MY EROTIC DREAM OF SECURITY GUARDS

 

ดีงามมาก ๆ ค่ะที่มีเพื่อนช่วยกันดูหลาย ๆ เวอร์ชั่นเปรียบเทียบกัน ส่วนเราเคยดูแค่เวอร์ชั่นต้นฉบับของอิตาลี PERFECT STRANGERS (2016, Paolo Genovese, Italy, A+30) และเราก็ขอเดาเอาเองว่า การที่หนังอิตาลีเรื่องนี้ถูกนำไปรีเมคแล้วราว 30 เวอร์ชั่น ปัจจัยส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะมันใช้ทุนสร้างต่ำ เพราะเวอร์ชั่นต้นฉบับมันก็เป็นแค่ตัวละครกลุ่มหนึ่งคุยและทะเลาะกันในบ้านตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง มีตัวละครออกไปนอกบ้านแค่ราว 3% ของหนังได้มั้ง ถ้าหากเราจำไม่ผิด คือมันเป็นหนังอิตาลีที่พึ่งพา “บทภาพยนตร์ที่ออกแนว humanist” (และจริง ๆ แล้วตัวบทภาพยนตร์เรื่องนี้ก็น่าจะคล้าย ๆ บทละครเวทีดี ๆ เรื่องนึง) และ “ฝีมือการแสดงของนักแสดง” น่ะ แต่หนังเรื่องนี้ไม่ต้องพึ่ง “ทุนสร้างสูง” แต่อย่างใด

 

เราก็เลยเดาว่าปัจจัยเรื่องทุนสร้างต่ำนี่น่าจะเป็นปัจจัยหลักที่ส่งผลให้หนังเรื่องนี้ถูกนำไปรีเมคราว 30 เวอร์ชั่น แต่ก็ไม่รู้ว่าเวอร์ชั่นรีเมคแต่ละอันมันจะยังคงความดีงามได้เหมือนเวอร์ชั่นต้นฉบับหรือเปล่า

+++

 

ช่วง ผลพวงจากการดูหนังในงาน Wildtype Middleclass

 

เมื่อวันเสาร์เราได้ดูหนังเรื่อง NIGHT SHIFT (กะ ดึก) (2024, รตินธรรม ตั้งตรงศักดิ์, 69min, A+30) ในงาน Wildtype Middleclass และเมื่อวันอาทิตย์เราก็เขียนถึงภาพยนตร์ไทย 4 เรื่องที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับยามรักษาความปลอดภัยหนุ่ม เราก็เลยเดาว่า สิ่งนี้มันคือสาเหตุของ “ฝันดีน่าตบ” ของเราในคืนวันอาทิตย์ค่ะ 555

 

คือเมื่อคืนเราฝันดีจนพอตื่นขึ้นมาแล้วก็ต้องขอจดบันทึกเก็บไว้ เราจำเหตุการณ์ในฝันช่วงแรก ๆ ไม่ได้ เราเริ่มจำเหตุการณ์ได้ก็เป็นตอนที่เราอยู่ในสถานที่ที่คล้าย ๆ โรงยิม แล้วเราก็สงสัยว่า “นี่กูกำลังอยู่ในความฝันหรือเปล่าวะ”

 

เราก็เลยทดสอบตัวเองว่ากำลังอยู่ในความฝันหรือเปล่า ด้วยการทดลองลอยตัวขึ้นจากพื้น ปรากฏว่าเราลอยขึ้นมาได้จริง ๆ แล้วเราก็เลยทดลองเหาะทะลุฝาผนังของโรงยิม ก็ปรากฏว่าเราสามารถเหาะทะลุฝาผนังออกมาได้ เราก็เลยรู้ตัวว่าเรากำลังอยู่ในความฝัน

 

เราก็เลยคิดว่า เราขอลองเหาะสำรวจโลกในความฝันของเราดูดีกว่า เราอยากรู้ว่ามันมีอะไรน่าสนใจในโลกความฝันของเราบ้าง แล้วเราก็พบว่า เราเหมือนอยู่ในหมู่บ้านแห่งนึงในชนบทไทย มีบ้านไม้หลาย ๆ หลัง มีชาวบ้านเดินไปเดินมา มีหนุ่ม ๆ ด้วย

 

เราก็เลยคิดว่า เนื่องจากนี่เป็นโลกในความฝันของเรา เพราะฉะนั้นเราน่าจะทำอะไรก็ได้ เราก็เลยควรจะฉวยโอกาสนี้ ร่วมรักกับหนุ่มหล่อหลาย ๆ คนในโลกแห่งความฝันนี่เลยดีกว่า เดี๋ยวเราจะเหาะไปที่ที่มีคนเยอะ ๆ น่าจะเป็นตลาดสดกลางหมู่บ้าน แล้วร่วมรักกับหนุ่ม ๆ กลางตลาดสดที่นั่น แต่เราต้องหาฟูกนอนนุ่มๆ ไปรองตัวเราก่อน เราไม่อยากร่วมรักบนพื้นถนนกลางตลาด เดี๋ยวเจ็บหลัง

 

เราก็เลยเหาะเข้าบ้านไม้หลังต่าง ๆ เพื่อหาฟูกนอน 555555 แล้วเราก็เจอ “กระจก” อยู่ในบ้านไม้หลังนึง เราก็เลยเหาะไปส่องกระจก เพราะเราอยากรู้ว่าหน้าตาของตัวเราในความฝันเป็นอย่างไร ปรากฏว่ากระจกนั้นสะท้อนภาพ “คนไม่มีหัว” หรือคล้าย ๆ “ผีหัวขาด” น่ะ คือเหมือนเห็นคน + เสื้อผ้าอยู่ในกระจก แต่ส่วนหัวหายไป

 

แต่เราไม่ตกใจนะ เพราะเราเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วเมื่อราวสัปดาห์ก่อน คือเมื่อสัปดาห์ก่อนเราก็รู้ตัวว่าเราอยู่ในความฝัน แล้วในฝันอันนั้น เราส่องกระจก แล้วพบว่าเงาสะท้อนของเราในกระจกมันไม่มีหัว เราก็เลยตกใจ แล้วก็คิดว่า มีผีหัวขาดมาเข้าฝันเราหรือเปล่า เราก็เลยถามไปว่า “เธอต้องการอะไร ให้พูดมาตรง ๆ” แต่เงาไร้หัวในกระจกก็ไม่ได้ตอบอะไร

 

พอเราเจอเงาสะท้อนไร้หัวอีกครั้งในความฝันเมื่อคืนวันอาทิตย์ เราก็เลยเฉย ๆ ชิล ๆ คิดว่าคงเป็นเรื่องปกติในความฝัน เราก็เลยเหาะทะลุบ้านไม้ต่าง ๆ เพื่อหาฟูกนอนต่อไป แล้วเราก็เจอห้องนอนห้องนึงในบ้านไม้หลังนึง มีฟูกนอนของใครก็ไม่รู้ เราก็เลยเอาฟูกนอนนั้นขึ้นมา แล้วก็พบว่ามันเบากว่าที่คิดไว้มาก

