EXTENDED RELEASE (2020, Pratchaya Phinthong, video installation, 8.59min)

 

อยากให้มีคนสร้างหนัง MADAM KOI KOI VS. ผีกองกอย

+++

 

Films seen on Tuesday 20 October 2026

 

In my preferential order

 

1. WHALEFALL (2026, Brian Duffield, USA/Canada/New Zealand, 105min, A+30)

 

ดีใจที่ Elisabeth Shue ยังมีชีวิตอยู่

 

2. STREET FIGHTER (2026, Kitao Sakurai, USA/Japan, 119min, A+10)

 

รักดนตรียุค 90s ในหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะเพลง BE MY LOVER ของ La Bouche

+++

 

EXTENDED RELEASE (2020, Pratchaya Phinthong, video installation, 8.59min)

 

ประทับใจงานวิดีโอและงานศิลปะนี้มาก ๆ แต่เราสังเกตเห็นว่าตัววิดีโอที่ฉายในงานนี้ มันฉายลงไปบนจอภาพยนตร์ที่มี “รอยปะชุน” ที่ชัดมาก ๆ 5 จุด โดยมีจุดนึงใหญ่มาก เหมือนมีคนเอาทองคำเปลวขนาดยักษ์ไปแปะไว้บนจอ และจอภาพยนตร์ก็มีรอยฉีกขาดอย่างเห็นได้ชัด 1 จุดด้วย เราก็เลยสงสัยว่า รอยปะชุนขนาดยักษ์และรอยฉีกขาดบนจอภาพยนตร์นี้ มันเป็นความตั้งใจของศิลปินด้วยหรือเปล่า 55555

 

ยอมรับว่าเดี๋ยวนี้เราแยกไม่ออกแล้วล่ะว่า อะไรมันเป็นอะไร

 

อีกจุดนึงที่เราสงสัยแต่ไม่เกี่ยวกับตัวงานชิ้นนี้ แต่เกี่ยวกับตัวนิทรรศการนี้ ก็คือว่า ในนิทรรศการนี้ “สูงเสียดฟ้าต่ำกว่าหญ้านิดเดียว” ตัวแผ่นป้ายคำบรรยายงานศิลปะต่าง ๆ มันใช้ตัวอักษรสีดำ แต่มันมีการทำตัวอักษรบางตัวให้เป็นสีแดงตลอดทั้งงานนี้ อย่างเช่นคำว่า “Pratchaya Phinthong”  “ปรัชญา พินทอง” ตัว g กับตัว ร และไม้หันอากาศ มันถูกทำให้เป็นสีแดง ในขณะที่ตัวอักษรอื่น ๆ ใช้สีดำ เราก็เลยสงสัยว่า มันมี pattern อะไรหรือเปล่าในการเลือกตัวอักษรบางตัวให้เป็นสีแดง หรือมันซ่อนรหัสลับอะไรไว้ หรือทุกอย่างมันแค่เป็นการ random ว่าตัวอักษรตัวไหนบ้างที่จะเป็นสีแดงหรือสีดำ 55555

+++

 

ในที่สุด ลูกหมีกับแม่หมีก็ช่วยกันตากผ้าได้โดยไม่มีมาดามดอกเหมยดำมากวนใจ จบ

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1149351567522637

+++

 

พอเราได้ดู THE BLACK BALL (2026, Javier Ambrossi, Javier Calvo, Spain, 155min, A+30) ที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับ Federico García Lorca และ  Rafael Rodríguez Rapún ซึ่งเป็นชายคนรักของ Lorca เราก็เลยอยากดูหนังเรื่อง LITTLE ASHES (2008, Paul Morrison, UK/Spain, 112min) ควบด้วย เพราะหนังเรื่องนั้นสร้างจากเรื่องจริงเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง Federico García Lorca, Luis Buñuel และ Salvador Dalí สามผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการวรรณกรรม, ภาพยนตร์ และจิตรกรรม

 

ใน LITTLE ASHES นั้น Robert Pattinson รับบทเป็น Salvador Dalí, Javier Beltrán รับบทเป็น Federico García Lorca และ Matthew McNulty รับบทเป็น Luis Buñuel

 

หนังอีกเรื่องที่เราอยากดู และพูดถึงประเด็นเดียวกัน ก็คือ GENERACIÓN: BUÑUEL, LORCA, DALÍ (2018, Javier Espada, Albert Montón, Spain, documentary, 75min)

 

Federico García Lorca เคยเขียนบทกวี ODE TO SALVADOR DALÍ ไว้ในปี 1926 ด้วย

 

A rose in the high garden you desire.
A wheel in the pure syntax of steel.
The mountain stripped bare of Impressionist fog,
The grays watching over the last balustrades.

The modern painters in their white ateliers
clip the square root's sterilized flower.
In the waters of the Seine a marble iceberg
chills the windows and scatters the ivy.

Man treads firmly on the cobbled streets.
Crystals hide from the magic of reflections.
The Government has closed the perfume stores.
The machine perpetuates its binary beat.

An absence of forests and screens and brows
roams across the roofs of the old houses.
The air polishes its prism on the sea
and the horizon rises like a great aqueduct.

Soldiers who know no wine and no penumbra
behead the sirens on the seas of lead.
Night, black statue of prudence, holds
the moon's round mirror in her hand.

A desire for forms and limits overwhelms us.
Here comes the man who sees with a yellow ruler.
Venus is a white still life
and the butterfly collectors run away.

Cadaqués, at the fulcrum of water and hill,
lifts flights of stairs and hides seashells.
Wooden flutes pacify the air.
An ancient woodland god gives the children fruit.

Her fishermen sleep dreamless on the sand.
On the high sea a rose is their compass.
The horizon, virgin of wounded handkerchiefs,
links the great crystals of fish and moon.

A hard diadem of white brigantines
encircles bitter foreheads and hair of sand.
The sirens convince, but they don't beguile,
and they come if we show a glass of fresh water.

Oh Salvador Dali, of the olive-colored voice!
I do not praise your halting adolescent brush
or your pigments that flirt with the pigment of your times,
but I laud your longing for eternity with limits.

Sanitary soul, you live upon new marble.
You run from the dark jungle of improbable forms.
Your fancy reaches only as far as your hands,
and you enjoy the sonnet of the sea in your window.

The world is dull penumbra and disorder
in the foreground where man is found.
But now the stars, concealing landscapes,
reveal the perfect schema of their courses.

The current of time pools and gains order
in the numbered forms of century after century.
And conquered Death takes refuge trembling
in the tight circle of the present instant.

When you take up your palette, a bullet hole in its wing,
you call on the light that brings the olive tree to life.
The broad light of Minerva, builder of scaffolds,
where there is no room for dream or its hazy flower.

You call on the old light that stays on the brow,
not descending to the mouth or the heart of man.
A light feared by the loving vines of Bacchus
and the chaotic force of curving water.

You do well when you post warning flags
along the dark limit that shines in the night.
As a painter, you refuse to have your forms softened
by the shifting cotton of an unexpected cloud.

The fish in the fishbowl and the bird in the cage.
You refuse to invent them in the sea or the air.
You stylize or copy once you have seen
their small, agile bodies with your honest eyes.

You love a matter definite and exact,
where the toadstool cannot pitch its camp.
You love the architecture that builds on the absent
and admit the flag simply as a joke.

The steel compass tells its short, elastic verse.
Unknown clouds rise to deny the sphere exists.
The straight line tells of its upward struggle
and the learned crystals sing their geometries.

But also the rose of the garden where you live.
Always the rose, always, our north and south!
Calm and ingathered like an eyeless statue,
not knowing the buried struggle it provokes.

Pure rose, clean of artifice and rough sketches,
opening for us the slender wings of the smile.
(Pinned butterfly that ponders its flight.)
Rose of balance, with no self-inflicted pains.
Always the rose!

Oh Salvador Dali, of the olive-colored voice!
I speak of what your person and your paintings tell me.
I do not praise your halting adolescent brush,
but I sing the steady aim of your arrows.

I sing your fair struggle of Catalan lights,
your love of what might be made clear.
I sing your astronomical and tender heart,
a never-wounded deck of French cards.

I sing your restless longing for the statue,
your fear of the feelings that await you in the street.
I sing the small sea siren who sings to you,
riding her bicycle of corals and conches.

But above all I sing a common thought
that joins us in the dark and golden hours.
The light that blinds our eyes is not art.
Rather it is love, friendship, crossed swords.

Not the picture you patiently trace,
but the breast of Theresa, she of sleepless skin,
the tight-wound curls of Mathilde the ungrateful,
our friendship, painted bright as a game board.

May fingerprints of blood on gold
streak the heart of eternal Catalunya.
May stars like falconless fists shine on you,
while your painting and your life break into flower.

Don't watch the water clock with its membraned wings
or the hard scythe of the allegory.
Always in the air, dress and undress your brush
before the sea peopled with sailors and ships.

