FAVORITE FILMMAKERS WHO ARE ALSO WRITERS

FAVORITE FILMMAKERS WHO ARE ALSO WRITERS

 

(in alphabetical order)

 

1.Alain Robbe-Grillet

 

2.Alexander Kluge

 

3.Araya Rasdjarmrearnsook

http://www.experimentalconversations.com/articles/1039/mysterious-objects-from-thailand/

 

4.Arthawut Boonyuang, who wrote a short story in Matichon Weekly

http://www.experimentalconversations.com/articles/1039/mysterious-objects-from-thailand/

 

5.Chatchol Ajanakitti, who directed THE OTHER WORLD (2007, 16.05min)

 

6.Marguerite Duras

 

7.Miranda July

 

8.Nok Paksnavin, who directed RAJPRASONG (2011)

http://www.projectorhead.in/six/discoveries.html

 

9.Peter Handke

 

10.Prabda Yoon, who directed THE WAY OF DUST (1999)

 

11.Tossapol Boonsinsukh

http://www.experimentalconversations.com/articles/1175/part-3-of-mysterious-objects-from-thailand/

 

12.Uthis Heamamool, who directed DISCOURSE, EARTH (2001, 25min)

 

13.Waasuthep Ketpetch, who directed COMING OF AIDS (2010, 35min)

 

14.Weerasak Suyala

http://www.experimentalconversations.com/articles/1175/part-3-of-mysterious-objects-from-thailand/

 

15.Wiwat Lertwiwatwongsa, who directed THE BUTTERFLY EFFECT (2009, 18min)

 

16.Worawich Subtaweesang, who directed DISGUISE (2010, 4.45min)

http://www.youtube.com/watch?v=WlGPQ0Gn4AA

 

The photo here comes from AGATHA AND THE LIMITLESS READINGS (1981, Marguerite Duras).

 

LE NAVIRE NIGHT (1979, Marguerite Duras) and AGATHA AND THE LIMITLESS READINGS (1981, Marguerite Duras) will be screened at Thammasat University Library on Sunday 22 September at 1230 and 1430 hrs

http://dkfilmhouse.blogspot.com/2013/08/malady-of-marguerite.html

 

 

AGATHA AND THE LIMITLESS READINGS will be screened this Sunday

 

LE NAVIRE NIGHT (1979, Marguerite Duras) and AGATHA AND THE LIMITLESS READINGS (1981, Marguerite Duras) will be screened at Thammasat University Library on Sunday 22 September at 1230 and 1430 hrs

http://dkfilmhouse.blogspot.com/2013/08/malady-of-marguerite.html

 

I once wrote about BULLE OGIER, the leading actress of AGATHA AND THE LIMITLESS READINGS in Senses of Cinema. You can read it in the link below:

http://sensesofcinema.com/2002/23/symposium2/#ogier

 

 

THE FORCE OF DESTINY (Alexander Kluge)

Alexander Kluge นี่เป็นเจ้าพ่อของการโยงเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเข้ามาไว้ด้วยกันจริงๆ หนังของเขาเต็มไปด้วยโครงสร้างแบบนี้ และเรื่องสั้นของเขาก็มีอะไรบางอย่างที่เฮี้ยนๆเหมือนกัน

 

ในเรื่องสั้น THE FORCE OF DESTINY ของ Kluge มีตัวละครตัวนึงที่น่าสนใจมาก ตัวละครตัวนี้บอกว่า นายกรัฐมนตรีแชมเบอร์เลนของอังกฤษกับมุสโสลินีเคยดูโอเปร่าเรื่อง THE FORCE OF DESTINY ของ Giuseppe Verdi ด้วยกันที่โรมในคริสต์มาสปี 1938 แต่ทั้งสองไม่ประทับใจโอเปร่า เพราะทั้งสองได้รับการศึกษาแบบ rationalist และด้วยเหตุนี้ทั้งสองจึงไม่สามารถยับยั้งการเกิดสงครามโลกในเดือนก.ย.ปี 1939 ได้ เพราะทั้งสองขาดจินตนาการแบบโอเปร่า !?!?!?!