 

เราเหาะเอาฟูกนอนออกมาจากบ้านไม้ แล้วก็พบว่า อยู่ดี ๆ ตัวเราเหาะถือฟูกนอนอยู่ในอาคารสำนักงานในกรุงเทพ (แบบในหนังเรื่อง HUMAN RESOURCE ของเต๋อ) เราอยู่ที่ชั้น ground ของอาคาร เราก็เลยเหาะเอาฟูกนอนนั้นออกมาจากตัวอาคาร แล้วก็เจอยามหนุ่มหล่อคนนึงอยู่หน้าตัวอาคารแห่งนั้น

 

เราก็เลยบอกยามหนุ่มหล่อคนนั้นให้วอเรียกเพื่อน ๆ ยามหนุ่มมากันอีกหลาย ๆ คน เพื่อจะได้มาร่วมรักกับเราบนฟูกนอนหน้าอาคารสำนักงานแห่งนั้น ยามหนุ่มหล่อคนนั้นก็เลยวอเรียกเพื่อน ๆ ยามมา

 

เราก็นอนลงไปบนฟูก แล้วบอกให้ยามหนุ่มหล่อร่วมรักกับเรา แต่เขากลับพูดว่า “จะให้พวกผมคนละกี่บาท”

 

เราก็นึกในใจว่า นี่มันโลกในความฝันของเรา เราน่าจะเสกเงินขึ้นมาได้เองตามใจชอบ เราก็เลยตอบเขาไปว่า “ให้คนละ 1 หมื่นบาท”

 

ยามหนุ่มหล่อคนนั้นก็เลยถอดเสื้อออก เห็นกล้ามเป็นมัด ๆ เห็น six pack เขายิ้ม และกำลังจะเอนกายลงมาทับตัวเรา

 

แล้วกูก็ตื่นนอนทันทีเลยค่ะ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด นี่มันอะไรกันคะ ทำไมกูต้องตื่นนอนใน moment นั้นด้วย

 

เราก็เลยเดาว่า สาเหตุส่วนนึงของความฝันเมื่อคืนนี้น่าจะเป็นเพราะกูได้ดูหนังเรื่อง NIGHT SHIFT ในงาน Wildtype Middleclass แน่ ๆ เลยค่ะ 55555

 

ภาพประกอบนี่เราให้ Grok AI สร้างขึ้นมานะ

+++

 

เราก็รู้จัก Derek Jarman ครั้งแรกจากนิตยสาร Filmview ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แล้วต่อมาเราก็ได้ดู EDWARD II (1991, Derek Jarman) กับ THE GARDEN (1990, Derek Jarman) ด้วยการเช่าวิดีโอเทปจากร้านเฟม คลองสานในช่วงราวปี 1994-1995 แล้วเราก็ตื่นตะลึง ช็อกไปเลย

 

คือเหมือนก่อนหน้านั้นเรายังไม่ได้หลงใหลในภาพยนตร์มากนักน่ะ แล้วช่วงนั้นเราก็เข้าใจผิดไปเองว่า ภาพยนตร์ขั้นสุดยอดมันคงเป็นพวกภาพยนตร์ที่ชนะหรือได้เข้าชิงรางวัลออสการ์มั้ง ซึ่งเราดูหนังกลุ่มนั้นแล้วก็รู้สึกว่า ภาพยนตร์พวกที่ชนะรางวัลออสการ์มันไม่ได้ “สั่นสะเทือนจิตใจ” เราได้มากเท่าบทกวี

 

แต่พอเราเช่าวิดีโอเทปของ Derek Jarman จากร้านเฟม คลองสานมาดู เราก็เลยร้องกรี๊ด เพราะเหมือนเราเพิ่งค้นพบว่า ภาพยนตร์ที่สามารถสั่นสะเทือนจิตใจเราได้มากกว่าหรือเท่ากับบทกวีมันมีอยู่ เพียงแต่ว่ามันไม่ได้เป็นพวกหนังดัง ๆ ในไทยหรือหนังที่ชนะรางวัลออสการ์ แต่มันเป็นหนังแบบของ Derek Jarman นี่แหละ

 

หนังของ Derek Jarman ก็เลยส่งผลให้เราเริ่มรู้ตัวว่า มีภาพยนตร์ที่อาจจะเหมาะกับเราอยู่บนโลกใบนี้ แต่เราอาจจะต้องมองหามันในจุดที่ลับแลมากยิ่งขึ้น แล้วพอเราได้ดูหนังเรื่อง CLASS ENEMY (1983, Peter Stein, West Germany) ที่สถาบันเกอเธ่ในช่วงปลายปี 1995 เราก็เริ่มกลายเป็น cinephile ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

+++

 

อยากดู MY BRILLIANT CAREER (1979, Gillian Armstrong, Australia) อย่างรุนแรงมาก ๆ หวังว่าจะมีคนนำหนังเรื่องนี้มาเข้าฉายในไทย

+++

 

EATING TOKYO (2025, Parinot Kunakornwong, video installation, 24:09mins)

+ THE MAN (2025, Parinot Kunakornwong, black porcelain, storage cases, Tokyo map chewed by the artist)

 

วิดีโอนี้นำเสนอฉากที่ตัวศิลปินยัดแผนที่กรุงโตเกียวเข้าไปในปากแล้วเคี้ยว เรายืนดูตัววิดีโอนี้แค่ราว 5 นาทีนะ ไม่ได้ยืนดูตลอด

 

เหมือนตัววิดีโอนี้สัมพันธ์กับงาน THE MAN ที่วางไว้ใกล้กัน เพราะแผนที่กรุงโตเกียวที่ถูกเคี้ยวแล้ว ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของงาน THE MAN ด้วย

 

ดูในนิทรรศการ DRAWING ที่ 100 Tonson Foundation

+++

 

มีภาพยนตร์เรื่อง GIVE US A LITTLE MORE TIME ของ Chulayarnnon Siriphol + จิดาภา จิรยั่งยืนยง ฉายในเทศกาลนี้ด้วยนะ ซึ่งเราว่าเราเคยดูหนังเรื่อง GIVE US A LITTLE MORE TIME (2020, Chulayarnnon Siriphol) แล้วนะ แต่พอเราอ่านเรื่องย่อของหนังที่จะฉายในเทศกาลนี้ เราก็ไม่แน่ใจว่ามันคือหนังเรื่องเดียวกันกับที่เราเคยดูหรือเปล่า 55555

 

สรุปว่ามันคือหนังคนละเรื่องกับ GIVE US A LITTLE MORE TIME (2020, Chulayarnnon Siriphol) ใช่ไหม 555 เพราะเหมือนเราไม่เคยเห็นฉากนี้มาก่อน

https://web.facebook.com/photo?fbid=1084203017280873&set=a.204432178591299

 

+++

 

RIP SAM NEILL (1947-2026)

 