 

อ่านเพิ่มเติมเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่าง Federico García Lorca และ Salvador Dalí ได้ที่

https://glreview.org/article/the-love-song-of-lorca-and-dali/

 

Films seen on Monday 19 October 2026

 

เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า Sompot Chidgasornpongse เคยนำแสดงใน TWENTY CIGARETTES (2011, James Benning, 99min) แต่จนป่านนี้เรายังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้เลย หวังว่าจะมีผู้จัดจำหน่ายภาพยนตร์ในไทย ซื้อหนังเรื่องนี้มาฉายในไทยให้เราได้ดูกันบ้างนะคะ

+++

 

ช่วงนี้เราฝันแบบนี้หลายครั้งมาก เราก็เลยขอจดบันทึกความฝันไว้หน่อย

 

เรามักจะฝันว่า มีหญิงชราคนนึง แต่งกายคล้าย ๆ คนในรูป ยืนอยู่ที่ระเบียงอพาร์ทเมนท์ของเรา แล้วพยายามจะเข้ามาในห้องของเรา แต่เข้ามาไม่ได้ เธอก็เลยเอาหน้ามาแนบกับประตูที่ระเบียง เราก็งงว่าเธอมาจากไหน เราก็เลยเปิดประตูระเบียง แล้วเราก็ออกไปที่ระเบียง เพื่อจะได้ถามว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน ต้องการอะไร แต่แล้วหญิงชราคนนั้นก็หายไป เราก็เลยไม่ได้สอบถามเสียทีว่า เธอต้องการอะไร

+++

 

ชายหนุ่มกับ Shapeshifter ตนหนึ่งต่อสู้กันอย่างรุนแรง ทั้งสองโรมรันพันตูกันอย่างหนัก จนส่งผลให้เสื้อผ้าของชายหนุ่มขาดวิ่น และส่งผลให้ผิวหนังของทั้งสองเสียดสีกันไปมา จนเกิดเป็นอารมณ์สยิวกิ้วขึ้นมาโดยไม่ได้ตั้งใจ ในที่สุด Shapeshifter ก็พ่ายแพ้ต่อความเซ็กซี่ของชายหนุ่ม ทั้งสองก็เลยหันมาร่วมรักกันแทนที่จะต่อสู้กัน MAKE LOVE NOT WAR ค่ะ

 

ต่อมา Shapeshifter ตนนี้ก็ได้ให้กำเนิดบุตรีคนหนึ่งที่เป็นครึ่งมนุษย์ ครึ่ง Shapeshifter

 

(โพสท์นี้ไม่มีสาระอะไร แค่เป็นการจดบันทึกโลกจินตนาการฮา ๆ ในหัวของเราค่ะ)

https://web.facebook.com/jit.phokaew/posts/pfbid0k2KpTajQKXhWE68bL9kSvfzCpc83HM5cpZRaNtCRJAnriKgwHZfsZJh7nyjJNfvzl

 

+++

 

เมื่อวันจันทร์เราไปดูหนังที่ Doc Club สองเรื่อง เสร็จแล้วก็เลยลองมากินอาหารที่ร้าน “บ้านหญิง” ตรง True Digital Park ฝั่ง West อาหารอร่อยดีและมาเร็วดีด้วยค่ะ

 

++

 

Films seen on Monday 19 October 2026

 

In my preferential order

 

1. NAZA (2026, Yuval Abraham, Rachel Szor, UK/USA, about Israel and Palestine, documentary, 80min, A+30)

 

หนักที่สุด นึกว่าต้องฉายควบกับ THE INEXTINGUISHABLE FIRE (1969, Harun Farocki, West Germany, documentary, A+30) และ WAR AT A DISTACE (2003, Harun Farocki, Germany, documentary, A+30) เพราะว่า THE INEXTINGUISHABLE FIRE นำเสนอบุคคลต่าง ๆ ที่มองว่าตัวเองเป็นเพียงแค่ “ฟันเฟืองเล็ก ๆ” ในสงครามเวียดนาม เพราะฉะนั้นพวกเขาก็เลยไม่รู้สึกผิดอะไรที่เด็ก ๆ ในเวียดนามได้รับความเจ็บปวดอย่างรุนแรงจากระเบิดนาปาล์ม (ถ้าหากเราจำไม่ผิด)

 

ส่วน WAR AT A DISTANCE ก็นำเสนอเทคโนโลยีที่ทันสมัยขึ้นเรื่อย ๆ ในสงคราม ซึ่งส่งผลให้ทหารในสงครามมีความรู้สึกห่างไกลจาก “เหยื่อ” มากขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งคุณ acquarello (นักวิจารณ์ที่เราชื่นชอบมาก) เคยเขียนถึง WAR AT A DISTANCE ว่า เป็นหนังที่แสดงให้เห็นถึงความ depersonalization ของสงครามยุคใหม่ และเธอระบุว่าในหนังเรื่องนี้ “Farocki creates an intelligent examination on the evolving meaning of images, cognition, and recognition, and a compelling discourse on war as an increasingly abstract, impersonal, dissociated, and alienated form of a historically conventional “human” act of populational engagement.”

 

เพราะฉะนั้นตอนที่เราดู NAZA เราก็เลยนึกถึงหนังหลาย ๆ เรื่องของ Harun Farocki อย่างรุนแรงมาก ๆ

 

แอบสงสัยด้วยว่า สิ่งที่คนต่าง ๆ ในหนังเรื่อง NAZA ทำไป ถือเป็นสิ่งที่ใกล้เคียงกับ concept เรื่อง THE BANALITY OF EVIL ด้วยหรือเปล่า

 

2. TIM’S VERMEER (2013, Teller, USA, documentary, 80min, A+30)

 

3. RUNNER (2026, Scott Waugh, Australia/USA/UK, 98min, A+25)

 

นึกว่าต้องฉายควบกับ RIDERS (2024, Nitiwat Cholvanisiri, A+20) และ RESIDENT EVIL (2026, Zach Cregger, A+25) เพราะว่าพระเอกของหนังทั้งสามเรื่องนี้ ทำอาชีพรับส่งของเหมือนกัน และต้องไปส่งของที่โรงพยาบาลเหมือน ๆ กันทั้งสามเรื่อง แต่ RIDERS เป็น horror comedy ส่วน RESIDENT EVIL เป็น sci-fi horror comedy และ RUNNER เป็นหนัง action

 

 

Films seen on Sunday 18 October 2026

 

เราชอบ Zard และเพลง MAKENAIDE (1993) หรือ DON’T GIVE UP (อย่ายอมแพ้) มานาน 30 กว่าปีแล้ว แต่เมื่อกี้เราเพิ่งเข้าไปอ่านใน wikipedia แล้วเราถึงเพิ่งรู้ว่า เพลงนี้มันเป็นเพลง theme song ประจำ “ทศวรรษที่สูญหาย” ของญี่ปุ่น หรือทศวรรษ 1990 ที่เศรษฐกิจญี่ปุ่นทรุดตัวลงอย่างรุนแรงหลังฟองสบู่แตก นอกจากนี้ อิซูมิ ซากาอิ นักร้องนำของ Zard ยังบอกว่า เพลงนี้เป็นเพลงที่ให้กำลังใจผู้ชายก่อนเข้าสอบด้วย

 

อันนี้คือเนื้อหาจาก wikipedia

 

It was a song that greatly appealed to the Japanese public. Released at a time that is now seen as the beginning of Japan's post economic bubble era when the Nikkei 225 Index had shrunk in value by a third in only three years, "Makenaide" (Don't Give Up) became known as the theme song of the country's "Lost Decade." While Izumi Sakai commented on the television show Music Station that it would encourage men taking examinations, many people said this song helped them cope with difficult issues such as school bullying. Zard fans’ favorite phrase, "Run through until the End," was originally "Do Not Give Up until the End."

 

MAKENAIDE

https://youtu.be/_4DJkOUU648?si=HvqKg94UkihJW_PD

+++

 

Films seen on Sunday 18 October 2026

 

In my preferential order

 

1. PURGE THIS LAND (2006, Lee Anne Schmitt, USA, documentary, 80min, A+30)

 

ชอบสุดขีด นึกว่าต้องฉายควบกับ SHERMAN’S MARCH (1985, Ross McElwee, USA, documentary, 157min, A+30) เพราะหนังสองเรื่องนี้มันพูดถึง landscapes ของ “สงครามกลางเมืองในอเมริกา” เหมือนกัน และเราว่ามันเหมาะฉายควบกับ PROFIT MOTIVE AND THE WHISPERING WIND (2007, John Gianvito, USA, documentary, A+30) ด้วย เพราะหนังสองเรื่องนี้มันพูดถึง landscapes ของ “ประวัติศาสตร์บาดแผลของสหรัฐอเมริกา” เหมือนกัน

 

2. GOING HOME (2026, Kamal Aljafari, Germany/Palestine/France, documentary, 20min, A+30)

 

3. THE WASH (2006, Lee Anne Schmitt, USA, documentary, 20min, A+30)

 

4. UNDR (2024, Kamal Aljafari, Palestine/Germany, 15min, second viewing, A+30)

 

5. TREASURE ISLAND (2026, Miryam Charles, Canada, 18min, A+30)

 

6. TO YOU IN THE BEYOND (2026, Junichi Wada, Japan, animation, 116min, A+30)

 