 

ตัวละครตัวนี้ยังเชื่ออีกด้วยว่า คนที่ไม่สะท้านสะเทือนกับโศกนาฏกรรมแบบ Macbeth ก็จะไม่มีความสามารถมากพอในการแทรกแซงโลก เพราะเขาขาดจินตนาการ ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของปฏิบัติการ

 

สิ่งที่เราชอบมากในเรื่องสั้นเรื่องนี้ ก็คือการที่อยู่ดีๆ Kluge ก็โยงโอเปร่าและ Macbeth เข้ากับสงครามโลกครั้งที่สอง Kluge นี่มันเฮี้ยนจริงๆ

 

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Kluge ได้ในหนังสือ FILMVIRUS 2

YAMISHIBAI

ท่าทางผีแต่ละที่จะมีธรรมเนียมต่างกันไป ผีญี่ปุ่นในหนังสั้นเรื่องนี้ห้ามเปิดประตูรับ ผีแวมไพร์ห้ามเชิญเข้าบ้าน และจำได้ว่ามีเรื่องสั้นที่เคยอ่านในสตรีสารตอนเด็กๆที่แปลโดยบรรจบ พันธุเมธาหรืออะไรทำนองนี้พูดถึงผีที่มันจะเข้ามาในบ้านเราได้ถ้าหากเราทิ้งสิ่งของส่วนตัวเราไว้นอกบ้าน อย่างเช่นผ้าที่ตากไว้ที่ราว จำได้ว่าในเรื่องสั้นเรื่องนี้มีฉาก climax ที่กระติกน้ำคนเดินทางคนนึงที่พลัดเข้ามาในหมู่บ้านนี้ล้มลง น้ำจากกระติกก็เลยไหลออกมาและไหลไปที่ประตูบ้าน ซึ่งถ้าหากน้ำไหลเล็ดออกนอกประตูบ้านไปเมื่อไหร่ ผีมันจะใช้น้ำนั้นเป็นสื่อเพื่อเข้ามาในบ้านได้ น่าเสียดายที่เราจำไม่ได้แล้วว่ามันเป็นผีชาติอะไร

http://kissanime.com/Anime/Yami-Shibai/Episode-008?id=50204

DOUBLE BILL FILM WISH LIST: SAMAKKEE-PET-KAMCHAN

Double Bill Film Wish List (continued)

 

7.SAMAKKEE-PET-KAMCHAN (2013, Theeraphat Ngathong, 26.09min)

http://www.youtube.com/watch?v=WoGel_Fx5c8

+

LE CAMION (1977, Marguerite Duras)

+

DANGER (DIRECTOR’S CUT) (2008, Chulayarnnon Siriphol, 14min)

+

A MISCHIEVOUS SMILE LIGHTS UP HER FACE (2009, Christelle Lheureux)

+

CORNEILLE-BRECHT OR ROME, THE SOLE OBJECT OF MY RESENTMENT (2009, Jean-Marie Straub + Cornelia Geiser)

 

I want to screen these films together, because SAMAKKEE-PET-KAMCHAN reminds me of the other four films. What I like very much in SAMAKKEE-PET-KAMCHAN includes:

 

1.The fact that it presents some people reading books or texts like LE CAMION and CORNEILLE-BRECHT.

 

2.The fact that it requires the imagination of the viewers to help complete the film. The film doesn’t show the images which tell the story directly. Sometimes we see only the back of the readers. Sometimes we see the texts on the screen. Sometimes we see some students in present-time uniform unconvincingly playing kings and princes in the ancient time. What we see on the screen and hear from the film arouse us to imagine other images in our heads. This is the technique which can be compared to the ones employed in LE CAMION, A MISCHIEVOUS SMILE LIGHTS UP HER FACE, and CORNEILLE-BRECHT.

