Thursday, July 24, 2014

NUDE DOCUMENTARY FILM (2014, Pimploy Sudlar, documentary, A+30)


NUDE DOCUMENTARY FILM (2014, Pimploy Sudlar, documentary, A+30)

 

เราชอบ “นางเปลือย” ตรงที่

 

1.ประเด็นมันน่าสนใจดี เพราะเราไม่เคยรู้เรื่องวงการนู้ดมาก่อน คือเราไม่เคยผ่านตาหนังสือประเภทนี้มาก่อนด้วยซ้ำ เราเคยเห็นแต่หนังสือโป๊น่ะ แต่เราไม่เคยเห็นหนังสือภาพเปลือยที่มีความเป็นศิลปะแบบนี้ หนังเรื่องนี้ก็เลยทำให้เราได้รู้ว่ามันมีวงการนี้อยู่ในไทยด้วย

 

2.ผู้สัมภาษณ์หรือผู้กำกับกับตัว subject หรือ “อีฟ” เหมือนจะจูนกันติดอย่างมากๆ เรารู้สึกว่าอีฟเขากล้าแสดงตัวตน, ความคิด, ความรู้สึกออกมามากพอสมควรน่ะ คือถ้าผู้สัมภาษณ์กับผู้ให้สัมภาษณ์มันจูนกันติด หนังสารคดีเรื่องนั้นก็จะทำให้เรารู้สึกดูเพลินอย่างมากๆ

 

3.หนังเรื่องนี้ทำให้เรามองนางแบบวงการนี้ในแง่บวกเพิ่มขึ้นมาก คือก่อนหน้านี้เราอาจจะมองว่านางแบบประเภทนี้มีแต่พวกสวยแต่โง่ หรืออาจจะมองเขาเป็น object มากกว่าเป็นมนุษย์ แต่หนังเรื่องนี้นอกจากจะนำเสนอนางแบบวงการนี้ในฐานะมนุษย์อย่างสมบูรณ์แล้ว หนังยังทำให้เรารู้สึกว่าจริงๆแล้วการทำงานนางแบบประเภทนี้มันยากมากๆด้วย เพราะการโพสท่าบางท่ามันเกร็งมากๆ และมันดูทรมานทรกรรมมากๆ

 

4.ชอบตากล้องภาพเปลือยที่เป็นผู้หญิงในหนังเรื่องนี้ด้วย เราว่าผู้หญิงที่เป็นตากล้องคนนี้น่าสนใจมากๆ

Wednesday, July 23, 2014

CHILDREN OF MEKONG (2014, Kittisapt Erbsuk, documentary, A+25)


ให้ประมาณ A+25 จ้า เราชอบมากๆที่หนังแสดงให้เห็นภาพสังคมชนบทในหมู่บ้านนั้นว่ามีแต่คนแก่กับเด็ก เราว่ามันน่าสนใจดี

 

ชอบการที่หนังไปสัมภาษณ์แม่ของเด็กคนนึงที่มาทำงานในกรุงเทพด้วย เราอินกับตัวคุณแม่มากที่สุดในหนังเรื่องนี้ รู้สึกว่าเธอสู้ชีวิตดี และรู้สึกดีที่หนังไม่พยายามสร้างอารมณ์ซาบซึ้งกับเธอมากเกินไป

 

สิ่งที่ติดใจมากๆคือฉากที่ลุงคนนึงบอกว่าจับปลาแทบไม่ได้เลย แต่แพรวาบอกว่าลุงคนนี้จับปลาได้เป็นร้อยๆตัว สรุปว่าความจริงมันคืออะไร 55555

 

มีสิ่งที่ชอบเล็กๆน้อยๆเยอะมากในหนังเรื่องนี้ อย่างเช่นฉากที่ครูบอกให้เด็กพูดภาษากลาง, ฉากที่เด็กบอกว่าโตขึ้นอยากเป็นหมอ เพราะจะได้มีเงิน, ฉากที่เด็กบอกว่าอยากเป็นกระเป๋า (รถเมล์?) และการจับสังเกตภาพเด็กๆเล่นกันที่ริมแม่น้ำในช่วงท้ายเรื่อง

 