นึกว่าต้องฉายควบกับ THE MIRACLES OF THE NAMIYA GENERAL STORE (2017, Ryuichi Hiroki, Japan, 129min, A+30)

 

7. SONG FOR THE NEW WORLD (2021, Miryam Charles, Canada, 9min, A+30)

 

ในวันอาทิตย์ที่ผ่านมามีการฉาย RAZEH-DEL (2024, Maryam Tafakory, Iran/UK/Italy, documentary, 28min, A+30) ในงาน Flaherty ด้วย แต่เราเคยดูหนังเรื่องนี้มาก่อนหน้านี้แล้วในเทศกาล Bangkok Experimental Film Festival ในช่วงต้นปี 2025 เราก็เลยหลับไปตอนที่มีการฉายหนังเรื่องนี้ในวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

+++

 

มาดามดอกเหมยดำต่อสู้กับลูกหมี มาดามดอกเหมยดำใช้ดอกเหมยดำเป็นอาวุธ ลูกหมีเลยใช้เชื้อราจากอวัยวะของเธอทำลายดอกเหมยดำ ลูกหมีขว้างตุ๊กตาหมีใส่มาดามดอกเหมยดำ มาดามดอกเหมยดำคว้าตุ๊กตาหมีเอาไว้ได้ มาดามดอกเหมยดำพูดว่า “กูจะขยี้อาวุธของมึงให้แหลกเป็นจุณ” แต่จริง ๆ แล้วตุ๊กตาหมีเป็นระเบิด แล้วมันก็ระเบิดใส่มาดามดอกเหมยดำ

 

ซีนพวกนี้ส่วนใหญ่แล้วเป็นสิ่งที่เรากับเพื่อน ๆ มัธยมเคยจินตนาการกันไว้เล่น ๆ ในช่วงราวปี 1989-1990 น่ะ แต่ยุคนั้นเรากับเพื่อน ๆ ก็ไม่สามารถทำอะไรกันได้มากไปกว่า คุยกันเล่น ๆ และ “สร้างโลกจินตนาการร่วมกัน” แต่พอผ่านมา 37 ปี เทคโนโลยีเอไอของยุคสมัยนี้ก็อาจจะช่วยถ่ายทอดหรือจดบันทึกโลกจินตนาการเล่น ๆ ฮา ๆ ของเรากับเพื่อน ๆ มัธยมเมื่อ 37 ปีก่อนออกมาได้บ้างนิดหน่อย ถึงแม้จริงๆ แล้วคลิปเอไอที่ออกมามันดูง่อยเปลี้ยมาก ๆ เมื่อเทียบกับสิ่งที่อยู่ในหัวของพวกเรา 555

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1147939837759838

 

Films seen on Saturday 17 October 2026

 

Films seen on Saturday 17 October 2026

 

In my preferential order

 

1. THIS HOUSE (2022, Miryam Charles, Canada, 72min, A+30)

 

2. A FIDAI FILM (2024, Kamal Aljafari, Palestine/Germany/Qatar/Brazil/France, documentary, 78min, third viewing, A+30)

 

เมื่อวานเราได้ดูหนังเรื่องนี้เป็นรอบที่ 3 แต่มันเป็นหนังที่เราสามารถดู 3 รอบได้ เพราะมันเป็นหนังที่เรา “จำรายละเอียดแทบไม่ได้เลย” เพราะหนังมันประกอบไปด้วย fragments ต่าง ๆ มากมาย ไม่มีเส้นเรื่องแบบตรง ๆ

 

คือเราชอบหนังเรื่องนี้อย่างสุดขีดใน 2 รอบแรกที่เราได้ดูนะ แต่พอเราจำสิ่งที่เกิดขึ้นในหนังได้เพียงแค่ราว 20% เท่านั้น เราก็เลยคิดว่า เราดูมันเป็นรอบที่ 3 ด้วยเลยดีกว่า เผื่อจะช่วยให้จำ scenes ต่างๆ  ในหนังได้มากยิ่งขึ้น

 

3. BALCONIES (2007, Kamal Aljafari, Germany/Switzerland, documentary, 7min, A+30)

 

4. ALL THE DAYS OF MAY (2023, Miryam Charles, Canada, 7min, A+30)

 

5. BLUE REMEDY (2025, Pramot Numsinlark, Chanon Dahan, Thailand, 25min, A+30)

 

6. THE GARDEN OF SINNERS: REMAINING SENSE OF PAIN (2008, Mitsuru Obunai, Japan, animation, 58min, A+30)

 

7. THE GARDEN OF SINNERS: OVERLOOKING VIEW (2007, Ei Aoki, Japan, animation, 49min, A+30)

 ++++++++

เนื้อหาในคลิปนี้ต่อจากคลิปเอไอเมื่อวานนี้ – หลังจาก “มาดามดอกเหมยดำ” กำราบ “สามสาว Raspberry, Strawberry, Pineapple” เสร็จแล้ว มาดามดอกเหมยดำก็เดินมาเจอแม่หมีกับลูกหมีช่วยกันตากผ้า จบ

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1094051380146483

 

+++

 

บันทึกการดำรงอยู่ของตัวเราในฐานะจุดจุดหนึ่งในโรงภาพยนตร์

https://web.facebook.com/jit.phokaew/posts/pfbid0zE6VDN91eocaJc9d4oVCgMmmmppPkUBiQAgR1moxQqAXGmXgrswrkWuKtwdBMwryl

 

วันนี้เราได้กลับมาดูหนังที่เซ็นทรัล ปิ่นเกล้าเป็นครั้งแรกในรอบราว 21 ปีได้มั้ง เพราะถ้าหากเราจำไม่ผิด หนึ่งในหนังเรื่องท้าย ๆ ที่เราได้ดูที่โรงหนังเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า ก็คือ HEAD IN THE CLOUDS (2004, John Duigan, UK/Canada/USA, 132min) โดยเราได้ดู HEAD IN THE CLOUDS ที่โรงหนังเซ็นทรัล ปิ่นเกล้าในวันที่ 29 ม.ค. 2005 แล้วหลังจากนั้นก็เหมือนเราจะไม่ได้กลับมาดูหนังที่โรงนี้อีกเลย เพราะหลังจากนั้นหนังต่าง ๆ ที่เข้าฉายที่โรงนี้ก็เป็นหนังที่เราสามารถหาดูในโรงอื่น ๆ ได้โดยง่าย

 

วันนี้เราก็เลยได้ลองกินพิซซ่าที่ร้าน Le Cello Pizzeria ที่ชั้น 5 ของห้างเซ็นทรัล ปิ่นเกล้าด้วย อร่อยดีค่ะ

 

ส่วนหนังที่เราได้ดูในวันนี้ที่เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า ก็คือ TO YOU IN THE BEYOND (2026, Junichi Wada, Japan, animation, 116min, A+30)

 

แต่โรงหนังในเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า ถือเป็นโรงหนังในความทรงจำของเรานะ เพราะเราจำได้ว่า มีวันนึงในช่วงท้าย ๆ ปี 1995 ที่เราได้ดู THE BRIDGES OF MADISON COUNTY (1995, Clint Eastwood, 135min, A+30) แล้วต่อด้วย “นักฆ่าตาชั้นเดียว” FALLEN ANGELS (1995, Wong Kar-wai, Hong Kong, 99min, A+30) ที่โรงหนังในเซ็นทรัล ปิ่นเกล้า แล้วมันถือเป็น one of the happiest days in my cinephile life เพราะเราชอบหนังทั้งสองเรื่องนี้ในระดับ ones of my most favorite films of all time แล้วพอดูหนังสองเรื่องนี้ต่อกันในวันเดียวกัน อารมณ์มันก็เลยพีคสุดขีดมาก ๆ

 

เรายังจำได้เลยว่า ก่อนเราเดินเข้าไปดูหนังในวันนั้น เราเดินเข้าโรงหนังไปในฐานะจิตร โพธิ์แก้ว แต่พอเราเดินออกจากโรงหนัง เราพร่ำบอกตัวเองว่า “ฉันคือหลี่เจียซินใน FALLEN ANGELS” แล้วหลังจากนั้นเราก็พยายามสะกดจิตตัวเองว่า “ฉันคือหลี่เจียซินใน FALLEN ANGELS” อยู่นานหลายเดือน 55555

Films seen on Friday 16 October 2026

 

Films seen on Friday 16 October 2026

 

In my preferential order

 

1. FOREIGN BODIES (2025, Taiki Sakpisit, Thailand, 23.13min, A+30)

 

2. EVIDENCE (2025, Lee Anne Schmitt, USA, documentary, 75min, A+30)

 

3. IF WE REMEMBER, WILL GOD FORGET? (2025, Chanasorn Chaikitiporn, Thailand, documentary, 20.35min, A+30)

 

4. IMAGES OF FIRE (2026, Buariyate Eamkamol, Thailand, documentary, 25.33min, second viewing, A+30)

 

5. UP AGAINST THE WALL (2018, Nuttapon Sawasdee, Thailand, 19.30min, second viewing, A+30)

 

6. JAILER 2 (2026, Nelson Dilipkumar, India, 175min, A+30)

 

7. MARCH OF THE TERMITE (2024, Nuttapon Sawasdee, Thailand, 3.15min, second viewing, A+30)

 

มาดามดอกเหมยดำ ตบกับ สามสาว Raspberry, Strawberry, Pineapple

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1739179357189934

 

เจ้าแม่เบญจมา ท้าทำ ปะทะฉลามกลางทะเลหลวง

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1603213247609869

 

Films seen on Thursday 15 October 2026

 

เมื่อวันจันทร์เราทดลองจับเวลาในการเดินทางจากอิมพีเรียลเวิลด์ สำโรง ไป True Digital Park ตรงปุณณวิถี พบว่าใช้เวลาเดินทางราว 23 นาที

 

เราเริ่มเดินทางราว 16.50 น. สิ้นสุดการเดินทางราว 17.13 น.