 

In LE CAMION, we never see the truck driver and the female hitchhiker. We must imagine the faces of these two main characters by ourselves, inspired by what Marguerite Duras and Gerard Depardieu say onscreen.

 

In A MISCHIEVOUS SMILE LIGHTS UP HER FACE, we are also aroused to imagine some images by ourselves, while listening to some characters talking about THE BIRDS (1963, Alfred Hitchcock).

 

In CORNEILLE-BRECHT, we see and hear a woman reciting a text written by Pierre Corneille and a text written by Bertolt Brecht. We must picture the ancient Rome in our own head.

 

3.What is important is not only what is said, but also how it is said. In SAMAKKEE-PET-KAMCHAN, what is important is how awkwardly some students read the texts using old Thai language. In CORNEILLE-BRECHT, how the woman recites the texts is fascinating for me.

 

4.What is important is not only the story, but also the comments on the story. SAMAKKEE-PET-KAMCHAN does not only tell the story about the downfall of a king in the past, but it also analyzes this story, what kinds of verses this story is told, and how usefulness this story is. This reminds me of LE CAMION, in which Duras and Depardieu comment on the story they are reading. It also reminds me of DANGER (DIRECTOR’S CUT), which includes both the story and the vicious comments on the story.

 

DOUBLE BILL FILM WISH LIST 1-6

https://www.facebook.com/jit.phokaew/media_set?set=a.10201990635270824.1073741860.1333811571&type=3

 

You can read about LE CAMION in Thai here:

http://filmsick.wordpress.com/2013/04/13/lecamiondura/

 

HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA (1976, Marguerite Duras, A+)

 

HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA (1976, Marguerite Duras, A+)

 

Not as captivating as INDIA SONG (1975, Marguerite Duras, A+30), but much more depressing. While in INDIA SONG the voices can invoke images from the past to appear before our eyes in most scenes, in HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA the voices lose that power. The voices here can only inspire us to recall the images in INDIA SONG, or inspire us to imagine some images by ourselves. Our eyes can only see  the truth or the true state of the places now. The images we see remind us of the fact that the story we hear is about something happening many decades ago, and what we see is assumed to be the places where these things happened.  These places used to be so beautiful, so splendorous, when Anne-Marie Stretter was still alive, when love and passion were still in the air. Now these places are in ruins, the people are dead, the love and passion from the past may be gone, or may still be floating in the air, like spirits.

 

When I saw HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA, I was overwhelmed by the feeling that everything is temporary. Our life, our love, our passion, our dance, our cry, our suffering may look extremely significant to us now. But in a few decades after this, all of this will evaporate, turn into ruins, or become ashes.

 

Technically HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA reminds me of the film MANUS CHANYONG’S ONE NIGHT AT TALAENGGAENG ROAD (2008, Paisit Panpruegsachart, 38min), which shows the places in Ayuthaya in the present time, while the voiceover tells us about a political struggle in Ayuthaya in the past. Both films arouse us to imagine some images in the past by ourselves. But while MANUS CHANYONG’S ONE NIGHT AT TALAENGGAENG ROAD makes us think about the political aspect of the film, HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA overwhelms me with sadness. It reminds me that I will die, everyone I love will die, every place I visit or stay will turn into ruins. But the sun will still shine, and the sea will still rush to shore after we have been dead for so many years.

 

INDIA SONG made me want to stop dancing or going to nightclubs many years ago. The tiredness of the characters in INDIA SONG when they dance and switch their partners from one to another somehow made me feel tired of doing the same thing. HER VENETIAN NAME IN DESERTED CALCUTTA makes me want to stop holding on to many things. Now when I see the place I live in, I not only see its present state, but also its ruins in the future.