จริง ๆ แล้วเราแทบไม่ได้ดูหนังของเขาในช่วงทศวรรษ 2010 และ 2020 เลยนะ (เพราะเราไม่ได้ตามดูหนังชุด JURASSIC WORLD ด้วย) แต่เรากลับรู้สึกว่าเขาแทบไม่ได้หายไปจากการรับรู้ของเราเลย เพราะว่าหนังเก่า ๆ ของเขาเป็นหนังที่ยังคงถูก cinephiles หยิบยกมาพูดถึงเป็นประจำ ไม่ว่าจะเป็น POSSESSION, THE PIANO, UNTIL THE END OF THE WORLD, IN THE MOUTH OF MADNESS, etc. เราก็เลยเหมือนเห็นหน้าเขาใน facebook เป็นระยะ ๆ ทั้ง ๆ ที่เราแทบไม่ได้ดูหนังใหม่ ๆ ของเขาเลยในช่วงเวลา 20 ปีที่ผ่านมา หรือถึงเราได้ดู มันก็เป็นหนังที่เขารับบทเป็นตัวประกอบมาก ๆ

 

หนัง/ละครของเขาที่เราเคยดู รวมถึงเรื่อง

 

1. POSSESSION (1981, Andrzej Zulawski, France/West Germany)

 

2. THE BLOOD OF OTHERS (1984, Claude Chabrol, USA/France, miniseries)

 

3. PLENTY (1985, Fred Schepisi, UK)

 

4. STRONG MEDICINE (1986, Guy Green, UK, miniseries)

 

5. DEAD CALM (1989, Phillip Noyce, Australia)

 

6. THE HUNT FOR RED OCTOBER (1990, John McTiernan, USA)

 

7. UNTIL THE END OF THE WORLD (1991, Wim Wenders, Germany)

 

8. ONE AGAINST THE WIND (1991, Larry Elikann, Luxembourg)

 

9. THE PIANO (1993, Jane Campion, New Zealand)

 

10. JURASSIC PARK (1993, Steven Spielberg, USA)

 

11. SIRENS (1994, John Duigan, Australia)

 

12. IN THE MOUTH OF MADNESS (1994, John Carpenter, Canada)

 

13. CHILDREN OF THE REVOLUTION (1996, Peter Duncan, Australia)

 

14. SNOW WHITE: A TALE OF TERROR (1997, Michael Cohn, Czech)

 

15. DIRTY DEEDS (2002, David Caesar, Australia)

 

16. YES (2004, Sally Potter, UK)

 

17. WIMBLEDON (2004, Richard Loncraine, UK)

 

18. ANGEL (2007, François Ozon, France)

 

19. DAYBREAKERS (2009, Michael Spierig, Peter Spierig, Australia)

 

20. PETER RABBIT (2018, Will Gluck, UK)

 

--ถ้าหากเทียบ Sam Neill กับนักแสดงไทย เราก็แอบนึกถึงคุณ “อดุลย์ ดุลยรัตน์” ในแง่ที่ว่า ทั้งสองมักไม่ได้รับบทเป็น “พระเอก” ที่ได้ขายฝีมือทางการแสดงของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่มักรับบทเป็น “ตัวประกอบ” ทั้ง ๆ ที่ทั้งคู่ก็แสดงดีมาก ๆ

 

--คือ Sam Neill อาจจะมีสถานะเป็นพระเอกในหนังหลายเรื่องนะ แต่เขาก็มักจะไม่ใช่ “ตัวดำเนินเรื่อง” ในหนังเรื่องนั้น ๆ น่ะ และก็อย่างที่คุณ Graiwoot Chulphongsathorn เคยเขียนไว้ว่า “คือความพิเศษของ Sam Neill คือการที่เขามักเป็น “พระเอก” ที่เป็นคนสมทบคนอื่นได้ดี กลายเป็นว่า ใครเล่นกับเขาจะดัง แต่เขาจะไม่ดัง”

 

THE FANTASTIC (2020, Maija Blåfiled, Finland, 30min, A+30)

 

AYAAN (2020, Alies Sluiter, Australia, 17min, A+20)

 

หนังแนวเห็นอกเห็นใจผู้ลี้ภัย ซึ่งจริง ๆ แล้วหนังก็ดีน่ะแหละ เพียงแต่รู้สึกว่าหนังอาจจะไม่ได้พูดถึงอะไรใหม่ ๆ มากนัก อย่างไรก็ดี ชอบที่หนังเหมือนเล่นระหว่างความคล้ายคลึงกันระหว่างคนดำกับชาวอะบอริจินส์

 

#signesdenuit2021

 

THE FANTASTIC (2020, Maija Blåfiled, Finland, 30min, A+30)

 

--ชอบเรื่องราวของหนังมาก ๆ เพราะเราไม่เคยรู้เรื่องพวกนี้มาก่อน หนังบอกว่าคนในเกาหลีเหนือถูกปิดกั้นการรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับต่างประเทศ เพราะฉะนั้นคนเกาหลีเหนือบางคนจึงรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับต่างประเทศผ่านทางการดูหนังเรื่องต่าง ๆ ที่ถูกลักลอบนำเข้ามาในเกาหลีเหนือผ่านทางพรมแดนที่ติดกับจีน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วก็คงเป็นหนังฮอลลีวู้ด หนังเรื่องนี้ก็เลยไปสัมภาษณ์ชาวเกาหลีเหนือ (โดยไม่ให้เห็นหน้าผู้ถูกสัมภาษณ์) ว่า การรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับต่างประเทศผ่านทางการดูหนัง fiction เหล่านี้มันเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งผู้ให้สัมภาษณ์ส่วนใหญ่ก็แยกแยะได้แหละว่า อะไรเป็นความจริง อะไรเป็นเรื่องแต่ง

 

#signesdenuit2021

THE NIGHTINGALE (2018, Jennifer Kent, Australia, A+30)

 

THE NIGHTINGALE (2018, Jennifer Kent, Australia, A+30)

 

SPOILERS ALERT

--

--

--

--

--

1.เรา “เข้าใจ” แต่ไม่ identify กับการกระทำของนางเอกนะ คือการที่นางเอกลังเลที่จะฆ่าผู้ร้ายในช่วงครึ่งหลังของเรื่อง ทำให้เราไม่ identify ตัวเองกับนางเอกอีกต่อไปน่ะ เพราะเราคงไม่ทำแบบนางเอกหนังเรื่องนี้อย่างแน่นอน แต่เราก็ “เข้าใจ” ว่ามนุษย์คนอื่น ๆ บนโลกนี้ย่อมต้องมีความคิด, เหตุผล และการตัดสินใจเป็นของตัวเอง หรือมนุษย์คนอื่น  ๆ ย่อมต้องคิดไม่เหมือนกับเรา เราก็เลยเข้าใจได้ว่า ทำไมนางเอกถึงทำแบบนั้น หรือเข้าใจได้ว่า มันก็ต้องมีมนุษย์บางคนบนโลกนี้ที่จะทำแบบนางเอกหนังเรื่องนี้น่ะแหละ

 