 

เราต้องจำเวลาพวกนี้ไว้ เผื่อวันหลังเราวางแผนวิ่งรอกดูหนังระหว่าง “เมเจอร์ สำโรง” กับ DOC CLUB เราจะได้กะเวลาในการเดินทางวิ่งรอกได้อย่างถูกต้อง

 

From the exhibition IN FLUX แปรเปลี่ยน by Sisana Chotechiwatorn

 

From the exhibition WOVEN ECHOES: FROM ROOTS TO ROUTES by Bowie Lee

++++++++

 

Films seen on Thursday 15 October 2026

 

In my preferential order

 

1. MASAO ADACHI TAKES A PASSPORT PHOTO (2026, Kamal Aljafari, Germany/France/Japan, 27min, A+30)

 

2. GREEN MENACE: THE UNTOLD STORY OF GOLF (1993, Ing Kanjanavanit, Thailand, documentary, A+30)

 

3. CRY, LOVE (2020, Lee Anne Schmitt, USA, 14min, A+30)

 

4. FLY, FLY SADNESS (2015, Miryam Charles, Canada/Haiti, 6min, A+30)

 

5. MAST-DEL (2023, Maryam Tafakory, Iran/UK, 17min, second viewing, A+30)

 

6. THE CRACK-UP (2017, Jonathan Schwartz, USA, 18min, A+30)

+++

 

หลังจากเมื่อวานเราได้ดูหนังเรื่อง GREEN MENACE: THE UNTOLD STORY OF GOLF (1993, Ing Kanjanavanit, Thailand, documentary, A+30) ซึ่งแสดงให้เห็นว่าการสร้างสนามกอล์ฟในไทยสร้างความเสียหายต่อสิ่งแวดล้อมในไทยอย่างรุนแรง พอดูหนังแล้วเราก็เลยสงสัยว่า ทำไมเราถึงไม่ค่อยได้ยินปัญหานี้ในช่วง 20 กว่าปีที่ผ่านมา ในขณะที่ปัญหาสิ่งแวดล้อมในไทยในช่วง 20 กว่าปีที่ผ่านมาที่เราเคยได้ยิน มักจะเกี่ยวข้องกับเหมืองแร่, โรงงานอุตสาหกรรม, นิคมอุตสาหกรรม, บ่อขยะ, จีนเทา, etc. อะไรพวกนั้นมากกว่า

 

เราก็เลยเดาว่า ปัญหาสนามกอล์ฟในไทยที่เคยรุนแรงมากในทศวรรษ 1990 มันอาจจะบรรเทาลงไปมากเมื่อเกิดวิกฤติต้มยำกุ้ง เราก็เลยลองถามเอไอดู ซึ่งเอไอก็ตอบว่า

 

“วิกฤติต้มยำกุ้งในปี พ.ศ. 2540 ได้ส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อธุรกิจสนามกอล์ฟในประเทศไทย เนื่องจากสนามกอล์ฟส่วนใหญ่ในยุคฟองสบู่เฟื่องฟูเติบโตคู่ขนานไปกับภาคอสังหาริมทรัพย์และสถาบันการเงิน โดยมีรายละเอียดผลกระทบสำคัญ ดังนี้:

 

• การลงทุนเกินตัวและหนี้สินสกุลเงินต่างประเทศ: สนามกอล์ฟหลายแห่งสร้างขึ้นในช่วงปี พ.ศ. 2533–2538 ด้วยการกู้ยืมเงินทุนระยะสั้นจากต่างประเทศ (ผ่านระบบ BIBF) เมื่อรัฐบาลประกาศลอยตัวค่าเงินบาทในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2540 ทำให้ภาระหนี้สินพุ่งสูงขึ้นเป็นสองเท่าตัวในชั่วข้ามคืน

 

• การขาดสภาพคล่องและกลุ่มเป้าหมายหดหาย: กลุ่มลูกค้าหลักซึ่งเป็นนักธุรกิจ นักลงทุน และชาวต่างชาติที่เคยใช้บริการหรือถือหุ้นสโมสร/สมาชิกสนามกอล์ฟ ประสบปัญหาล้มละลายหรือต้องตัดลดค่าใช้จ่าย ทำให้จำนวนผู้ใช้บริการลดลงอย่างเฉียบพลัน

 

• การเปลี่ยนมือและ NPL (หนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้): สนามกอล์ฟจำนวนมากกลายเป็นหนี้เสียของสถาบันการเงิน 58 แห่งที่ถูกปิดตัวลง บางแห่งต้องหยุดกิจการ ถูกยึดทรัพย์ หรือเปลี่ยนให้กลุ่มทุนใหม่เข้ามาเทกโอเวอร์ในราคาต่ำ

 

• การปรับตัวสู่การแข่งขันจริง: จากเดิมที่สนามกอล์ฟถูกมองว่าเป็น "การลงทุนเพื่อเก็งกำไรคู่กับโครงการบ้านจัดสรรและรีสอร์ต" ธุรกิจต้องปรับตัวครั้งใหญ่ หันมาเน้นการตลาดเจาะกลุ่มนักกอล์ฟทั่วไป และเปิดรับนักท่องเที่ยวต่างชาติมากขึ้นเพื่อดึงกระแสเงินสดเข้ามาหล่อเลี้ยงกิจการ “

 

ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าคำตอบจากเอไอเป็นคำตอบที่ถูกต้องหรือเปล่านะ ถ้าใครมีข้อมูลใด ๆ จะเสริมเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็บอกมาได้นะ

 

ส่วนหนังเกี่ยวกับปัญหาสิ่งแวดล้อมในไทยที่เราได้ดูในระยะหลัง ๆ ก็มีเช่น BY THE RIVER (2013, Nontawat Numbenchapol, documentary, A+30), บ่อ เป็น หยัง (THE POND) (2013, Teerawat Rujenatham, Athapol Tarnrat, documentary, 26min, A+30) และหนังสารคดีจำนวนมากเกี่ยวกับปัญหาแม่น้ำโขงในช่วง 4-5 ปีที่ผ่านมา

 

ดู THE POND ได้ที่

https://www.youtube.com/watch?v=KPZfQg7ki-U

 

หนึ่งในสนามกอล์ฟที่ได้รับผลกระทบจากวิกฤติต้มยำกุ้ง

https://marketeeronline.co/archives/184973

 

JACQUES TATI

 

Films seen on 13-14 October 2026

 

In my preferential order

 

1. PLAYTIME (1967, Jacques Tati, France, 124min, A+30)

 

2. ALWAYS LALISA (2026, Sue Kim, USA, documentary, 100min, IMAX, A+30)

 

3. FORGOTTEN ISLAND (2026, Joel Crawford, Januel P. Mercado, USA/Japan, about Philippines, animation, 109min, A+30)

 

สรุปว่าตอนนี้เราได้ดูหนังของ Jacques Tati ไปเพียงแค่ 5 เรื่อง เรียงตามลำดับความชอบได้ดังนี้

 

1. PLAYTIME (1967, Jacques Tati, France, 124min, A+30)

 

2. MY UNCLE (1958)

 

3. TRAFFIC (1971)

 

4. MR. HULOT’S HOLIDAY (1954)

 

5. PARADE (1974)

 

ตอนนี้เราอยากดู JOUR DE FÊTE (1949, Jacques Tati, 70min) มาก ๆ

 

แล้วเราก็เคยดูหนังสารคดีเรื่อง TATI VS. BRESSON: THE GAG (2016, Mark Rappaport, documentary, A+30) โดยหนังเรื่องนี้จับสังเกตการใช้ sound และ image ในหนังหลายๆเรื่อง โดยเฉพาะในหนังของ Jacques Tati และ Robert Bresson และข้ามไปวิเคราะห์บางฉากใน M (Fritz Lang), THE SHOP AROUND THE CORNER (1940, Ernst Lubitsch) และ THE BIG COMBO (1955, Joseph H. Lewis) ด้วย

 

JACQUES RIVETTE ON JACQUES TATI

 

เนื่องในโอกาสที่เราได้ดู PLAYTIME (1967, Jacques Tati, France, 124min, A+30) เมื่อวานนี้ เราก็เลยขอถือโอกาสรีโพสท์สิ่งนี้อีกครั้ง มันเป็นความเห็นของ Jacques Rivette ที่มีต่อ Jacques Tati และผู้กำกับคนอื่น ๆ มันมาจากบทสัมภาษณ์ในเดือนเม.ย. 1973, conducted by Bernard Eisenschitz, Jean-Andre Fieschi and Eduardo de Gregorio, translated by Tom Milne

 

ตัวบทสัมภาษณ์เน้นไปยังประเด็นที่ว่า หนังบางเรื่องของ Jacques Tati, Federico Fellini และ Miklos Jancso เป็นหนังที่ “ไม่มีตัวละครหลัก” หรือตัวละครหลักไม่ได้เป็นคนดำเนินเรื่องหรือดำรงความสำคัญตลอดทั้งเรื่องแบบหนัง narrative ทั่ว ๆ ไป และหนังบางเรื่องในยุคนั้นซึ่งรวมถึงหนังของ Tati เป็นหนังที่แทบไม่ได้ใช้ “บทสนทนา”

 

Tati, Fellini, Jancso ...