 

Favorite Music Videos 61: CAN’T HAVE MY MAN (1992) – Alyson Williams

I like the use of frames in this music video very much.

http://www.youtube.com/watch?v=_kMZuHGA4qw

Favorite Music Videos 60: A DEDICATION (2012) – Washed Out

Favorite Music Videos 60: A DEDICATION (2012) – Washed Out

 

The house in this music video reminds me of the house in AFTERNOON (2007, Angela Schanelec) and YOUR SISTER’S SISTER (2011, Lynn Shelton).

http://www.youtube.com/watch?v=noS61QN9nag

Favorite Actress: Leslie Mann – THE BLING RING (2013, Sofia Coppola, A+25)

Favorite Actress: Pariya Wongrabiab – LOVE AT SAEN SAEB CANAL (2013, Parnrut Kritchanchai, stage play, A+25)

Favorite Actor: Jatuporn Suwansukhum – LOVE AT SAEN SAEB CANAL (2013, Parnrut Kritchanchai, stage play, A+25)

MARGUERITE DURAS AND LE CAMION

BAXTER VERA BAXTER (1977, Marguerite Duras) and LE CAMION (1977, Marguerite Duras) will be screened at Thammasat University Library this Sunday.

http://dkfilmhouse.blogspot.com/2013/08/malady-of-marguerite.html

 

Here is an excerpt of what Duras said about the truck driver and the woman in LE CAMION. It comes from the book DURAS BY DURAS:

 

“I don’t know where I’m going in LE CAMION. The woman in the truck doesn’t know either. And it doesn’t matter to either of us.

 

I didn’t know anything about this woman. Nothing except this: I knew there was a woman at a bend in the road. I saw this road near the English Channel, on the way to the Hague, and she was waiting for a truck and for me. Just that, for several weeks. I didn’t work on the text. I knew that whatever it was, it would be swept away in the shooting. That the woman and the text would not coincide prior to the film. That the woman would only begin to exist with the film, simultaneously with the film’s unfolding.

 

More than that, I knew that the woman needed the film in order to begin to exist. Before the film, I see only her waiting. I know how to love her. I am attracted to her.”

 

“This woman without a face, without an identity, degraded in class, who may even be an escapee from a mental institution, who claims she’s the mother of all the dead Jewish children at Auschwitz, or believes she is Portuguese or an Arab, or from Mali, who reinvents everything she’s been taught—this woman, for me, is open to the future, If she’s mad, so much the better, let everyone be mad like her.”

 

“What I know about Vera Baxter is that her existence has a completely reassuring, normal appearance, and that she should be recognized everywhere as the perfect woman and mother—that’s what scares me. It’s not the woman of LE CAMION who frightens me, it’s Vera Baxter. The woman in LE CAMION is not circumscribed by any identity. She’s broken with all possible identities, she is nothing more than a hitchhiker. Some have a theoretical practice, Marxist or some other, at their disposal. She has only the practice of hitchhiking.”

 

“The driver of LE CAMION adheres forever to a solution proposed by the French Communist Party. He kills all spirit of freedom in himself. How do you get to that point, to accepting an assumption of responsibility by political and union organizations? It is this problem of the proletariat that’s posed in the film. The truck driver is defined by absolute alienation. How did the enlisted working class get to that point? To the rejection of the spirit of May, 1968? To this fundamental refusal of life, of living? To be an official member of the French Communist Party is to be apolitical. “

 

“He doesn’t have the ability to listen deeply, he can’t listen at all, He is rotten with orders. Orders are killing him. He has an answer to everything, including her madness—to her love, if you will. It’s completely a speech of love I’m talking about there, and he passes judgement on it as he would a logical argument.”

 

“The guy in the truck has, is only meant to have, only one definition. He has two strict allegiances: to a very scholarly syndicalism, and a pseudo-revolutionary Stalinist party. And outside of that, beyond these two affiliations, he is nothing, he is in fact without an answer. He tries the whole time to bring the woman into his world which is a closed place, a place of asphyxiation. I know this world, I was in the French Communist Party for eight years.”