แต่สาเหตุที่เราไม่ได้ชอบถึงขั้น A+30 อาจจะเป็นเพราะเราไม่ชอบเด็กๆน่ะ คือเรามักจะอินกับหนังที่นำเสนอความโกรธเกลียดเคียดแค้นชิงชังหรือหดหู่น่ะ และเด็กๆมักจะเป็นวัยที่ขาดอารมณ์แบบนี้ 55555

 

 

THERE IS NO SPACE FOR ME (2013, Anusorn Soisa-ngim, A)


THERE IS NO SPACE FOR ME (2013, Anusorn Soisa-ngim, A)

 

เคยดูรอบแรกตอนฉายที่สถาบันปรีดี พนมยงค์แล้วชอบในระดับประมาณ A- ครับ แต่วันนี้พอดูรอบสองแล้วชอบมากขึ้นในระดับ A

 

สิ่งที่ชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ก็คือฉากการพลอดรักกันของคู่รักเกย์ครับ 555 คิดว่าฉากนั้นเป็นฉากที่ไม่ค่อยเจอในหนังสั้นไทยทั่วๆไป มันก็เลยกลายเป็นฉากที่โดดเด่นและ unique ขึ้นมา ชอบการนำเสนอปัญหาเรื่องบทบาทรุกรับบนเตียงด้วย

 

ฉากการสัมภาษณ์คนต่างๆก็ชอบในระดับนึงครับ เป็นเรื่องที่น่าสนใจดีที่ได้เห็นว่า หลายๆคนยังคงยอมรับไม่ได้ถ้าหากประมุขของประเทศจะเป็นเกย์ หรือถ้าหากหลายคนเลือกได้ ก็คงเลือกให้มีแค่เพศชายเพศหญิงเท่านั้น

 

แต่โดยส่วนตัวแล้วคิดว่า การนำเสนอประเด็นเรื่องการเมืองผ่านทางคลิปต่างๆบนจอโทรทัศน์ในหนังเรื่องนี้ มันดูเหมือนแยกส่วนมากเกินไปจากเนื้อหาชีวิตเกย์น่ะครับ คือผมชอบ quote คำพูดของคุณคำ ผกาที่เอามาใส่ในหนังเรื่องนี้มากๆ แต่มันยังดูเหมือนไม่เข้ากับหนังเรื่องนี้ยังไงไม่รู้ โดยส่วนตัวแล้วก็เลยคิดว่าถ้าหากตัดประเด็นการเมืองหรือจอโทรทัศน์ออกไปจากหนังเรื่องนี้ หนังมันอาจจะเข้าทางผมมากยิ่งขึ้น

 

ส่วนที่ชอบน้อยที่สุดในหนังก็คือส่วนของผีกะเทยน่ะครับ มันดูลอยๆมากๆ โดยเฉพาะการที่ผีกะเทยบอกว่าตัวเองตายเพราะเป็นกะเทย คือประโยคนี้มันดูลอยๆ ขาดที่มาที่ไปยังไงไม่รู้ และมันก็เลยทำให้ฉากการร้องไห้ของดรัสพงศ์ในช่วงท้ายเรื่องมันดูลอยๆด้วย คือผมไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไรไปกับตัวละครดรัสพงศ์หรือผีกะเทยเลย คือผมรู้สึกว่าความเจ็บปวดของตัวละครสองตัวนี้มันดูค่อนข้างไร้ที่มาน่ะครับ

 

แต่ชอบการถ่ายนิ่งๆในบางฉากนะครับ ทั้งฉากตัวละครเปลี่ยนชุดช่วงต้นเรื่อง, ฉากตัวละครไหว้แท่นบูชาบริทนีย์ช่วงต้นเรื่อง และฉากดรัสพงศ์ร้องไห้ คือผมชอบที่หนังถ่ายสามฉากนี้ด้วยการตั้งกล้องนิ่งๆน่ะครับ

 

สรุปว่าสิ่งที่ชอบที่สุดในหนังเรื่องนี้ก็คือการนำเสนอชีวิตบนเตียงของคู่เกย์ครับ แต่ผมว่าประเด็นการเมืองในหนังเรื่องนี้มันดูเป็นส่วนเกินสำหรับผม

 