ผู้สัมภาษณ์--Is there a connection between these elements and the fact that these films lack a central character, a protagonist?

Jacques Rivette --Yes, it is almost always groups that are involved, and this is a further link to the idea of ritual, of ceremony. If, at a pinch, there is an individual at the ceremony, it can only be the priest, someone who is never anything but the delegate, the representative of some community. But I don't think this tendency in the cinema entirely obviates the possibility of a central protagonist. For example, I put Straub's Othon in the same category (yet it's a play which plays more than other Corneille dramas on the impossibility of saying who is 'the' hero; there is no one interlocutor, one purveyor of truth in Othon, which isn't Le Cid or Polyeucte - the role circulates freely). Another example I include in the cinema of monumentality is Le moindre geste by Deligny and Daniel. On screen there is a protagonist who is present for nine-tenths of the film, but this protagonist is someone with whom identification is strictly precluded, because he is by clinical definition a mental defective, and "he is there on the screen purely as a physical presence, or on the soundtrack purely as an utterance detached from the physical presence, disconnected, first of all because these are fragments of tapes recorded independently of the visuals (and therefore not synchronous), but also because this utterance is itself aberrant in the literal sense of the word. Another film I'd place in the same category, perhaps mistakenly, is Tati's Traffic. Now there is a protagonist in Traffic, and it's Hulot; but at the same time it's quite obvious that the process which had already started in Monsieur Hulot's Holiday is accentuated here, whereby Hulot no longer runs the conveyor belt, he is swept along by the fiction in almost precisely the same way as Fellini is swept along by Roma. You see Hulot wandering by from time to time in the background of his film, just as Fellini passes by suddenly wandering around in his Roma. Well, is one thing a consequence of the other? I have no idea. And one of the things I'm interested in now is to remake a film which has a strong, totally present central character - therefore one who is proposed as a vehicle, as operating the conveyor belt - and see what this contradiction would do to him.

I think it might be a pity, within a cinema of 'signification' - to employ this neologism - to abandon completely something that was so exciting in that traditional cinema: this play with the protagonist, the so-called central character, the Hitchcockian-Langian play on the phony central consciousness and all that this allows. But perhaps they are incompatible: it remains to be seen.

Another common factor in all these films - to my mind the only ones of any importance for several years - is the categorical refusal in practically all of them to use written dialogue. A refusal which doesn't always happen in the same way, however, and doesn't produce the same results. Broadly speaking, what I see in common is their refusal to write a text themselves which the actors will then interpret, the refusal to have the actors become interpreters of dialogue written beforehand which one has either written oneself or at any rate is responsible for. As to how to proceed from here, there are different solutions...

I won't say they're equivalent, some are undoubtedly more powerful than others. These consist either of asking the actors to find their own words, or of giving the actors pre-existing texts for which one isn't oneself responsible: the author of the text is antecedent, the author of the text is challenged in a sense, because either it's Corneille (though as 'matter') in the case of Straub, or, in the technique that Godard has used more and more systematically, the author of the text is multiple, this being what has been called the technique of quotations. But these aren't quotations, because the important point in the sequence of Jean-Luc's films came when he began removing the quotation marks and the names of the authors, thus not wanting to be the author of his scripts and wanting these texts coming from all over the place to lose their authorship. This method has I think been taken up again in part by Jancso, in so far as Jancso uses songs a good deal- pre-existing material, of course - and I think that in the moments with dialogue, or so I felt while watching Red Psalm, he draws extensively and very systematically on real militant texts, historical or contemporary. And I believe that Hernady's (14) job is increasingly becoming a matter of collages, on the same principle as Godard though perhaps not quite so extreme.

Other solutions to this rejection of scripted dialogue: it can be Tati, unintelligible dialogue where all one hears is snatches of speech; it can be the Taviani Brothers (15); it can be Daniel, who takes previously recorded tapes, which moreover carry speech having no fixed reference in the fiction and being completely erratic as speech. The only great exception I can see is Bergman. All the same I feel very inclined to put The Rite with the cinema of monumentality and signification, and nothing could be more scripted than that.

 

อ่านตัวบทสัมภาษณ์เต็ม ๆ ได้ที่นี่

https://celinejulie.blogspot.com/2011/06/out-1-noli-me-tangere-1971-jacques.html

 

 

9 TEMPLES TO HEAVEN VS. REGRETFULLY AT DAWN

งดงามที่สุด ชอบ 3 ย่อหน้านี้มาก ๆ กราบบบบบบ

 

“The journey consequently becomes increasingly uneven and exhausting as their different perspectives collide. And what if this were not a family, but Thailand itself? The relationship would look remarkably similar: someone with good intentions gathers everyone together and leads them toward a common destination, yet generational differences produce gaps in understanding. A smoldering tension therefore accompanies them throughout the journey.

 

9 Temples to Heaven reflects contemporary Thai society, in which a traditional belief structure has remained firmly in place even as many other things have changed. The family members are diverse, and their differences carry long-standing resentment, dissatisfaction, and accumulated tension.

 

They—and we—may remain on the same journey because of blood ties, because we belong to the same system, or because of some other necessity, invoking ‘love’ as the force that holds everyone together. Yet something even more important has long been in short supply: ‘mutual understanding and empathy.’”

https://art4d.com/en/2026/09/9-temples-to-heaven

 

+++

 

9 TEMPLES TO HEAVEN (2026, Sompot Chidgasornpongse, A+30)

+ REGRETFULLY AT DAWN อรุณกาล (2024, Sivaroj Kongsakul, A+30)

 

Spoilers alert

--

--

--

--

--

 

1. เนื่องจากเราได้ดูหนังสองเรื่องนี้ในเวลาไล่เลี่ยกัน เราก็เลยเขียนถึงหนังสองเรื่องนี้ควบคู่กันไปเลยดีกว่า เราจะได้เปรียบเทียบอะไรต่าง ๆ ในหนังสองเรื่องนี้ได้

 

เราว่าหนังทั้งสองเรื่องนี้อาจจะเข้าข่ายหนังที่เรา admire มากกว่าหนังที่เราอินอย่างรุนแรงเป็นการส่วนตัวนะ อาจจะเพราะหนังสองเรื่องนี้นำเสนอความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกครอบครัว ซึ่งเป็นสิ่งที่เรามักจะไม่อินด้วย เราก็เลยไม่ได้เกิดความรู้สึกซาบซึ้งอย่างรุนแรงกับเนื้อหาหรือตัวละครในหนังสองเรื่องนี้

 

แต่เราก็ชอบหนังสองเรื่องนี้มาก ๆ นะ เราชอบความละมุนละไม และความรู้สึกละเอียดอ่อนบางอย่างในหนังสองเรื่องนี้ คือหนังสองเรื่องนี้มันเต็มไปด้วยความละเอียดอ่อนบางอย่างมาก ๆ น่ะ มันเหมือนเต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ละเอียดอ่อน และมันเป็นสิ่งที่ยากจะถ่ายทอดเป็นตัวอักษรได้ เราก็บรรยายสิ่งนี้ได้ไม่ถูกเหมือนกัน

 

ซึ่งเราว่าก้อนความรู้สึกละเอียดอ่อนนี้ เป็นสิ่งที่เป็นลายเซ็นชัดเจนในหนังสั้น + หนังยาวของคุณ Sivaroj Kongsakul มาโดยตลอดนับตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นมา ส่วนหนังสั้นหลาย ๆ เรื่องของคุณ Sompot อาจจะไม่ได้แสดงจุดนี้ออกมาอย่างชัดเจนนัก เพราะหนังสั้นหลาย ๆ เรื่องของคุณ Sompot มักจะมีจุดเด่นที่ไอเดีย มากกว่าการถ่ายทอดความเป็นมนุษย์ของตัวละคร เพราะฉะนั้น 9 TEMPLES TO HEAVEN ก็เลยเหมือนเป็นก้าวที่สำคัญและแสดงศักยภาพที่เราไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวคุณ Sompot ออกมา

 