และเราว่าการที่นางเอกลังเลที่จะฆ่าคนแบบนี้ มันช่วยทำให้หนังเรื่องนี้แตกต่างจากหนังแนว rape revenge เรื่องอื่น ๆ ด้วยแหละ เพราะถ้าหากนางเอกหนังเรื่องนี้เดินหน้าฆ่าคนอย่างเดียว อารมณ์ในหนังมันก็จะแบนลง คือเหลือแต่อารมณ์โกรธแค้นอย่างเดียว และหนังเรื่องนี้ก็คงไม่ต่างจากหนังแนว rape revenge เรื่องอื่น ๆ มากนัก แต่พอผู้สร้างหนังเพิ่มความซับซ้อนให้กับตัวละครนางเอกแบบนี้ หนังเรื่องนี้ก็เลยมีมิติมากขึ้น (ถึงแม้เราจะไม่ identify กับตัวนางเอกก็ตาม)

 

2.อีกปัจจัยสำคัญที่ทำให้หนังเรื่องนี้แตกต่างจากหนังแนว rape revenge เรื่องอื่น ๆ ก็คือประเด็นเรื่อง colonialism ด้วยแหละ ทั้งเรื่องการสังหารชาว Aborigines และเรื่องที่อังกฤษกดขี่ Ireland

 

3.ชอบตัวละครคนนำทางชาว Aborigine ที่หลอกพวกผู้ร้ายไปทิ้งไว้กลางป่ามาก ๆ

VINCENT: THE LIFE AND DEATH OF VINCENT VAN GOGH (1987, Paul Cox, Australia, A+30)

VINCENT: THE LIFE AND DEATH OF VINCENT VAN GOGH (1987, Paul Cox, Australia, A+30)

1.สุดๆ ดีใจมากที่ได้ดูหนังเรื่องนี้ ดูแล้วรู้สึกเข้าใจ Van Gogh ขึ้นเยอะมาก เหมือนเป็นหนังที่ลงลึกใน “ความคิด” ของ Van Gogh มากที่สุด เมื่อเทียบกับหนังอีกสองเรื่องเกี่ยวกับ Van Gogh ที่เราได้ดู ซึ่งก็คือ VAN GOGH (1991, Maurice Pialat) กับ LOVING VINCENT (2017, Dorota Kobiela, Hugh Welchman, Poland, animation) เพราะเหมือน LOVING VINCENT จะเน้นแต่เหตุการณ์ภายนอก ส่วน VAN GOGH นั้นเป็นหนังที่เราชอบสุดๆ แต่มันเหมือนเน้นคนละจุดกับ VINCENT เลย คือเหมือนหนังสองเรื่องนี้ช่วยเติมเต็มซึ่งกันและกันได้พอดี เพราะ VAN GOGH ของ Pialat มันเหมือนให้เราสัมผัสได้ถึงความขุ่นมัว ขึ้งเคียด ทุกข์ตรม ในอารมณ์และจิตวิญญาณของ Van Gogh แต่มันไม่ให้คำอธิบายอะไรทั้งสิ้นถึงความคิดและการทำงานของ Van Gogh น่ะ เพราะถ้าเราจำไม่ผิด ตัวละคร Van Gogh ในหนังของ Pialat ก็เป็นคน “พูดน้อย” นะ เราจะเห็นแต่ใบหน้าเคร่งเครียดของเขาตลอดทั้งเรื่อง ในขณะที่ VINCENT นั้นสร้างจากจดหมายที่ Van Gogh เขียน เพราะฉะนั้นหนังเรื่องนี้ก็เลยถ่ายทอดถึงความคิดที่ซับซ้อนในหัวของ Van Gogh ออกมาได้อย่างเต็มที่ ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ปรากฏอยู่เลยในหนังของ Maurice Pialat มันก็เลยน่าสนใจมากๆที่ทั้ง VINCENT ของ Paul Cox และ VAN GOGH ของ Maurice Pialat ต่างก็สามารถถ่ายทอด “จิตวิญญาณ” ของ Vincent Van Gogh ออกมาได้อย่างยอดเยี่ยมสุดๆเหมือนกัน แต่ด้วยวิธีการที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หนังเรื่องนึงพูดน้อย หนังเรื่องนึงพูดมาก หนังเรื่องนึงเน้นความคิดภายใน ส่วนอีกเรื่องเหมือนให้เราเห็นแต่เหตุการณ์ภายนอก หนังเรื่องนึงเต็มไปด้วยคำอธิบาย หนังอีกเรื่องไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งสิ้น แต่ทั้งสองเรื่องก็ทรงพลังและงดงามในแบบที่อธิบายได้ยากเหมือนๆกัน

2.แต่เสียดายที่เราเหมือนหาวิธีการเฉพาะตัวในการจูนติดกับ VINCENT หลังจากเวลาผ่านไปราว 3 ใน 4 ของเรื่องแล้ว 555 คือช่วงแรกๆที่ดู VINCENT เราก็ชอบสุดๆแล้วนะ เราชอบมากที่เสียง voiceover หลายๆครั้งมันดูเหมือนพูดถึงอะไรที่เป็นนามธรรม แต่ Paul Cox ก็สามารถหาภาพที่เหมาะสมมาประกอบกับเสียง voiceover ได้ อย่างไรก็ดี เรารู้สึกเหมือนกับว่า เรายังจูนไม่ติดอย่างเต็มที่กับหนังเรื่องนี้ เหมือนมีอะไรบางอย่างมันไม่ลงตัว ก็เลยทำให้เราจูนไม่ติด

แต่พอเวลาผ่านไปราว 3 ใน 4 เราก็หาวิธีการที่เหมาะกับตัวเองเจอ นั่นก็คือเราจะพยายามไม่อ่าน subtitle เลย 555 คือเหมือนกับว่า เวลาที่เราดูหนังเรื่องนี้ เราต้องดูภาพเคลื่อนไหว, ฟังเสียง voiceover แล้วอ่าน subtitle ซึ่งเยอะมากๆ และ subtitle ก็แปลดีมาก แต่มันทำให้หัวสมองของเรา (อาจจะเป็นเราคนเดียวที่เป็นแบบนี้) มัน overload เกินไปน่ะ เพราะ voiceover + subtitle ของหนังเรื่องนี้มันไม่ได้พูดถึงอะไรง่ายๆ หลายๆอย่างมันเป็นปรัชญา หรือพูดถึงสิ่งต่างๆที่ทำให้เราต้องพยายามจินตนาการตามไปด้วย เพราะฉะนั้นเราก็เลยรู้สึกว่า หัวสมองของเราทำงานหนักมากเป็นพิเศษในการดูหนังเรื่องนี้ เพราะหนังเรื่องนี้ไม่ได้เล่าเรื่องตรงๆด้วยภาพ+เสียง+subtitle ที่สัมพันธ์กันโดยตรงแบบหนังทั่วไป แต่หนังเรื่องนี้ใช้ voiceover+subtitle ในการกระตุ้นจินตนาการของผู้ชม พร้อมกับที่ผู้ชมต้องดูภาพเคลื่อนไหวบนจอไปด้วย หัวสมองของเราก็เลยทำงานหนักเกินไปขณะดูหนังเรื่องนี้ในรอบเย็นวันทำงาน