แต่ผมชอบ “PRESENT PERFECT แค่นี้ก็ดีแล้ว” ในระดับ A+15 นะครับ เป็นหนังเกย์ที่โรแมนติกมากๆสำหรับผม :-) :-) :-)

Tuesday, July 22, 2014

ENDLESSLY (2014, Sivaroj Kongsakul, A+30)


--เราร้องไห้กับ ENDLESSLY ตรงฉากที่คุณยายจ้องมองมาที่กล้อง ส่วนหนังสั้นอีกเรื่องที่ทำให้เราร้องไห้อย่างรุนแรงในปีนี้คือ OLDS (วัชรพล แสงอรุณโรจน์) โดยเราร้องไห้ฉากที่พระเอกส่องกระจก รู้สึกประหลาดดีเหมือนกันที่หนังสองเรื่องนี้ทำให้เราร้องไห้ในฉากที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้สบสายตาหรือได้เห็นสายตาของตัวละคร

 

--สิ่งหนึ่งที่ชอบมากใน ENDLESSLY คือการที่หนังทำให้เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้สัมผัสกับจิตวิญญาณหรือสามารถจินตนาการถึงประวัติชีวิตของตัวละครทั้งๆที่หนังไม่ได้เล่าประวัติชีวิตของตัวละครออกมาตรงๆ โดย ENDLESSLY ทำให้เราจินตนาการถึงประวัติชีวิตตัวละครคุณยายโดยผ่านทาง

 

1.ตัวละครเด็กหญิง ที่น่าจะเหมือนกับคุณยายในวัยเด็ก

2.เนื้อเรื่องของข้างหลังภาพ

3.เนื้อเพลงที่ใช้ใน soundtrack

4.สิ่งของต่างๆภายในบ้าน ซึ่งรวมถึงผ้าม่าน, คราบบนฝ้า และผ้าพันคอ

 

ในแง่หนึ่ง ENDLESSLY ทำให้เรานึกถึงหนังเรื่อง “กิ่งอ่อนที่บ้านเก่า” (2007, ศศิกานต์ สุวรรณสุทธิ) ในแง่ที่ว่า ผู้กำกับหนังสองเรื่องนี้มีวิธีการมหัศจรรย์บางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนกับว่าเราได้สัมผัสกับจิตวิญญาณและเข้าใจประวัติชีวิตของตัวละคร ทั้งๆที่หนังไม่ได้เล่าประวัติชีวิตของตัวละครออกมาตรงๆ

FAVORITE UNINTENTIONAL TRILOGIES


FAVORITE UNINTENTIONAL TRILOGY

(คิดว่าหนังกลุ่มนี้เป็นหนังที่เหมือนจะเป็นไตรภาคกันโดยผู้สร้างไม่ได้ตั้งใจ)

 

1. TRILOGY OF THREE IMPORTANT DAYS IN THAI POLITICS

 

1.1 THE SKY ON NOVEMBER 1ST, 2013 (2013, Theeraphat Ngathong)


 

1.2 THIS FILM HAS BEEN INVALID TOO (2014, Theeraphat Ngathong)


 

1.3 I WISH THE WHOLE COUNTRY WOULD SINK UNDER WATER (2014, Theeraphat Ngathong)


 

 

2.TRILOGY OF DOCUMENTARIES ABOUT THE WORKING LIFE OF A BEAUTIFUL WOMAN

 

2.1 MATOOM (2011, Benjamas Rattanaphech, 17min)

 

2.2 ARISARA (2013, Charttakarn Wedchagit, 33.49min)

 

2.3 NUDE DOCUMENTARY FILM (2014, Pimploy Sudlar, 37.33min)

 

 

3.TRILOGY OF FILMS ABOUT PORTRAIT SKETCHES

 

3.1 A PORTRAIT OF CRAZY C ภาพเหมือนครึ่งตัวของเครซี่ ซี (2010, Eakalak Maleetipawan, 21min)

 

3.2 ENDLESS REALM อาณาจักรใจ (2013, Eakalak Maleetipawan, 16.22min)

 

3.3 A FOREST IS ALWAYS FULL OF SURPRISE ในป่าเต็มไปด้วยเรื่องอัศจรรย์ (2014, Eakalak Maleetipawan, 11.04min)

 