2. เราชอบ 9 TEMPLES TO HEAVEN มากกว่า REGRETFULLY AT DAWN นะ เพราะถึงแม้เราไม่อินกับพวกเรื่องครอบครัวในหนังทั้งสองเรื่องนี้ แต่ 9 TEMPLES TO HEAVEN มันมีประเด็นเรื่อง “ท่าทีที่แตกต่างกันไปของคนต่าง ๆ ที่มีต่อศาสนา, องค์กรทางศาสนา, พิธีกรรมทางศาสนา” อะไรพวกนี้น่ะ ซึ่งประเด็นนี้เป็นประเด็นที่เรารู้สึกว่าใกล้ตัวเราหน่อย ในขณะที่โลกของตัวละครใน REGRETFULLY AT DAWN จะค่อนข้างไกลตัวเรามาก ๆ

 

3. อีกจุดที่ทำให้เราชอบ 9 TEMPLES TO HEAVEN มากกว่า REGRETFULLY AT DAWN ก็คือ “สถานที่” ในหนังทั้งสองเรื่องนี้น่ะ คือเราว่าหนังทั้งสองเรื่องนี้ทรงพลังมาก ๆ ในการนำเสนอสถานที่ต่าง ๆ ในหนัง มันคว้าจับบรรยากาศของสถานที่ต่าง ๆ ในหนัง และสามารถนำเสนอบรรยากาศหรือจิตวิญญาณของสถานที่ต่าง ๆ ในหนังออกมาได้ดีมาก ๆ

 

แต่พอ REGRETFULLY AT DAWN มันเน้นนำเสนอชนบทที่ค่อนข้างสงบร่มรื่นในไทย โลกของหนังเรื่องนี้มันก็เลยค่อนข้างไกลตัวเราน่ะ

 

ส่วน 9 TEMPLES TO HEAVEN มันเน้นนำเสนอวัดต่าง ๆ ในเขตปริมณฑลของกรุงเทพ หรือในจังหวัดใกล้ ๆ กรุงเทพ แล้วเราว่ามันคว้าจับบรรยากาศภายในวัดเหล่านี้ออกมาได้อย่างดีมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ คือเราดูแล้วนึกถึงบรรยากาศในวัดต่าง ๆ ที่เราเคยประสบพบเจอมามาก ๆ

 

คือเหมือนวัดที่ปรากฏในหนังไทยโดยทั่วไป มันเหมือนเป็นเพียง “สถานที่ที่ดำรงอยู่เพื่อรองรับเนื้อเรื่องและตัวละคร” น่ะ

 

แต่วัดต่าง ๆ ในหนังเรื่องนี้ + “บรรยากาศภายในวัด” + จิตรกรรมฝาผนังในแต่ละวัด มันเหมือนเป็นสิ่งที่สำคัญเทียบเท่ากับตัวละครเลย เราก็เลยประทับจิตประทับใจกับจุดนี้อย่างรุนแรงสุดขีดมาก

 

เราว่า “การนำเสนอบรรยากาศภายในวัด” นี่อาจจะเป็นจุดที่เราชอบมากที่สุดใน 9 TEMPLES TO HEAVEN นะ เพราะอันนี้มันเป็นสิ่งที่ relate กับชีวิตเราโดยตรงมากที่สุดแล้ว

 

4. เนื้อเรื่องของหนังสองเรื่องนี้ ก็มีจุดที่เหมือนกันและจุดที่ตรงข้ามกันอย่างน่าสนใจดี คือ

 

4.1 หนังทั้งสองเรื่องนี้เหมือนนำเสนอ “ตัวละครที่กำลังเดินหน้าไปสู่ความตาย” เหมือนกัน เพราะทั้งพระเอกของ REGRETFULLY AT DAWN และคุณย่าใน 9 TEMPLES TO HEAVEN ต่างก็อยู่ในวัยชรา และค่อย ๆ เดินหน้าไปสู่ความตายเรื่อย ๆ เมื่อเนื้อเรื่องดำเนินไป

 

4.2 หนังทั้งสองเรื่องนี้เน้นนำเสนอตัวละคร 3 รุ่นเหมือนกัน นั่นก็คือคนวัยชรา, คนวัยกลางคน หรือคนรุ่นลูก (อภัยใน REGRETFULLY AT DAWN) และคนรุ่นหลาน โดยที่คนรุ่นลูกเหมือนจะสร้างความเดือดร้อนให้ตัวละครวัยชราในหนังทั้งสองเรื่อง ส่วนคนวัยชรากับคนรุ่นหลานเหมือนจะไม่ค่อยสร้างปัญหาให้แก่กัน

 

4.3 คนรุ่นหลานในหนังทั้งสองเรื่องนี้ กำลังจะเดินทางไปต่างประเทศเหมือนกัน โดยตัวละครใน REGRETFULLY กำลังจะไปฝรั่งเศส ส่วนตัวละครใน 9 TEMPLES กำลังจะไปเยอรมนี

 

4.4 แต่ REGRETFULLY AT DAWN เน้นนำเสนอ “ตัวละครวัยชราที่กำลังเตรียมการบางอย่างให้คนรุ่นหลาน” ส่วน 9 TEMPLES เน้นนำเสนอ “ตัวละครรุ่นลูก + รุ่นหลานที่พยายามเตรียมการบางอย่างให้คนวัยชรา”

 

คือตัวละครที่ active ในหนังสองเรื่องนี้ตรงข้ามกัน ตัวละครวัยชราคือคนที่ active ใน REGRETFULLY AT DAWN แต่ตัวละครรุ่นลูก + รุ่นหลานคือคนที่ active ใน 9 TEMPLES

 

4.5 “ความหวังดี” ในหนังสองเรื่องนี้ เหมือนส่งผลที่ตรงข้ามกัน

 

ใน REGRETFULLY AT DAWN คุณปู่หวังดีต่อหลาน รักหลาน ดูแลหลานสาวอย่างดีมาก ๆ สร้างบ้านบนต้นไม้ให้หลาน ทำอาหารให้หลานกิน อ่านนิทานให้หลานฟัง เย็บปักชุนผ้าให้หลาน และปล่อยหลานสาวให้ไปเจริญเติบโตในที่ที่เหมาะสมในฝรั่งเศส คือเหมือนคุณปู่หวังดีจริง ๆ และมันก็ส่งผลดีจริง ๆ

 

ส่วนใน 9 TEMPLES นั้น สกล (สุรชัย นิงสานนท์) หวังดีต่อสลวย (อมรา รามณรงค์) เรารู้ว่าเขารักและหวังดีต่อแม่ของของเขาจริง ๆ  แต่ “ความรัก” และ “ความหวังดี” ที่คนหนึ่งมีต่ออีกคนหนึ่งนั้น บางทีมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีเสมอไป ถ้าหากมันขาดความคำนึงถึงอีกฝ่ายหนึ่งจริง ๆ สกลยึดถือแต่ “สิ่งที่เขาคิดว่าดีและเหมาะสมต่อผู้อื่น” เป็นที่ตั้ง แทนที่จะยอมรับว่าความรักและความหวังดีที่เขามีต่อคนอื่น ไม่ใช่สิ่งที่จะนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการบังคับคนอื่น ๆ ให้ทำตามที่เขาต้องการได้

 

4.6 เพราะฉะนั้น ตัวละครที่มีลักษณะคล้ายเป็น authority figure ในหนังเรื่องนี้ จึงมีลักษณะตรงข้ามกัน

 

ตัวละครที่คล้ายเป็น authority figure ใน REGRETFULLY คือยง (Surachai Juntimatorn) ซึ่งมีลักษณะเหมือนเป็นคนดีที่น่านับถือ

 

แต่ตัวละครที่คล้ายเป็น authority figure ใน 9 TEMPLES คือ สกล ซึ่งดูเหมือนไม่ใช่คนดีที่น่านับถือ แต่เป็นคนที่น่าตั้งคำถามในหลาย ๆ ด้าน เขาดูเหมือนไม่ใช่คนเลวที่ทำผิดคิดร้ายกับใคร แต่ดูเหมือนความรักและความหวังดีของเขาคือสิ่งที่ทำร้ายคนอื่น ๆ

 

4.7 ในแง่หนึ่ง วิธีการสร้างตัวละคร + สร้างโลก ในหนังสองเรื่องนี้ ก็เลยดูเหมือนแตกต่างกันมากในความรู้สึกของเรา เพราะเรารู้สึกราวกับว่า 9 TEMPLES มันคือ “สิ่งที่เป็น” ส่วน REGRETFULLY มันคือ “สิ่งที่ฝัน”

 

คือตัวละครต่าง ๆ ใน 9 TEMPLES มันดูเป็นมนุษย์ปุถุชนมาก ๆ และสิ่งต่าง ๆ และปัญหาต่าง ๆ ใน 9 TEMPLES มันก็ดูใกล้เคียงกับที่เราเคยเจอในชีวิตจริง เราก็เลยรู้สึกราวกับว่า ตัวละครและสิ่งต่าง ๆ ในหนังเรื่องนี้ มันคือการสะท้อน “สิ่งที่เป็น” ในสายตาของผู้กำกับออกมา

 