 

The guy in this photo is the image that comes up in my mind when I hear the words “the truck driver”. Hahaha :-)

 

 

“THE SEA SUGGESTS ANNIHILATION, THE END OF THE WORLD.”

Favorite quote from Marguerite Duras: “THE SEA SUGGESTS ANNIHILATION, THE END OF THE WORLD.”

 

BAXTER VERA BAXTER (1977, Marguerite Duras) and LE CAMION (1977, Marguerite Duras) will be screened at Thammasat University Library this Sunday.

http://dkfilmhouse.blogspot.com/2013/08/malady-of-marguerite.html

 

 

Apichatpong Weerasethakul’s interview in CROSS STITCH exhibition

Apichatpong Weerasethakul’s interview in CROSS STITCH exhibition

http://www.youtube.com/watch?v=rduvhzfWabM

Favorite Music Videos 59: CIRRUS – Bonobo (2013, Cyriak)

Favorite Music Videos 59: CIRRUS – Bonobo (2013, Cyriak)

http://www.youtube.com/watch?v=WF34N4gJAKE

DELETE (2013, Tanayot Sonsoi, A+15)

DELETE (2013, Tanayot Sonsoi, A+15)

 

DELETE เป็นหนังที่ตอนดู ดูแล้วงงมากๆเลยนะ เราเรียงลำดับเนื้อเรื่องไม่ถูกในหลายๆจุดเลย แต่สิ่งที่ชอบมากในหนังเรื่องนี้ก็คือ

 

1.ความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกนางเอก ที่เป็นคนขับมอเตอร์ไซค์ กับโสเภณี เราดูแล้วรู้สึกเห็นใจและเอาใจช่วยตัวละครทั้งสองมากๆ อยากให้ตัวละครสมหวัง เราว่าเราอินกับตัวนางเอกของเรื่องมากพอสมควร เวลาที่เราดูเราก็เลยรู้สึกสะเทือนใจกับหนังเรื่องนี้ ในขณะที่หนังหลายๆเรื่องในโครงการเดียวกันจะไม่ทำให้เรารู้สึกผูกพันกับตัวละครมากเท่านี้

 

2.โทนของหนังก็ทำออกมาได้หนักแน่น สมจริงดี

 

3.หนังดูแล้วงงมาก ดูจบแล้วก็เลยต้องคุยกับเพื่อนว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันบ้าง เพื่อจะได้ช่วยปะติดปะต่อเรื่องกัน แต่ก็ยังคงงงอยู่ดี ซึ่งตรงนี้จะมองว่าเป็นข้อดีหรือข้อเสียของหนังก็ได้ ข้อดีก็คือมันทำให้หนังค้างอยู่ในใจคนดู, ช่วยกระตุ้นความคิด และทำให้ตอนที่ดูเราต้องตั้งใจดูเป็นพิเศษ แต่เราก็ไม่แน่ใจว่า ถ้าหากหนังลดความงงลง เราอาจจะชอบหนังมากขึ้นก็ได้

 

สิ่งที่ดูแล้วงงๆในหนัง ก็มีเช่น

 

1.ตอนแรกเราไม่รู้ว่าพระในเรื่องมีปัญหาอะไรกัน ซึ่งตรงนี้อาจจะเป็นปัญหาเรื่องการบันทึกเสียง หรืออาจจะเป็นที่ปัญหาการฟังของเราคนเดียว เพราะเหมือนเพื่อนเราจะไม่งงตรงจุดนี้

 

2.ตอนแรกเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพระกับคนขับมอเตอร์ไซค์เป็นคนเดียวกัน

 

3.เพื่อนเรานึกว่าเหตุการณ์คนขับมอเตอร์ไซค์เกิดก่อนเหตุการณ์ตอนบวชเป็นพระ พอดูเสร็จแล้ว มาอ่านเรื่องย่อ ถึงค่อยเข้าใจว่าอะไรเกิดก่อนเกิดหลัง