แต่พอเราพยายามเลิกอ่าน subtitle ปุ๊บ ทุกอย่างก็ลงตัวทันที รู้สึกจูนติดกับหนังอย่างรุนแรง ไหลลื่นไปกับหนังมากๆ รู้สึกว่าหลายๆอย่างในหนังมันงดงามมากๆ รู้สึกว่าการออกเสียงคำแต่ละคำของ John Hurt มันดีมากๆ มันไม่ใช่ voiceover ที่ธรรมดาเลย รู้สึกว่าการเคลื่อนกล้องในหนังเรื่องนี้มัน graceful มากๆ ไม่ว่าจะเป็นการเคลื่อนกล้องขณะถ่ายภาพทิวทัศน์ หรือการเคลื่อนกล้องไปตามจุดต่างๆของ paintings

คือเหมือนช่วงแรกที่เราแบ่งหัวสมองไปกับการจินตนาการตามคำทุกคำใน subtitle เราเลยไม่ได้สังเกตความงามของการออกเสียงคำแต่ละคำใน voiceover และความงามในการเคลื่อนกล้องน่ะ แต่พอเราปรับวิธีการดูหนังใหม่ เราก็เลย flow ไปกับหนังได้อย่างรุนแรง แต่เราก็เหลือบดู subtitle เป็นพักๆนะ เวลาที่ฟังไม่ออกในบางประโยค

3.เหมือนเราไม่เคยเจอประสบการณ์แบบนี้กับหนังเรื่องอื่นๆมาก่อนนะ เพราะจริงๆแล้ววิธีการใช้ voiceover + ภาพ แบบนี้ ทำให้นึกถึงหนังอย่าง INDIA SONG (1975, Marguerite Duras), SUNLESS (1983, Chris Marker) และ LONDON (1994, Patrick Keller) เหมือนกันน่ะ แต่ INDIA SONG มันเป็นหนังที่ “ช้า” มากๆๆๆๆๆ มันไม่ได้พูดเป็นต่อยหอยแบบ VINCENT เราก็เลยไม่รู้สึกว่าหัวสมองของเรามัน overload ส่วน SUNLESS กับ LONDON นั้น เราได้ดูเวอร์ชั่นที่ไม่มี subtitle อะไรเลย เราก็เลยดูไม่รู้เรื่องเลย 555

4.ตอนนี้อยากดู LUST FOR LIFE (1956, Vincente Minnelli) กับ VINCENT & THEO (1990, Robert Altman) มากๆ เพราะหนังสองเรื่องนี้ก็สร้างจากชีวิตของ Van Gogh เหมือนกัน และได้รับคำชมอย่างรุนแรงสุดๆเหมือนๆกัน

LOST IN A BORGESIAN LABYRINTH (2018, David King, Australia, 7min, A+30)

LOST IN A BORGESIAN LABYRINTH (2018, David King, Australia, 7min, A+30)

This film makes me feel as if it is a Zen riddle. Hahaha. The film is very thought-provoking for me. It presents a man walking through a scrubland, and it seems the film tries to connect a scrubland or nature with an infinite library. The film also refers to literary works by Jorge Luis Borges and Italo Calvino, which I know nothing about. I have no idea what this film means or tries to say. It does not try to say something simple like, “Nature is a vast source of knowledge.”, or “To read a book is to travel to unknown places.” What is the link between a scrubland and a library? I don’t know. But at least the film can me think, though I cannot find any answers. As puzzling as a Zen riddle.

EXIT (2016, David King, Australia, 27min, A+30)

EXIT (2016, David King, Australia, 27min, A+30)

1.EXIT is a really thought-provoking film for me. I have watched it four times and still don’t understand it. Hahaha. It’s like watching a film by Jean-Luc Godard or Alexander Kluge. Such films like these are beyond my understanding, but I like them very much, because this kind of films always give me many interesting ideas, and I think it doesn’t matter at all whether the directors intend to inspire those ideas in the viewers or not.  It can be compared like this: an ordinary film wants to give the messages A, B, C to the viewers, so the film tells them directly or a little bit indirectly, and most viewers may get the messages A, B, C at the end. But for a film by Godard or Kluge, the director may want to say the message A, B, C in the film, but directors like these want to make the viewers think, rather than passively listening or watching, so in the end some viewers might think about A, E, F, K, H, I, and some other viewers might think about B, M, N, O, P. And I always prefer the second group of films to the first group. The second group provoke us to think or allow us to think freely, and “being provoked to think” always bring me a great satisfaction.

As for EXIT, I think it provokes me to think about two things in general: what exactly happens in the film, and which ideas that I get from the film.

2.As for the question “what exactly happens in the film?”, I can’t answer it at all, but at least I get a lot of pleasure trying to understand it or decipher it. I’m not sure what Y is.  He seems to live in a paradise, a dream world, or  a perfect world created by cyberspace, but the paradise is interrupted from time to time by the nightmares, which come in form of a memory of riots, and the paradise is also interrupted by a message from his agent who tells Y to finish his writing quickly, and a message from his dead wife who tells him everything is a lie, and the only way to get to reality is to commit suicide. Y seeks help from a psychiatrist, but it leads nowhere. The dead wife also makes Y think about the riots, and the 100,000 people who were chosen to be sent to the outer space to escape this dying planet.  

In the end I’m not sure who Y is. Is he a guy who is too addicted to the cyberspace and loses all communications with real people and the reality? Is he one of the guys who were sent to the outer space? Is he an inmate in an asylum? Is he just a guy who faces existential crisis and is confronting with the demon inside himself who tells him to commit suicide? Or is he just a writer who writes about all these things?

There are also many interesting things in the film which I’m not sure what they really are. For example: what is the connection between the dance club scenes and other scenes in the story? What is the meaning of the scene in which Y finds many things lying on the grass and a teenage girl?

Somehow the complexity of this film reminds me of the complexity of films by Alain Robbe-Grillet, because in some films of Robbe-Grillet, we are not sure in which dimension or in which layer of the storytelling the protagonist lives in. But the difference is that while the complexity of Alain Robbe-Grillet’s films gives me so much fun and seems to be the main point of the film, the complexity of EXIT does not seem to be the main point of the film. It can be said like this: a film by Alain Robbe-Grillet is about the complexity of storytelling, but EXIT is a film about some existential ideas, and presents these ideas via complicated storytelling.

3.As for the question “which ideas do I get from the film?”, I think EXIT makes me think about many interesting things, though the director might not intend to say them at all.