แต่ในส่วนของ REGRETFULLY นั้น ตัวละครหลักมันดูเป็นมนุษย์จริง ๆ ก็จริง แต่พอทั้งตัวละครยง, หลานสาว และคุณครู ดูเหมือนสะท้อนแต่ด้านดีออกมาในหนังเรื่องนี้ ตัวละครทั้งสามตัวนี้ก็เลยดูเหมือนเป็น ideal persons มาก ๆ ในความรู้สึกของเรา

 

เพราะฉะนั้นเราก็เลยรู้สึกราวกับว่า ตัวละครและโลกใน REGRETFULLY มันเหมือนเป็น “สิ่งที่ฝัน” น่ะ มันให้ความรู้สึกคล้าย ๆ กับว่า ผู้สร้างหนังเรื่องนี้ อาจจะสะท้อน “โลกที่ตัวเองอยากจะเห็น” ออกมาผ่านทางหนังเรื่องนี้ ซึ่งเราอาจจะเข้าใจผิดไปเองก็ได้นะ 55555

 

คืออันนี้เราประเมินเอาจากตัวเองเป็นหลักน่ะ เพราะช่วงที่ผ่านมาเราชอบสร้างคลิปเอไอ แล้วเราก็เน้นสร้างคลิปเอไอที่เต็มไปด้วย “ชายหนุ่มหล่อล่ำ” กับ “ตุ๊กตาหมีบ้าผู้ชาย” ออกมา เพราะเราใช้เอไอในการสร้างคลิปที่สะท้อน “โลกจินตนาการที่เราอยากจะเห็น” ออกมา เราไม่ได้ใช้เอไอในการสร้างคลิปที่สะท้อน “ปัญหาในโลกแห่งความเป็นจริง”

 

เราก็เลยรู้สึกราวกับว่า โลกใน REGRETFULLY มันอาจจะเป็น “โลกที่ผู้สร้างหนังอยากจะเห็น” ก็เป็นได้ เหมือนหนังเรื่องนี้อาจจะสะท้อนสิ่งที่ผู้สร้างหนังอยากจะเห็น หรือสิ่งที่ผู้สร้างหนังใฝ่ฝันถึงออกมา โลกในหนังเรื่องนี้เลยมีตัวละครหลัก 3 ตัวที่ดูมีความเป็น ideal persons แต่เราอาจจะเดาผิดก็ได้นะ

 

5. จุดหนึ่งที่ชอบมากในหนังทั้งสองเรื่องนี้ ก็คือการสร้างฉากเซอร์เรียลที่น่าประทับใจ โดยใน REGRETFULLY AT DAWN มันคือฉากหมาเดินฝ่ากับระเบิดในช่วงกลางเรื่อง ก่อนที่หนังจะเปลี่ยนจากฉากปัจจุบันเป็นฉาก flashback

 

ส่วนใน 9 TEMPLES มันคือฉากท้องฟ้ามืดมิดในช่วงท้าย ๆ เรื่อง ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่คิดว่าไม่น่าจะใช่สุริยคราสแบบ literally เพราะเราก็เคยผ่านสุริยคราสมาแล้วในวันที่ 24 ต.ค. 1995 ซึ่งมันก็ไม่มืดแต่อย่างใด มันยังสว่างโร่อยู่ 55555 เราก็เลยไม่แน่ใจว่าปรากฏการณ์ท้องฟ้ามืดมิดในช่วงท้ายเรื่องมันคืออะไร แต่มันน่าจะสะท้อนอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวละครคุณย่า แทนที่จะเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นจริง

 

เราว่าทั้งสองฉากนี้ในหนังทั้งสองเรื่อง มันเป็น “ฉากจำ” มาก ๆ สำหรับเรา

 

6. เหมือนหนังทั้งสองเรื่องมีฉาก homoerotic แบบไม่ได้ตั้งใจด้วย 55555

 

6.1 ใน 9 TEMPLES TO HEAVEN นั้น มันคือฉากที่พระจับมือคูน (สิรภพ สัณหภักดี) เป็นเวลายาวนาน

 

6.2 ใน REGRETFULLY นั้น มันเป็นฉากที่เราอาจจะคิดไปเอง แต่มันคือฉากที่นักข่าวสาวกับคุณครูสาวพูดคุยกัน นักข่าวชมคุณครูว่าสวย ทั้งสองสูบบุหรี่ด้วยกัน ครูเล่าเรื่องที่แม่ของเธอถูกคนจีนยิงตายกลางร้านอาหาร แล้วนักข่าวก็เอามือไปลูบไหล่ครู

 

คือฉากนี้จริง ๆ แล้วอาจจะไม่ได้ตั้งใจให้เป็นฉากเลสเบียนนะ แต่มันเหมือนเอื้อให้พัฒนาต่อไปในแนวทางนั้นได้ 55555

 

7. สิ่งหนึ่งที่เราชอบมากในหนังทั้งสองเรื่องนี้ คือ “กลวิธีลดทอนความเป็น melodrama” โดยผ่านทางการเลือกวิธีการถ่าย

 

7.1 ใน REGRETFULLY นั้น มันมีฉากที่พ่อกับลูกชายทะเลาะกันอย่างรุนแรงมากหน้าบ้าน ตัวพ่อแทบไม่พูดอะไร แต่ตัวลูกชายแผดอารมณ์อย่างรุนแรง

 

คือฉากนี้มันเอื้อให้เป็น melodrama ได้ง่ายมาก แต่หนังเรื่องนี้เลือกถ่ายจากระยะค่อนข้างไกล เราไม่เห็นหน้าของพระเอกเลย พระเอกยืนนิ่ง เราเห็นแต่ด้านหลังของเขา ส่วนตัวลูกชาย (อภัย) เราก็เห็นหน้าของเขาไม่ชัดมากนัก

 

เหมือนพอหนังเลือกวิธีการถ่ายแบบนี้ในฉากนี้ มันก็เลยลดทอนความ melodrama ลงไปได้เยอะมาก ๆ

 

7.2 ใน 9 TEMPLES นั้น ในวัดที่ 5 (ถ้าหากเราจำไม่ผิด) คุณย่านั่งอยู่ในรถตู้ ในขณะที่ต่อ (สมภพ ทรงกำพล) ลงจากรถตู้ เขาดูเหมือนลงไปทะเลาะกับสกลอย่างรุนแรงกลางลานวัดท่ามกลางครอบครัวของเขา ก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์คล้าย ๆ พระอาทิตย์ทรงกลด และเกิด “บรรยากาศมาคุ” ท้องฟ้ามืดมิด แต่หลังจากนั้นสกลก็ดูเหมือนจะอนุญาตให้คุณย่ากลับไปพักผ่อนที่บ้านได้

 

คือเราก็ไม่แน่ใจว่า ตอนนั้นต่อกับสกลทะเลาะกันอย่างรุนแรงกลางลานวัดจริง ๆ หรือเปล่านะ เพราะเราไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน หนังเลือกใช้วิธีถ่ายฉากนี้จากในรถตู้ กล้องเหมือนมองลอดหน้าต่างรถตู้ออกไป เห็นตัวละครคุยกันในระยะไกล แต่เราไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

 

พอเราไม่ได้ยินว่าพวกเขาคุยอะไรกัน เราก็เลยจินตนาการไปเองว่า ต่อกับสกลคงตบตีกันอย่างรุนแรง และในที่สุดสกลก็อนุญาตให้สลวยกลับบ้านได้

 

เราก็เลยชอบวิธีการถ่ายฉากนี้มาก ๆ คือแทนที่ฉากนี้จะถ่ายแบบให้เห็นการตบตีกันโดยตรง ซึ่งจะนำไปสู่อารมณ์แบบ melodrama หนังกลับเลือกถ่ายฉากนี้จากระยะที่ไกลมาก จนเราไม่รู้ด้วยซ้ำไปว่าตัวละครคุยหรือทะเลาะอะไรกันบ้าง 55555

 

8. อีกสิ่งที่ชอบมากในหนังสองเรื่องนี้ คือการเลือกเล่าชีวิตตัวละครเฉพาะบางจุด การไม่ต้องชี้แจงอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับชีวิตตัวละคร

 

8.1 ใน REGRETFULLY นั้น หนังเหมือนละเว้นหลายจุดเอาไว้ให้เราจินตนาการต่อเติมเองได้ อย่างเช่น

 

8.1.1 อภัยเป็นคนเช่นใด เขามีปัญหาแค่ติดเหล้า หรือเขามีปัญหาอื่น ๆ ด้วย เขาทำสิ่งใดไว้ ยงถึงได้ไม่ยอมให้เขาได้เจอลูกสาว

 

8.1.2 อภัยตายเพราะอุบัติเหตุ หรือฆาตกรรม ถ้าหากอภัยตายเพราะฆาตกรรม ทำไมคนขับรถสิบล้อต้องฆ่าเขา กำนันมีส่วนรู้เห็นด้วยหรือเปล่า

 

8.1.3 ทำไมศักดิ์ถึงพยายามผูกคอตาย

 

8.1.4 ทำไมศักดิ์ต้องให้ปืนกับยง

 