 

4.ไม่แน่ใจว่าสาวสก๊อยในเรื่องที่นักข่าวมาสัมภาษณ์คือใคร เป็นตัวละครอีกตัวนึงที่ไม่เกี่ยวข้องกับพระเอกนางเอกใช่ไหม

 

5.ตอนแรกเราไม่รู้ว่านางเอกตายในฉากข่มขืนที่ทางรถไฟ แต่เพื่อนเราบอกว่าเธอตาย

 

6.ตัวละครกะเทยในเรื่องคือใคร

 

7.ฉากพระมีเพศสัมพันธ์คืออะไร ใครมีอะไรกับใคร เกี่ยวข้องกับพระเอกนางเอกยังไง

 

แต่ถึงแม้หนังจะดูแล้วงง เราก็ไม่ได้ว่าหนังเรื่องนี้เล่าเรื่องแย่นะ เพราะเราว่าผู้สร้างตั้งใจให้งง หรือตั้งใจให้มันเป็นหนังที่เหมาะกับการดูมากกว่าหนึ่งรอบขึ้นไป และถึงแม้เนื้อเรื่องของหนังจะมีจุดที่งงอยู่หลายจุด ส่วนที่เราดูรู้เรื่อง ก็เป็นส่วนที่ให้อารมณ์หนักแน่น สมจริง สะเทือนใจ และทำให้เรารู้สึกผูกพันกับตัวนางเอกมากพอสมควร

----------

เพิ่งเห็นว่า DELETE มีให้ดูในยูทูบด้วย ดีใจมาก เพราะเป็นหนังที่ต้องการการดูมากกว่าหนึ่งรอบขึ้นไป สรุปว่าช่วง 15 นาทีแรกไม่งงแล้ว ชัดเจนดี ส่วนช่วง 5 นาทีสุดท้าย ยังงงอยู่ แต่เราว่านั่นไม่ใช่ปัญหาของหนัง แต่เป็นสิ่งที่น่าสนใจของหนัง สรุปว่าชอบเนื้อเรื่องช่วง 15 นาทีแรก, ชอบบรรยากาศของความชั่วร้ายในเรื่อง และชอบที่หนังดูเหมือนไม่มีแสงสว่างใดๆ หรือไม่มีคำตอบที่มาในรูปของความดีงามทางศาสนา

https://www.youtube.com/watch?v=aVp7xU_Ix5Y

Films I saw in the project SHOUD THIS FILM BE BANNED?

Films I saw in the project SHOUD THIS FILM BE BANNED?

 

1.180 DEGREES (Prachya Wantharasin, documentary, A+30)

180 DEGREES ด้านเดียวจำกัดองศา (ปรัชญา วรรณธราสิน, 20, A+30)

 

2.UNCONSCIOUSNESS IN THE TIME OF CRISIS (Jutha Saovabha, A+30)

ปฏิรัก (จุฑา เสาวภา, 19.10, A+30)

 

3.THE DOCTOR WHO CHANGES HEADS INVADES HUASAI (Paritas Hutanggoon, A+30)

หมอเปลี่ยนหัว บุกหัวไทร (ปริทรรศ หุตางกูร, 13.53, A+30)

 

4.YOU, ME AND THE WINDSHIELD MAN (Jirawat Navachak, 20, A+20)

 

5.DELETE (Thanayos Sonsoi, A+15)

DELETE (ธนยศ สนสร้อย, 200.37, A+15)

 

6.LUST (Thanit Boonyarat, 20.22, A+10)

 

7.TOILET (Flamingo, A)

ห้องน้ำ (Flamingo, 11.22, A)

 

8.DEMOCRACY (DOESN’T EXIST) (Punfun Studio, A)

ประชาธิปไตย (ไม่มีจริง) (ปันฝันสตูดิโอ, 19.21, A)

 