 

4. TRILOGY OF DOCUMENTARIES ABOUT THE NORTHEAST OF THAILAND

 

4.1 KON KOM KWAN คนคมขวาน (2013, Wiroon Kingpaiboon)

 

4.2 RASESALAI (2012, Narong Srisophab, 20min)

 

4.3 CHILDREN OF MEKONG เด็กโขง (2014, Kittisapt Erbsuk, 20min)

 

 

5.TRILOGY OF FILMS ABOUT SPLIT PERSONALITIES

 

5.1 EMPTILESS LANDSCAPE (2003, Nat Satayamas, 7min)

 

5.2 LONG FOR ขอให้น้ำแข็งละลาย (2014, Pavinee Satawatsakul, 30min
http://www.youtube.com/watch?v=fMkg-vSak6c

 

5.3 MEETING เจอกัน (2014, Nattapol Pawangthut, 15.28min)


 

 

6.TRILOGY OF FILMS ABOUT ARCHITECTURES AND POLITICAL IMPLICATIONS

 

6.1 THE NATIONAL MEMORIALS (อนุสรณ์สถานแห่งชาติ) (2012, Theeraphat Ngathong, 13.05min)

 

6.2 ON PROGRESS (2013, Abhichon Rattanabhayon)


 

6.3 BRUTALITY IN STONE (1960, Alexander Kluge + Peter Schamoni, West Germany)

Saturday, July 19, 2014

SHOKUNIN (2014, Nuttachai Jiraanont, A+30)


SHOKUNIN (2014, Nuttachai Jiraanont, A+30)

 

ความเห็นที่มีต่อ “ซูชิเนื้อคน”

 

1.เราไม่คิดว่าหนังเรื่องนี้เป็น thriller หรือ horror อย่างเต็มตัวนะ เพราะมันไม่ได้มีความลุ้นระทึก สนุก ตื่นเต้น แบบหนัง thriller หรือ horror ทั่วๆไปน่ะ และมันก็ไม่ได้เป็น psychological study อะไรด้วย มันดูเป็นหนัง revenge แบบ stylish มากกว่า เพราะฉะนั้นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเราในหนังเรื่องนี้จึงไม่ใช่ความสนุก, ตื่นเต้น หรือเนื้อเรื่องที่น่าติดตาม หรือสัญลักษณ์อะไรก็ตามที่อาจจะมี (แต่เราไม่ได้สนใจมัน) แต่กลับเป็น style ของมัน เราว่าถ้าใครชอบ style ของหนังเรื่องนี้ ก็อาจจะชอบหนังเรื่องนี้มากๆก็ได้

 

จริงๆแล้วเราไม่สามารถเรียกหนังเรื่องนี้ว่าเข้าข่ายหนังประเภท “STYLE IS THE SUBSTANCE” (style กลายเป็นสาระสำคัญของหนัง) นะ เพราะหนังเรื่องนี้อาจจะมีสาระสำคัญอื่นๆนอกเหนือจาก style เหมือนกัน แต่เพียงแค่ว่าสิ่งที่เราชอบมากในหนังเรื่องนี้ค่อนไปทาง “สไตล์” มากกว่า “เนื้อเรื่อง” น่ะ

 

2.ฉากที่ติดตาเรามากที่สุดในเรื่องนี้คือฉากที่กล้องโคลสอัพเข้าไปที่ดวงตาของ Shokunin เราว่าช็อตนี้สวยมากๆ, ติดตามากๆ และทรงพลังมากๆ โดยที่เราไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่มันเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราชอบสไตล์ของหนังเรื่องนี้

 

3.ส่วนฉากผู้ร้ายกินลูกตาของหนังเรื่องนี้ทำให้เรานึกถึงหนังผีเรื่อง HOUSE ของ Nobuhiko Obayashi

 

4.สิ่งที่เราชอบสุดๆในหนังเรื่องนี้คือบุคลิกของตัวละครหญิง 2 ตัวที่มันดูนิ่งสงบ, เลือดเย็น และเข้าทางเรามากๆ เราจะชอบตัวละครหญิงสองตัวในหนังเรื่องนี้มากๆ คือถ้าหากเราแต่งนิยายหรือสร้างหนัง เราก็จะสร้างตัวละครหญิงออกมาคล้ายๆแบบในหนังเรื่องนี้แหละ

