหนัง
THE SHADOWLESS TOWER (2026, Zhang Lu, China, 144min) ด้วย
4. มีฉายหนัง FILMLOVERS! (2024, Arnaud
Desplechin, France)
At Thai Film Archive
5. เทศกาลหนัง TILFF สำหรับ
queer films มีฉายหนัง BLUE (1993, Derek Jarman, UK)
ส่วนสัปดาห์ต่อ ๆ ไปในเดือนมิ.ย. มี
6. CCCL FILM FESTIVAL มีฉายหนัง
SILENT FRIEND ที่นำแสดงโดย เหลียงเฉาเหว่ย
7. ZIDANE: A 21ST CENTURY PORTRAIT
(2006, Douglas Gordon, Philippe Parreno, France/Iceland)
At Thai Film Archive
8. EU FILM FESTIVAL
9. งานฉายหนัง DR. SAMSI (1952, Ratna
Asmara, Indonesia, 83min)
At Buffalo Bridge Gallery
10. MABOROSI (1995, Hirokazu Koreeda, Japan, 110min)
11. the 2nd Bangkok LGBTIQ+ Film Festival 26 June-5 July ที่จัดโดย Baturu
+++