3.1 At first EXIT makes me think about people who become too addicted to the cyberspace, the internet, Facebook, etc. But I guess the director does not intend to say this thing. I think about it just because some scenes in the film fit this topic. The film talks about the paradise, the nightmares which interrupt the paradise, the return to reality, and the lack of communication with the real world. But there are many other scenes in the film which do not correspond to this topic. So I think the film might intend to say something which is bigger than the addiction to the cyberspace. But if I focus only on a few scenes in the film, these scenes unintentionally make me think about how some people lose touch with reality, because they spend too much time on the internet and Facebook. The internet becomes a paradise for them. They can find what they like and spending all their time with it. They can keep away from things they find unpleasant on the internet, though these unpleasant things may interrupt their paradise from time to time. To exit from this problem is to unplug ourselves from the internet and start to connect with people in the real world again. This topic is a little bit similar to the one in UNTIL THE END OF THE WORLD (1991, Wim Wenders).

3.2 The film also makes me think about some truths about life. Some people might live like Y in a way—living in a world of happiness or a paradise. And they can live like that by rejecting to think about real problems in our world, including social problems (the riots), and environmental problems (the dying planet). They must lie to themselves all the time that these problems are not worth thinking about. If they believe this lie, they can live in a kind of false paradise.

3.3 Most interestingly, EXIT makes me think about some existential/philosophical/religious problems: Are we living in a world of lie? What if the religions lie to us? Who can know for sure what will happen after we die? As for me, I was raised in a Buddhist culture. So I was told that after we die, we may go to heaven or hell and will be reborn again. But who can know for sure if these teachings are correct, or are truer than what other religions tell us. But if I discard these teachings, how can I find the truth by myself? Only by committing suicide, or dying by any other means will let me know the truth about the afterlife. So what the dead wife says in EXIT unintentionally makes me think about the demon inside ourselves—the demon who arouses us to doubt some religious teachings or urges us to commit suicide. And this demon is very powerful, because what the demon says is very logical in a way. I mean logic sometimes is the opposite of some religious teachings.

Then how can I find inner peace while still having doubts about the afterlife or about some religious teachings? Maybe I have to lie to myself in order to find inner peace. In Buddhist teaching, there is a concept of AJINTAI, or some topics which ordinary people shouldn’t think about, or else they will go insane. Ajintai consists of some topics which are not relevant here. But I have applied the concept of Ajintai to myself in order to keep my own sanity for many years. I have found that thinking about some topics too much can make me go insane, such as what is the birth of the universe? Where do we go after we die? How can we prove the truths in religious teachings?  Is committing suicide really a sin? Etc. So whenever I start thinking about these topics, I stop thinking about it, or else I will go insane. These topics are my own personal Ajintai. But I always like films which dare to venture into this kind of topics. And EXIT seems to be one of that, or at least it is a rare film which unintentionally provokes me to think about some of my own forbidden subjects.

4.If I have to screen EXIT with other films, I will choose to screen it together with REALTIME (1983, Hellmuth Costard, Jürgen Ebert, West Germany, 110min) and DREAMTRIPS (1999, Kal Ng, Hong Kong), because all these great films present a mesmerizing cyberworld, are very thought-provoking , and ask some existential questions. Most importantly, I don’t understand REALTIME and DREAMTRIPS at all, like EXIT. Hahaha

.ANTS IN THE LEGS (2016, Danielle Zorbas, Australia, 41min, A+30)

.ANTS IN THE LEGS (2016, Danielle Zorbas, Australia, 41min, A+30)

(This is the English translation of what I wrote in Thai on Saturday, with some added comments)

You can watch the film from the link below. When I saw this film, I couldn’t help crying out “Oh my god!” every minute. The film overwhelms me completely. It certainly will be in the list of my top ten most favorite films I saw in 2017. I can’t decide which scene in this film is the weirdest scene. One of my most favorite scenes is the scene in which the characters are practising in a yoga lesson while playing something like a ouija board at the same time (around minute 7-8 in the film). The moment that I like the most in this film occurs in minute 15. It is the moment when the film cuts suddenly from a scene which looks funny but cheap like a scene in Poj Arnont’s films (the scene which portrays a mad woman harassing some people in public or something like that) to a romantic scene which portrays a man and a woman wearing sunglasses and dancing in a club. The atmosphere or feeling of this romantic scene reminds me of Wong Kar-wai’s or Claire Denis’ films. How could any filmmaker in this world dare to connect a scene which feels like Poj Arnont’s films to a scene which feels like Wong Kar-wai’s films?!?!?! The juxtaposition of these two scenes is the kind of thing I have never seen before. So the moment in minute 15, when these two scenes collide with each other, is one of my most favorite “editing” moments of all the films I have ever seen in my entire life.

Two of my most favorite scenes in this film are the scene in which the two women keep bumping onto each other in a gallery, and the scene in which the woman tries some sunglasses.

This film reminds me of two of my most favorite films of all time. One is I-BE AREA (2007, Ryan Trecartin), because both ANTS IN THE LEGS and I-BE AREA are extremely funny and energetic, and portray the filmmakers in various styles. The other film is VIDEO 50 (1978, Robert Wilson), because both VIDEO 50 and ANTS IN THE LEGS put scenes which seem to be unrelated to each other with each other, and sometimes this kind of weird juxtaposition results in one of the most hilarious moments I have ever experienced in my life.

Moreover, ANTS IN THE LEGS reminds me of some “bad films which are full of unintentionally funny moments”, such as GUARDIANS (2017, Sarik Andreasyan) and BOXING IN LOVE (2016, Rearngsak Meesiri + Kriangsak Pintusornsri). The difference is that for ANTS IN THE LEGS, the fun is intentional, not unintentional like in those bad films.

http://daniellezorbas.com/portfolio/ants-in-the-legs/

LION (2016, Garth Davis, Australia, A+30)

 LION (2016, Garth Davis, Australia, A+30)

1.ดูแล้วร้องห่มร้องไห้อย่างรุนแรง ดูแล้วนึกถึง APPROVED FOR ADOPTION (2012, Laurent Boileau, Jung, animation, A+30) กับ LOST AND LOVE (2015, Peng Sanyuan) ที่พูดถึงปัญหาของลูกบุญธรรมเหมือนกัน โดย APPROVED FOR ADOPTION ก็สร้างจากเรื่องจริงเหมือนกัน และตัวละครใน APPROVED FOR ADOPTION กับ LION ก็ประสบปัญหาคล้ายๆกัน นั่นก็คือว่า “มีความสุขทางร่างกาย” คือมีปัจจัย 4 ครบสมบูรณ์ตามที่ครอบครัวบุญธรรมประเคนให้ ไม่ต้องอดๆอยากๆขอทานตามท้องถนนอีกต่อไป แต่มันก็เหมือนมี “ความขาดทางจิตวิญญาณ” บางอย่างอยู่ในใจน่ะ และไอ้ความขาดทางจิตวิญญาณนี่แหละที่มัน “หาสาเหตุไม่ได้” และบางทีมันก็ส่งผลให้ลูกบุญธรรมบางคนฆ่าตัวตายโดยไม่มีสาเหตุใน APPROVED FOR ADOPTION คือชีวิตของพวกเขาก็ดูเหมือนจะมีพร้อมทุกอย่างแล้ว แต่ทำไมในใจถึงเหมือนมีความเศร้าอย่างรุนแรงติดค้างอยู่ และไม่สามารถดับความเศร้าในใจลงได้ ถึงแม้จะมีเงินเลี้ยงชีพดีพอแล้วก็ตาม