 

ตัวนางเอกในหนังเรื่องนี้ดูแล้วทำให้เรานึกถึงตัวละครแบบนางเอกของเรื่อง “เจ้านาง” และเรื่อง “ล่า” นะ คือนางเอกแบบนี้จะเริ่มต้นด้วยการตกเป็นเหยื่อหรือผู้ถูกกระทำก่อน แล้วเธอก็จะลุกขึ้นมาแก้แค้น แล้วก็กลายเป็นคนใจคอโหดเหี้ยมอำมหิตไร้หัวใจไปเองในที่สุด

 

5.การที่เราชอบ “บุคลิก” ของตัวละครหญิงสองตัวในหนังเรื่องนี้มากๆ ทำให้เรานึกถึงทฤษฎีที่เราเคยได้ยินมา นั่นก็คือผู้ชมภาพยนตร์บางคน โดยเฉพาะผู้ชมภาพยนตร์ที่เป็นเกย์หรือกะเทย จะหลงใหลภาพยนตร์บางเรื่องมากๆ แต่ไม่ใช่เพราะเนื้อเรื่องของมัน แต่เป็นเพราะ “การโพสท่าของตัวละครหญิง” ในหนังเรื่องนั้น และเราว่าเราชอบหนังเรื่องนี้มากๆ เพราะสาเหตุนี้นี่แหละ เราชอบอากัปกิริยาและบุคลิกของตัวละครหญิงสองตัวในหนังเรื่องนี้

 

6.อีกสิ่งหนึ่งที่เราคิดว่าน่าสนใจดี ก็คือหนังเรื่องนี้ทำให้เรานึกถึง “การ hybrid กันของหนังสยองขวัญกับหนังอาร์ท” น่ะ คือมันทำให้เรานึกถึงหนังประเภท

 

6.1 หนังในยุค 1970 พวกที่กำกับโดย Jesus Franco, Jean Rollins อะไรพวกนี้ คือหนังพวกนี้มันมีเนื้อเรื่องเหมือนหนังสยองขวัญ มีตัวละครแวมไพร์ดูดเลือด แต่มันไม่มีความสยองขวัญน่ากลัวอะไรเลย สิ่งที่สำคัญในหนังประเภทนี้คือความสง่างามของตัวแวมไพร์, การตัดภาพแมงป่องเข้ามาเป็นระยะๆโดยไม่รู้ว่าสื่อถึงอะไร, การตัดภาพให้เข้ากับจังหวะเพลงไซคีดีลิก, การโพสท่าของตัวละคร ฯลฯ

 

คือ ซูชิเนื้อคน มันไม่ได้คล้ายคลึงอะไรกับหนังของ Jesus Franco หรือ Jean Rollins นะ แต่มันทำให้เรานึกถึงหนังกลุ่มนี้ เพราะมันเป็นหนัง stylish ที่มีองค์ประกอบของหนังสยองขวัญเหมือนกัน

 

6.2 หนังนอกกระแสเกี่ยวกับการกินเนื้อคน อย่างเช่น

 

6.2.1 PAIN (1994, Eric Khoo, Singapore)

6.2.2 THE COOK, THE THIEF, HIS WIFE & HER LOVER (1989, Peter Greenaway)

6.2.3 TROUBLE EVERY DAY (2001, Claire Denis)

 

เราคิดว่ามันน่าสนใจดีที่หนังอาร์ทหรือหนังนอกกระแสหลายเรื่องนำเสนอเรื่องการกินเนื้อคน มันเหมือนกับว่าการกินเนื้อคนถูกใช้เป็นสัญลักษณ์แทนสิ่งที่แตกต่างกันไปในหนังแต่ละเรื่องน่ะ เราก็ไม่รู้เหมือนกันว่าการกินเนื้อคนใน “ซูชิเนื้อคน” มีความหมายเชิงสัญลักษณ์อะไรหรือเปล่า แต่เราว่าคงเป็นเรื่องดีถ้าหากจะมีนักวิจารณ์หนังคนไหนหยิบประเด็นเรื่องการกินเนื้อคนในหนังเหล่านี้มาเขียนวิเคราะห์เปรียบเทียบให้พวกเราได้อ่านกัน