9.TRADITIONS (FAKE DOING) (Adisorn Kongpunpin, A)

ธรรมเนียมปฏิบัติ (ทำ-เทียม-ปฏิบัติ) (อดิศร คงพุนพิน, 9.36, A)

 

10.THESIS (Thatchai Watanapornpongsuk, A-)

THESIS (ธัชชัย วัฒนะพรพงษ์สุข, 7.42, A-)

 

11.FULL-CIRCLE AGRICULTURE, COMPLETELY POOR FARMER (Kemchart Tonboon + Tossapol Tassanakulpun, documentary, A-)

เกษตรกรรมครบวงจร เกษตรกรครบวงจน (เขมชาติ ตนบุญ + ทศพล ทรรศนกุลพันธ์, 19.08, A-)

 

12.COINMIC (Surasit Bunpala, A-)

COINMIC (สุรศิษฏ์ บรรพลา, 2.09, A-)

 

13.BLOOD MONEY (Pattaradis Pamornmontree + Kittitouch Mingkwan, A-)

BLOOD MONEY (ภัทรดิษ ภมรมนตรี + กิตติธัช มิ่งขวัญ, 7.30, A-)

 

14. BOURGEOISIE (Samun Sungmusiganont, A-)

กุฎุมพี (สามัญ สังข์มุสิกานนท์, 22.46, A-)

 

15.RICE (Some-how, A-/B+)

ข้าว (สามหาว, 6.39, A-/B+)

 

16.FIRST CAR (Thai Pradithkesorn, B+)

รถคันแรก (ไท ประดิษฐ์เกษร, 4.44, B+)

 

17. KNOWING THIS IS A BAD THING, BUT KEEPING ON DOING IT (Nattapat Graitruadpol, B+)

รู้ว่าเลว (แต่) ก็ทำต่อไป (ณัฐภัทร ไกรตรวจพล, 9.48, B+)

 

18.HEY!, THESE ARE ALIENS (Moolumfilm, B)

เฮ้ย นี่มันพวกต่างดาวนี่ครัส (หมูหลุมฟิล์ม, 0.44, B)

 

19.MIRROR (Sasiras Meemongkol + Mutita Nuengsomsri, B)

MIRROR (ศศิรัศม์ มีมงคล + มุทิตา เนื่องสมศรี, 8.16, B)

 

20.THE LAST TRY (Thapana Satitwut, B)

ความพยายามครั้งสุดท้าย (ฐาปนา สาธิตวุฒิ, 9.55, B)

 

21.WHAT? (Moving Image, B-

อะไรเอ่ย? (Moving Image, 7.35,  B-)

 

22.BANGKOK PARADISE (Pawaris Chartnampetch, 3.01, C+)

สวรรค์บางกอก (ปวริศ ชาติน้ำเพชร)

 

23.HIRE (Pittaya Glomglao, C+)

HIRE (พิทยา กลมเกลา, 19.59, C+)

 

24.THE ANTI-CENSORSHIP ARE BANNING IT THEMSELVES (Thai Pradithkesorn, documentary, C+)

ห้ามแบน แต่แบนเอง (ไท ประดิษฐ์เกษร, 12.30, C+)

 

สำหรับเรา เราว่าปฏิรักมีปัญหาแค่เรื่องการบันทึกเสียงนะ เพราะเราไม่ค่อยได้ยินเสียงตัวละครคุยกันในบางช่วง แต่ถ้าหากหนังเรื่องนี้มีโอกาสได้ฉายที่ไหนอีก ปัญหานี้แก้ได้ด้วยการใส่ subtitle ภาษาไทยหรือภาษาอังกฤษเข้าไปเลยจ้ะ คนดูจะได้รู้ว่าตัวละครคุยอะไรกัน

 

สิ่งที่ชอบมากในปฏิรัก

 