2.จริงๆแล้วมันไม่ใช่หนังที่น่าสนใจในเชิง aesthetics อะไรเลยนะ แต่เราดูแล้วอินมากๆ อาจจะเป็นเพราะว่าตัวเอกมัน “สลัดอดีตไม่หลุด”, มัน “ถูกรบกวนด้วยอดีตอย่างรุนแรง” และมันมีความทุกข์ใจทั้งๆที่สุขกายน่ะ  เราก็เลยอินกับอะไรแบบนี้

3.ชอบนิมิตของตัวละคร Nicole Kidman มากๆ ชอบมากๆที่ตัวละครตัวนี้ก็เคยมีปัญหาครอบครัวอย่างรุนแรงในวัยเด็กเหมือนกัน

4.ปกติเราจะไม่อินกับหนังครอบครัวนะ โดยเฉพาะหนังที่สอนให้สมาชิกครอบครัวรักกัน แต่เราชอบ LION, APPROVED FOR ADOPTION กับ LOST AND LOVE มากๆ อาจจะเป็นเพราะว่า ตัวละครในหนัง 3 เรื่องนี้มัน “ไร้บ้าน” ในทางใจน่ะ คือตัวละครใน LION กับ APPROVED FOR ADOPTION มันมี “บ้าน” ที่ดีอยู่กับครอบครัวบุญธรรม มันมี “บ้าน” ที่ดีมากๆในทางกายภาพ แต่มันเหมือนขาด “บ้าน” ในใจมัน ใจมันยังคงอยู่ในภาวะ “ไร้บ้าน” มันมี house ให้อาศัยอยู่ แต่มันไม่มี home อยู่ในใจมัน จิตใจของตัวละครใน LION กับ APPROVED FOR ADOPTION ก็เลยไม่สงบ หรือไม่สุขสักที จนกว่าจะได้เจอ home ที่แท้จริง

เราก็เลยอินกับหนังกลุ่มนี้มากๆค่ะ เราว่ามันเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้พบเห็นในหนังเชิดชูสถาบันครอบครัวโดยทั่วๆไป เพราะหนังเชิดชูสถาบันครอบครัวโดยทั่วๆไป house กับ home มักจะเป็นสิ่งเดียวกัน และมักจะสอนว่าบ้านทางกายภาพที่มึงอาศัยอยู่กับครอบครัวมึงนั่นแหละ คือ home ที่เหมาะสมสำหรับมึงแล้ว ในขณะที่ในความเป็นจริงนั้น จิตใจของมนุษย์บางคนอาจจะอยู่ในสภาวะแสวงหา home เรื่อยไป เพราะ house ที่เขาอยู่ไม่สามารถเป็น home ได้ และมันก็ยากที่จะหาเหตุผลอธิบายได้ว่าทำไมคนบางคนถึงรู้สึกแบบนี้ มันบอกได้แต่ว่า “ความทุกข์” แบบนี้มันมีจริง แต่บอกไม่ได้ว่าสาเหตุของมันคืออะไรกันแน่

SPRING RHAPSODY (2004, Bill Mousoulis, Australia, 84min, A+25)

SPRING RHAPSODY (2004, Bill Mousoulis, Australia, 84min, A+25)

SPOILERS ALERT

--

--

--

--

--

First of all I have to say that my English listening skill is very bad. There are many conversations in this film which I don’t understand, because the film is in English with no subtitles. So I apologize in advance if I understand anything wrongly.

What I think about this film:

1.What I like the most in this film is the comparison between the angel and the songwriter (Rachel). There are many things which link them together, such as:

1.1 Both of them take a bus, and seem to walk along some same streets. 

1.2 Both of them are interested in human beings. They observe human beings with curious and sympathetic eyes.

1.3 The angel intervenes in two characters’ lives to inspire them to make the right decision. But there is a strange editing in a particular scene. When the angel tries to make Claire decide to keep the baby, the next scene shows Rachel singing a song of hope in a venue, and the next scene shows Richard waking up after listening to some music.

What does this editing mean? Does Rachel really sing in a small concert? I don’t know. Does Richard listen to Rachel’s song? I don’t know. But in this film we see two characters singing in that venue—the angel and Rachel.

I’m not sure what this editing means. But it makes me feel that sometimes songwriters are like angels. Some good songwriters observe other human beings with curious, kind, and sympathetic eyes. They may want to understand how people in different cities live, how people in each profession live. And after they have been inspired by the lives of other human beings, they may write some good songs, and the songs can inspire some listeners to make the right decision in their lives.

The comparison between the angel and the songwriter is the thing which I haven’t found in other films before, so I like this idea very much. If the angel was just an angel in this film, I might have thought of it as just an idea borrowed from WINGS OF DESIRE. But when the angel is compared to the songwriter in this film, I think this is a very original idea.

2. There is a strange scene near the end of the film. It seems to show a female artist having trouble making her own work. So she decides to go outside, taking a bus, and looking at an unknown man in the bus.

What does this scene mean? I don’t know. But it makes me think about “how we should take inspirations from other human beings, especially ordinary people around us.”  If this female artist follows the path of the angel and Rachel, who are both interested in ordinary people around them, she might have some ideas to make her work successful.

Maybe that’s what another character in the film should do, too. There is a male novelist in the film who seems to have trouble finishing his novel after having written it for twelve years. This man seems to be too preoccupied with himself. If he looks around and talk to other people like Rachel, maybe it can help his work a lot.

The look of the female artist is also very interesting. I think she looks like the combination between Rachel and Claire. I’m not sure if this is intended or not. But I think it works. Because I think any songwriters (Rachel), novelists (Claire), or artists should sometimes take inspirations from ordinary people around them, and make good songs, novels or art works which give good inspirations back to their audience/readers.

And I think this is also what Bill Mousoulis does here and in other films of his. His films seem to be inspired by the lives of ordinary people, and give inspirations back to the audience.

The use of a new, unknown character near in the end of the film is also interesting, because it reminds me of the pianist who appears at the end of A NOCTURNE (2007, Bill Mousoulis). The pianist in that film is an unknown character who is not connected to any other characters in the film, too. But her presence at the end of A NOCTURNE seems to sum up some ideas in the film, like the presence of the female artist near the end of SPRING RHAPSODY.

3.One of the main characters here is of course the city of Melbourne. There are many scenes in this film which focus on ordinary people in the streets of Melbourne. The most impressive scene is the one which shows a mad man arguing with a group of anti-war activists.

I think the sound of the city is very much emphasized here in this film. Sometimes the sound of the city is so loud that I can’t hear what the characters are talking about. Hahaha.

I think the focus on the city of Melbourne here is an interesting way to adapt a kind of experimental/documentary films--the city symphony films—to use in a narrative film. I think Mousoulis has made many interesting “city symphony” films, such as CRAZY MOTHERFUCKER (1989), MELBOURNE ’89 (1989), FIT WATERS ’95 (1995), and HOLY LAND (1998). But these films are not traditional narratives. So it is interesting to see how one can employs what seems like a city symphony film in a narrative film like SPRING RHAPSODY.