 

 (จริงๆแล้ว เต้ ไกรวุฒิเคยเขียนวิเคราะห์ถึง TROUBLE EVERY DAY ไปแล้วใน BIOSCOPE เล่มเก่าๆได้อย่างดีมาก)

Tuesday, July 15, 2014

PRESENTATION FOR YOU (Karnchanit Posawat, documentary, A+30)


PRESENTATION FOR YOU (Karnchanit Posawat, documentary, A+30)

 

PRESENTATION FOR YOU เราดูแล้วชอบมากนะ เราชอบที่หนังเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้แสดงความเห็นในทางลบต่ออาจารย์ออกมาอย่างเต็มที่น่ะ แต่ในขณะเดียวกัน นักศึกษาก็ยอมรับว่าสิ่งที่อาจารย์ทำไป ไม่ได้มีแต่ด้านลบอย่างเดียว แต่ก็อาจจะเป็นสิ่งที่มีประโยชน์ในภายหลังเวลาออกไปทำงานจริงๆแล้วเจอลูกค้าในอนาคตด้วย คือหนังเปิดโอกาสให้นักศึกษาได้แสดงความเห็นของตัวเองออกมาอย่างเต็มที่น่ะ แล้วนักศึกษาก็แสดงความเห็นออกมาอย่างเต็มที่จริงๆ และพูดถึงทั้งด้านลบและด้านบวกของการได้เรียนในวิชานี้ แล้วเจออาจารย์ทำแบบนี้

 

ชอบการกรอกใบประเมินอาจารย์ในช่วงท้ายด้วย ฮามากที่คนกรอกกรอกแต่คะแนนต่ำๆให้อาจารย์

 

คนดูคนอื่นๆว่าอย่างไร เราก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราชอบหนังเรื่องนี้ที่ทำให้เราได้รับรู้ว่ามันมีปัญหาแบบนี้อยู่ และหนังเรื่องนี้ก็เปิดให้นักศึกษาได้ระบายสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา เราว่าการได้ระบายออกแบบนี้เป็นสิ่งที่ดีนะ

 

โดยส่วนตัวแล้ว เราพบว่าความเกลียดชังที่เรามีต่ออาจารย์บางคน มันฝังแน่นมากน่ะ และมันไม่เคยสลายหายไปแม้เวลาจะผ่านไปนานหลายสิบปี คือตอนนี้เรายังจำความเกลียดชังที่เรามีต่อครูอาจารย์บางคนในปี 1981-1986 ได้เลย ขนาดเวลามันผ่านมานาน 30 กว่าปี ความเกลียดชังที่เรามีต่อครูอาจารย์บางคน มันยังไม่ได้ลดน้อยลงไปเลย เราก็เลยคิดว่าการที่หนังเรื่องนี้เปิดโอกาสให้มีการระบายความรู้สึกแบบนี้ออกมา มันก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดี ดีกว่ากักเก็บความเกลียดชังเอาไว้ข้างในคนเดียว

 

 

Monday, July 14, 2014

FAVORITE FILMS ABOUT LITTLE BOYS


BLACK BREAD (2010, Agustí Villaronga, Spain) ฉายวันอังคารนี้ที่ชั้นสองของ BACC เวลา 18.00 น. ดูรายละเอียดได้ที่นี่


 

 เราเคยดู BLACK BREAD แล้ว ชอบสุดๆเลย เราชอบหนังที่นำเสนอชีวิตวัยเด็กแบบเครียดๆอย่างนี้ เพราะเรามักจะรู้สึกอินกับเนื้อเรื่องแบบนี้มากๆ อยากฉายหนังเรื่องนี้ควบกับ

 

1.BEFORE THE STORM (2000, Reza Parsa, Sweden)

2.BLINDFOLDED (1999, Matti Ijas, Finland)

3.CLASS TRIP (1998, Claude Miller, France)

4.GOODBYE, FATHER (1996, Luis Filipe Rocha, Portugal)

5.HIMIZU (2011, Sion Sono, Japan)

6.MY BROTHER’S SUMMER (2005, Pietro Reggiani, Italy)

