A PLACE TO RETURN BEFORE I DIE: LADPRAO SOI 15

 

A PLACE TO RETURN BEFORE I DIE: LADPRAO SOI 15

 

วันนี้ได้กลับไปเยือนลาดพร้าวซอย 15 อีกครั้งก่อนตาย ถือว่าสำเร็จภารกิจที่อยากทำก่อนตายไปอีกหนึ่งอย่าง 55555

 

ช่วงต้นทศวรรษ 1990 เราผูกพันกับซอยนี้มาก ๆ เพราะว่าบ้านเพื่อนสนิทของเราอยู่ในซอยนี้ เรากับกลุ่มเพื่อนสนิทก็เลยไปค้างบ้านเพื่อนในซอยนี้บ่อยมาก ๆ แต่นับตั้งแต่ช่วงราวปี 1996 เป็นต้นไป เราก็ไม่ได้กลับไปเยือนซอยนี้อีกเลย เพราะว่ากลุ่มเพื่อนสนิทของเราได้แตกกระสานซ่านเซ็นกันไป บางคนในกลุ่มไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเราก็เริ่มทำงาน และหมกมุ่นกับความพยายามจะขายตัวให้ฝรั่ง ส่วน “เรือนหลังเล็ก” ในบ้านเพื่อนที่พวกเราเคยใช้ถ่ายแบบกันก็โดนทุบทิ้งไปแล้ว และหลังจากนั้นเพื่อนเราก็ย้ายบ้านออกจากซอยนี้ไป

 

อย่างไรก็ดี หนึ่งในช่วงเวลาที่เรามีความสุขที่สุดในชีวิต ก็คือช่วงเวลาที่เราได้ค้างบ้านเพื่อนในซอยนี้นี่แหละ ทุกครั้งที่เราเดินเข้าซอยนี้ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 เราจะมีความสุขมาก ๆ เพราะเรารู้ว่า เดี๋ยวอีกแป๊บนึงเราก็จะแต่งหน้าแต่งตัวเป็นผู้หญิงเพื่อถ่ายแบบกัน ได้สรวลเสเฮฮากับกลุ่มเพื่อนสนิท ได้ปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริงของตัวเองออกมาในเรือนหลังเล็กเมื่ออยู่กับเพื่อน ๆ

 

เราก็เลยเหมือนตั้งใจไว้ว่า อยากจะเดินกลับเข้าไปในซอยนี้อีกครั้งก่อนตาย เพื่อจะได้รำลึกถึงหนึ่งในช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต

 

วันนี้พอดีเราผ่านมาแถวนี้ เราก็เลยถือโอกาสเดินกลับเข้าไปเยือนซอยนี้อีกครั้งหลังจากไม่ได้เยือนมานาน 30 ปีแล้ว ปรากฏว่า กูหลงทางค่ะ เดินเลี้ยวผิดเลี้ยวถูกกว่าจะเจอบ้านที่เคยเป็นของเพื่อนเก่า

 

เรายังจำได้ด้วยว่า เมื่อราว 30 กว่าปีก่อน ตอนที่พวกเรากลับจากบ้านเพื่อน พวกเราจะไปขึ้นรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์ตรงข้ามกับลาดพร้าวซอย 15 แล้วตรงแถว ๆ ป้ายรถเมล์ มีใครไม่รู้เขียนคำว่า “น้ำตาอีกืก” เอาไว้ ซึ่งพวกเราก็รู้สึกประทับใจกับชื่อ “อีกืก” มาก ๆ

 

แต่วันนี้เราไม่ได้เดินไปสำรวจดูว่า คำว่า “น้ำตาอีกืก” ยังอยู่เหมือนเมื่อ 30 ปีที่แล้วหรือเปล่านะ 555

 

ในคลิปนี้ไม่มีอะไรสำคัญนะ เป็นแค่การบันทึกว่า ตอนนี้ปากซอยลาดพร้าวซอย 15 เป็นยังไง แล้วเราตัดจบคลิปตรง “ทางสี่แพร่ง” นะ ซึ่งเป็นจุดที่เราเริ่มเดินหลงทาง 55555

++++

 

เพิ่งรู้ว่าหนังเรื่องนี้เคยลงโรงฉายในไทยด้วย THE STORY OF PURE LOVE วิมานรักวัยรุ่น (1957, Tadashi Imai, Japan) หนังเรื่องนี้ได้รางวัลหมีเงินสาขา Best Director จาก Berlin Film Festival ปี 1958 ส่วนหนังที่ชนะรางวัลหมีทองคำจริง ๆ ในปีนั้นคือ WILD STRAWBERRIES (1958, Ingmar Bergman, Sweden, A+30)

 

อยากให้มีคนจัดงาน TADASHI IMAI RETROSPECTIVE ในไทยมาก ๆ เราเพิ่งรู้ว่า Tadashi Imai เคยเป็นคอมมิวนิสต์มาก่อนด้วย

+++

 

ช่วง “คิดถึงลาดพร้าว ซอย 15”

 

เนื่องจากวันนี้เราได้เดินทางกลับไปเยือนลาดพร้าวซอย 15 เป็นครั้งแรกในรอบ 30 ปี ตามคลิปที่เราลงไว้ในโพสท์ก่อนหน้านี้ เราก็เลยถือโอกาสนี้ แปะรูปที่เราเคยถ่ายไว้ในบ้านเพื่อนในลาดพร้าวซอย 15 ด้วยเลยแล้วกัน เป็นรูปที่ถ่ายไว้ในช่วงราวปี 1991-1995

 

รูปพวกนี้เรา crop เอาเพื่อน ๆ เราออกไปนะ

https://web.facebook.com/jit.phokaew/posts/pfbid0biwJ4JiQB9EJoY129AkAo2WtkZ94hsKichzfS2bzHMxY9j2Zij3kvmoarPN8NsoLl

 

คลิปการกลับไปเยือนลาดพร้าวซอย 15
https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/27083021747968424

++++

 

จริง ๆ แล้วก็คือว่า ROCK’N ROLL WOLF มันเป็นทั้งหนังรัสเซียและโรมาเนียนั่นแหละ 55555 เห็นใน imdb บอกว่า หนังเรื่องนี้เป็นทั้งหนังโรมาเนีย, สหภาพโซเวียต และฝรั่งเศส น่าจะเพราะได้ทุนสร้างจากทั้ง 3 ประเทศ โดยเฉพาะจาก mosfilm ของสหภาพโซเวียต ตัว Elisabeta Bostan ผู้กำกับเป็นชาวโรมาเนีย แต่นักแสดงนำของหนังเรื่องนี้เป็นนักแสดงของโซเวียต

 

ดีใจสุดขีดที่ได้เห็นโปสเตอร์นี้ของ ROCK’N ROLL WOLF (1976, Elisabeta Bostan, Romania/Soviet Union) ซึ่งเป็นหนังเรื่องแรกในชีวิตที่เราได้ดูในโรงภาพยนตร์ โปสเตอร์นี้มันช่วยบันทึกไว้ว่า สุรพล โทณวนิก กับปราจีน ทรงเผ่า มีส่วนในการทำเวอร์ชั่นภาษาไทยของหนังเพลงเรื่องนี้ด้วย

 

ข้อมูลใน imdb

https://www.imdb.com/title/tt0076340/?ref_=nv_sr_srsg_0_tt_7_nm_1_in_0_q_rock%27n%20roll%20wolf