4.The structure in SPRING RHAPSODY is also interesting, because the characters in this film seem not to relate to one another that much. Apart from the angel who intervenes in the lives of Claire and Richard, other characters seem not to know one another at all. And their lives are not similar. It is difficult for me to find some parallels or similarities between their lives, except the similarities between angel and Rachel, and the fact that all of them live in Melbourne.

So I think the structure of SPRING RHAPSODY seems very loose for me compared to most films.  The lives of the characters in SPRING RHAPSODY seem not to be confined by some obvious themes or plans. Their lives seem to be a little bit free. I mean there are many films which combine different stories like this, but the lives of the characters in most of these films seem to be governed by some obvious themes, such as in CRASH (2004, Paul Haggis), 71 FRAGMENTS OF A CHRONOLOGY OF CHANCE (1994, Michael Haneke), DOG DAYS (2001, Ulrich Seidl), or AM I BEAUTIFUL? (1998, Doris Dörrie). So I think it is interesting to see a film like SPRING RHAPSODY which combines different stories, but lets the lives of the characters to be a little bit free (I mean freer than the group I mentioned above).

This kind of loose structure reminds me of other two films I like very much: FREE RADICALS (2003, Barbara Albert) and LA VIE MODERNE (2000, Laurence Ferreira Barbosa), because I think the lives of the various characters in these two films are a little bit free, too.

5.However, I don’t mean that I prefer this structure more than the other one. I like both of them. I think each of them has its own strengths and weaknesses.

For the loose structure in SPRING RHAPSODY, I think somehow it might be the reason why I think the film is not “extremely powerful” for me. I mean I like the film very much, but it does not overwhelm me as much as BLUE NOTES (2006, Bill Mousoulis, A+30), which combines different stories, too. I’m not sure. I mean I know for sure that I like BLUE NOTES more than SPRING RHAPSODY, but I’m not sure what makes BLUE NOTES greater than SPRING RHAPSODY. But BLUE NOTES was made after SPRING RHAPSODY. So I guess Mousoulis might have learned something from the making of SPRING RHAPSODY, finding a way to improve it, and using that knowledge to make BLUE NOTES having a greater emotional impact than SPRING RHAPSODY.

6.After watching SPRING RHAPSODY, I asked myself if I have ever been inspired by some song lyrics or not? Yes, though not often. This is because I mostly listen to dance music without lyrics. But I think songs which give good inspirations for me include some (silly) pop songs like this. Hahaha

6.1 DAYS LIKE THIS – Sheena Easton

https://www.youtube.com/watch?v=WSAQ7kVHVc8

6.2 GREATEST LOVE OF ALL – Whitney Houston

https://www.youtube.com/watch?v=IYzlVDlE72w

6.3 HOLD ON – Wilson Phillips

https://www.youtube.com/watch?v=uIbXvaE39wM

6.4 YOU ARE THE UNIVERSE – Brand New Heavies

https://www.youtube.com/watch?v=tKFBHyMHjt4

6.5 YOU LEARN – Alanis Morrissette

https://www.youtube.com/watch?v=Ci5j9yQ-528

But what about other kinds of art? Are there things which act like the angel in SPRING RHAPSODY by influencing my decision in life? Yes, there are. I think these angelic things include:

6.6 The novel LORD OF THE FLIES by William Golding

After reading this novel, I realized that sometimes I did something bad because I saw other friends did it and I thought that it was okay. I changed my behaviour after that.

6.7 The film L’ARGENT (1983, Robert Bresson)

Seeing this film makes me very afraid to do even small bad things. Because, who knows, some small bad things you make can affect other people like a chain reaction, and the bad effects might grow exponentially like in this film.

In conclusion, I like SPRING RHAPSODY very much, because of its loose structure, its focus on ordinary people, and its comparison between the angel and the songwriter, which makes me realize how we should take inspirations from ordinary people around us, and giving good inspirations back to other people, and it also makes me realize how we may be influenced by things around us—songs, novels, artworks, films—sometimes they can be the angel in our lives.

I also saw some short films by Bill Mousoulis, including:

(in chronological order)

1.DREAMS NEVER END (1983, A+30)

2.J.C.: THE JEWELLERY-CASE (1984, A+20)

3.PHYSICAL WORLD (1986, A+30)

4.FAITH (1987, A+25)

5.EMBRACE (1988, A+30)

6.KNOWING ME, KNOWING YOU (1988, A+15)

7.CRAZY MOTHERFUCKER (1989, A)

8.MELBOURNE ’89 (1989, A+15)

9.HOW SOON IS NOW? (1990, A+20)

10.LOVE (1991, A+20)

11.FITS WATER ’95 (1995, A+15)

12.HOLY LAND (1998, A+15)

I wrote about A NOCTURNE (2007) here:

http://celinejulie.blogspot.com/2010/07/nocturne-2007-bill-mousoulis.html

I wrote about WILD AND PRECIOUS (2012) here:

http://celinejulie.blogspot.com/2012/09/wild-and-precious-2012-bill-mousoulis.html

BLUE NOTES (2006) is one of my most favorite films I saw in 2012:

http://sensesofcinema.com/2013/2012-world-poll/2012-world-poll-part-three/#9

THE EXPERIMENTING ANGEL (2010, Bill Mousoulis, A+20)

THE EXPERIMENTING ANGEL (2010, Bill Mousoulis, A+20)

http://www.youtube.com/watch?v=MnXaKk-AStw

Highly recommended for those who love TIME OF THE LAST PERSECUTION (2012, Taiki Sakpisit), Matthias Mueller's films, Martin Arnold's films, and HOME COMPUTER (2011, Teeranit Siangsanoh).

The details about THE EXPERIMENTING ANGEL:

http://www.badlit.com/?p=14805

The brilliant use of found footage in THE EXPERIMENTING ANGEL reminds me of TIME OF THE LAST PERSECUTION (2012, Taiki Sakpisit), LOVE (2003, Tracey Moffatt), Matthias Mueller's films, and Martin Arnold's films, though THE EXPERIMENTING ANGEL goes one step further because the film mixes the found footage with the still photos of the present time.

The use of unharmonious music in THE EXPERIMENTING ANGEL reminds me of HOME COMPUTER (2011, Teeranit Siangsanoh).

Theeraphat Ngathong remarked that the music in THE EXPERIMENTING ANGEL plays a very important part in the film, and it is not merely a soundtrack. I think the same can be said about his own film A HOTEL AT MAE RUMPUENG BEACH (2012). The music in this film is not just a soundtrack, too. :-)

http://www.youtube.com/watch?v=ObW_LwBSoBY

THE EXPERIMENTING ANGEL is partly about Maximilian Le Cain, an Irish experimental filmmaker and the editor of http://www.experimentalconversations.

You can watch Maximilian Le Cain's films at:

http://vimeo.com/user6153460/