7.NOT ME! (1996, Pierre Gang, Canada)

8.PAPA (2005, Maurice Barthelemy, France)

9.LA RABIA (2008, Albertina Carri, Argentina)

10.WORLDMASTER (1994, Zoran Solomun, Germany)

 

เพราะหนัง 11 เรื่องนี้นำเสนอสภาพจิตของเด็กชายในแบบที่ทำให้เรารู้สึกอินด้วยมากๆ

Sunday, July 13, 2014

FAQ ABOUT MY GRADING SYSTEM


อันนี้เป็นสิ่งที่เราเขียนคุยกับน้องคนนึง ก็เลยเอามาแปะไว้ในนี้ด้วย เผื่อมีคนงงกับเกรดของเรา 55555:

 

พี่ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นนักวิจารณ์น่ะครับ พี่มองว่าตัวเองเป็น cinephile หรือคนชอบดูหนัง และก็เลยให้เกรดตามระดับความชอบของตัวเองเป็นหลัก และพี่ก็ชอบหนังแต่ละเรื่องได้อย่างง่ายดายมากๆด้วย เพราะถ้าพี่ไม่ชอบหนังง่ายๆ พี่ก็คงไม่กลายเป็น cinephile แบบนี้

 

พี่มีแนวคิดคล้ายๆกับฟิล์มซิคหรือ Wiwat Filmsick Lertwiwatwongsa น่ะครับ นั่นก็คือการให้เกรดของเราจะคล้ายๆกับการนับคะแนนของฟุตบอล และตรงข้ามกับการนับคะแนนของยิมนาสติก เพราะการนับคะแนนแบบยิมนาสติกจะดูว่า “หนังเรื่องนั้นมีจุดบกพร่องที่ตรงไหน” แล้วก็หักคะแนนไปเรื่อยๆตามจุดบกพร่องนั้น แต่การให้คะแนนแบบฟุตบอลจะไม่สนข้อบกพร่อง  เพราะการให้คะแนนแบบนี้จะสนแค่ว่า “หนังเรื่องนี้ทำให้เราฟินสุดๆหรือเปล่า” ถ้าหนังเรื่องไหนทำให้เราฟินสุดๆ ถึงแม้มันจะมีข้อบกพร่องมากมายก่ายกอง เราก็จะให้ A+ กับมัน เหมือนกับการเล่นฟุตบอลที่ผู้เล่นอาจจะเล่นห่วยแตกเกือบตลอดเวลา แต่อยู่ดีๆก็ยิงประตูชนะได้ในนาทีสุดท้ายน่ะครับ

 

เพราะฉะนั้นหนังเรื่องไหนที่ได้ A+ จากพี่ จริงๆแล้วมันอาจจะเป็นหนังห่วยแตกก็ได้ครับ แต่มันเป็นหนังห่วยแตกที่มันมีอะไรอย่างน้อยอย่างหนึ่งที่ทำให้พี่ฟินสุดๆกับมัน และก็ยินดีที่จะมองข้ามข้อบกพร่องอื่นๆไป

 

คติของพี่ก็คือว่า พี่ไม่ได้ไปดูหนังเพราะอยากดู “หนังดี” น่ะครับ พี่ไปดูหนังเพราะต้องการ pleasure จากหนัง ซึ่งหนังห่วยแตกหลายๆเรื่อง (ถ้าวัดในแง่สุนทรียศาสตร์) มันก็ให้ pleasure กับเราได้ เพราะฉะนั้นเกรดของพี่ก็จะสูงตามระดับ pleasure ที่ได้จากหนังครับ แต่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกันเลยกับคุณภาพของหนัง 555

 

A+30 = ชอบสุดๆ อาจจะติดอันดับประจำปี

A+25 = ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

A+20 = ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

A+15 = ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

A+10 = ชอบมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

A+5 = ชอบมากๆๆๆๆ

A+ = ชอบมาก

A+/A = ชอบเกือบมาก

A = ชอบปานกลาง

A/A- = ชอบเกือบปานกลาง

A- = ชอบเล็กน้อย

A-/B+ = เกือบๆจะชอบ

B+ = พอใช้ได้

B = เฉยๆ

...

F = รับไม่ได้อีกต่อไป