1.สิ่งที่ตัวละครคุยกันน่าสนใจดี เราว่าผู้กำกับหลายคนที่ไม่ได้เรียนหนังมา แต่มีความรู้ทางการเมือง+สังคมสูง ควรทำหนังแบบนี้แหละ คือให้ตัวละครมาถกกันถึงแนวคิดทางการเมืองตรงๆไปเลย ซึ่งวิธีนี้ผู้ชมคนอื่นๆหรือผู้ทรงคุณวุฒิทางภาพยนตร์บางท่านอาจจะไม่ชอบนะ แต่เราชอบวิธีแบบนี้มาก หนังหลายๆเรื่องที่เราชอบก็ใช้วิธีการแบบนี้ อย่างเช่น LA CHINOISE (1967, Jean-Luc Godard) กับ “ทวิภพในเอกภพ” (2004, ปราปต์ บุนปาน) สิ่งสำคัญก็คือตัวคนสร้างภาพยนตร์ต้องรู้จริงในประเด็นที่ตัวเองพูด คือถ้าตัวคนสร้างภาพยนตร์ยังคิด form หรือ style ที่น่าสนใจมากๆไม่ได้ เราขอให้ content ของเขาแน่นจริงๆก่อนก็พอ

 

2.การนำประเด็นทางการเมืองมาโยงกับประเด็นชู้สาวของตัวละคร ก็น่าสนใจดี มันทำให้เรานึกถึงกลุ่มประชาธิปไตยไม่ใช่แค่กิ๊ก ที่มีการเปรียบเทียบระบอบการปกครองกับความสัมพันธ์ฉันชู้สาวเหมือนกัน และมันทำให้เรานึกถึงหนังเรื่อง WE DON’T CARE FOR DEMOCRACY (2010, John Torres, Philippines) ด้วย

 

3.การใช้ดนตรีประกอบในปฏิรักสุดยอดมากๆ เราว่าคนทำมี sense ด้านนี้สูงมาก และเหนือชั้นกว่าหนังสั้นเรื่องอื่นๆ เพราะเราว่าหนังสั้นหลายๆเรื่องใส่ใส่ดนตรีประกอบเข้ามาโดยไม่จำเป็น หลายเรื่องใส่ดนตรีประกอบที่ช่วยเร้าอารมณ์คนดูเข้ามาในฉากที่ตัวเนื้อเรื่องมันเร้าอารมณ์มากๆอยู่แล้ว ผลที่ได้ก็คืออารมณ์ที่ล้นเกิน และการ force อารมณ์ของคนดูโดยไม่จำเป็น

 

แต่ในปฏิรัก เราว่าดนตรีประกอบมันช่วยสร้างความหมายหรืออารมณ์ใหม่ๆให้กับภาพที่เห็นน่ะ คือภาพที่เห็น ถ้ามันไม่มีดนตรีประกอบแบบนี้ เราอาจจะรู้สึกกับภาพในอีกแบบนึงไปเลย เพราะฉะนั้นดนตรีประกอบในเรื่องนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญเกือบพอๆกับภาพ ไม่ใช่ส่วนเกินที่ไม่จำเป็นของภาพ

 

4.เราว่าคนทำมี sense ด้านภาพยนตร์ในแบบที่เราชอบนะ เสียดายที่เราจำรายละเอียดไม่ได้แล้ว แต่ถ้าจำไม่ผิด มันเหมือนมีภาพท้องฟ้า หรือวิวทิวทัศน์ ภาพเงาของตัวละคร หรือภาพที่ไม่ได้เล่าเรื่องโดยตรง แทรกเข้ามาในบางช่วงของเรื่องน่ะ และเราว่าช็อตพวกนี้มันแสดงให้เห็นว่าคนทำมี sense ด้านภาพยนตร์ในแบบที่เราชอบ มันเหมือนมีความเป็นกวีอยู่ด้วย และถ้าจำไม่ผิด มันเหมือนมีบางช่วงที่ทำให้เรานึกถึง Terrence Malick ด้วย