8.1.5 การที่ศักดิ์ให้ปืนกับยง มันเกี่ยวข้องกับประโยคที่ว่า ยงเคยเป็น “มือปืนของเพื่อน ๆ” หรือเปล่า

 

8.1.6 ประโยคที่ว่ายงเคยเป็น “มือปืนของเพื่อน ๆ” มีความหมายอย่างไรกันแน่ หรือว่ายงเคยทำงานที่คล้าย ๆ เป็นมือปืนรับจ้าง

 

8.1.7 เซียงรู้ตอนไหนว่ายงคือปู่ของเธอ เซียงรู้มานานแล้วว่ายงคือปู่ของเธอ หรือว่ายงเพิ่งมาเฉลยทีหลัง คือเซียงเรียกยงว่าพ่อมาโดยตลอด แล้วยงก็บอกเซียงว่า อภัยคือลูกพี่ลูกน้องของเซียง แต่ในฉากที่สนามบินตอนท้ายเรื่อง เซียงเรียกยงว่าปู่ เราก็เลยแอบสงสัยตรงจุดนี้

 

8.1.8 ยงแอบหลงรักแฟนเพื่อนหรือเปล่า (ผู้หญิงคนที่เหมือนเป็นอัลไซเมอร์)

 

8.1.9 ลูกสาวของยงหายไปไหน เพราะยงพูดในช่วงท้ายเรื่องว่า เขาเป็นทั้ง “ปู่และตา” และนั่นแสดงให้เห็นว่า เขามีลูกสาวด้วย แต่ลูกสาวของเขาไม่ปรากฏตัวแต่อย่างใดในหนังเรื่องนี้

 

8.2 ในส่วนของ 9 TEMPLES TO HEAVEN นั้น หนังก็เว้นส่วนไว้ให้เราจินตนาการต่อได้มาก เพราะหนังเหมือนสร้างตัวละครทุกตัวออกมาได้เป็นมนุษย์จริง ๆ มาก ทั้งสมาชิกครอบครัว 11 คน (9 คนในทริป และอีกสองคนที่เพิ่งมาโผล่ในงานศพ) และพระในหลาย ๆ วัด ตัวละครทุกคนเหมือนมีเรื่องราวชีวิตและปัญหาเป็นของตัวเอง สิ่งที่น่าสนใจหรือน่านำไปจินตนาการต่อเล่น ๆ ก็มีเช่น

 

8.2.1 ความสัมพันธ์ระหว่างสกลกับเจ้านายของเขา และความป่วยทางร่างกายของสกล

 

8.2.2 เรื่องราวประวัติชีวิตของสลวย

 

8.2.3 ความเกลียดชังที่น้องสาวคนเล็กมีต่อสกล

 

8.2.4 ชีวิตของปองพล

 

8.2.5 ชีวิตรักของต่อกับแยม

 

8.2.6 ปัญหาในโรงเรียนของแพร

 

8.2.7 ปัญหาทางจิตของคูน

 

8.2.8 เรื่องราวชีวิตของพระรูปหล่อในวัดที่ 3 (ถ้าหากเราจำไม่ผิด) พระที่มีปัญหาทางบ้านและอาจจะต้องสึกออกมาเพื่อช่วยดูแลที่บ้าน

 

8.2.9 และสิ่งที่เราสนใจมากที่สุดก็คือ ปัญหาทางจิตของ วิมล คือเราชอบตัวละครตัวนี้มากที่สุดในเรื่อง เหมือนเธอมีปัญหาเก็บกดทางจิตอย่างรุนแรงอยู่ในตัว แต่หนังก็ไม่ได้ไปชี้แจงหรืออธิบายมันออกมาแบบชัดเจนกระจ่างแจ้ง หนังแค่ให้เราได้เห็นการกระทำต่าง ๆ ของวิมล และมันก็เลยส่งผลให้เราสนใจตัวละครตัวนี้มากที่สุดในเรื่อง

 

คือถ้าหากให้เราเลือก spin off ตัวละครตัวใดในหนังเรื่องนี้ออกมาเพื่อสร้างเป็นหนังเรื่องใหม่ เราก็ขอเลือกตัวละคร วิมล เพราะเราว่าตัวละครตัวนี้เหมาะจะนำมาพัฒนาเป็น “หนังผู้หญิงจิตแตก” แบบหนังของ Ingmar Bergman ได้ 55555

 

ถ้าหากให้เราจองเป็นตัวละครตัวใดในหนังเรื่องนี้ เราก็ขอจองเป็น “วิมล” นะ แต่เราว่าถ้าหากมอง 9 TEMPLES ในแง่สัญลักษณ์ทางการเมืองแล้ว เราว่าตัวเราเองมีลักษณะคล้ายกับ “ปองพล” คือเราเป็นคนเจนเอ็กซ์ที่ไม่ชอบ authority figure อย่างสกล แต่เราเป็นคนที่ไม่ได้ออกไปประท้วงทางการเมืองด้วยตัวเอง แต่เราแอบอาศัยพลังของเด็กๆ รุ่นใหม่ในการตบตีกับผู้มีอำนาจ ซึ่งก็คล้าย ๆ กับสิ่งที่ปองพลทำในหนังเรื่องนี้ 55555

 

9. อีกสิ่งที่เราชอบสุดขีดในหนังสองเรื่องนี้ ก็คือเราว่าหนังสองเรื่องนี้เต็มไปด้วยฉากเล็ก ๆ ที่น่าจดจำเยอะมาก มันเหมือนเต็มไปด้วยฉากที่อาจจะไม่มีความสำคัญต่อเส้นเรื่อง หรือฉากที่ถ้าหากตัดออกไป เส้นเรื่องก็ไม่เปลี่ยน แต่ฉากเหล่านี้กลับสร้างความประทับใจให้เรามาก ๆ

 

9.1 ในส่วนของ REGRETFULLY นั้น ฉากแบบนี้ที่เราชอบมาก ก็มีเช่น

 

9.1.1 ฉากที่รถชนบรรทุกชนกับรถยนต์ในช่วงต้นเรื่อง คือในช่วงต้นเรื่องมีฉากที่ยงขับรถของตัวเอง ผ่านรถบรรทุกที่ชนกับรถยนต์อยู่ข้างทาง (ถ้าหากเราเข้าใจไม่ผิด)

 

คือเราไม่รู้ว่าฉากนี้มีความหมายอะไร และมันเกี่ยวข้องกับรถบรรทุกที่ขับชนอภัยด้วยหรือเปล่า แต่เหมือนกับว่า จริง ๆ แล้วฉากนี้ไม่จำเป็นต้องมีอะไรเกิดขึ้นข้างทางก็ได้ เส้นเรื่องก็ไม่เปลี่ยน แต่เราชอบที่อยู่ดี ๆ ก็เกิดเหตุการณ์ข้างทางที่ดูเหมือนไม่มีผลต่อเส้นเรื่องขึ้นมา

 

9.1.2 การคุยกันเรื่องค้างคาวในช่วงต้นเรื่อง

 

9.1.3 ฉากยงโดนเซลส์แมนหลอกขายน้ำยาล้างรถ

 

9.1.4 ฉากยงในวัยหนุ่มเหมือนแอบหลบออกจากค่ายทหาร เพื่อไปเที่ยวกับเพื่อน

 

9.2 ในส่วนของ 9 TEMPLES นั้น ฉากแบบนี้ที่เราชอบมาก ก็มีเช่น

 

9.2.1 ทุกฉากเกี่ยวกับจิตรกรรมฝาผนัง

 

9.2.2 ฉากหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่ง ที่อาจจะดูคล้าย ๆ เด็กแว๊นเด็กสก๊อย คุยกันในวัด ในช่วงก่อนและหลังปรากฏการณ์ฟ้ามืด คือตอนแรกเรานึกว่าพวกเด็ก ๆ กลุ่มนี้จะมีความสำคัญต่อเส้นเรื่องด้วย แต่ปรากฏว่าไม่มี 55555

 

9.2.3 การพูดคุยกันเกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของเมือง เมื่อแหล่งที่อยู่อาศัยกลายเป็นที่ตั้งของโรงงานอุตสาหกรรม

 

9.2.4 การนำเสนอขั้นตอนต่าง ๆ ในการทำสังฆทานอย่างละเอียด

 

9.2.5 การนำเสนอส่ำสัตว์ในวัดสุดท้ายที่สกลไปเยือน

 

10. จุดนึงที่หนังสองเรื่องนี้ไม่ได้ตั้งใจ แต่เราจินตนาการต่อไปเองแบบฮา ๆ เล่น ๆ ก็คือว่า เราว่าจริง ๆ แล้วหนังสองเรื่องนี้สามารถพลิกมาเป็น “หนังเมนสตรีม” ได้ไม่ยาก เพราะหนังสองเรื่องนี้มันสร้างโลก + ตัวละครออกมาได้อย่างดีงามมาก ๆ แล้ว เหมือนโลก + ตัวละครในหนังสองเรื่องนี้มันน่าเชื่อถือและน่าสนใจมาก ๆ และสิ่งนี้สามารถนำไปดัดแปลงเป็นหนังเมนสตรีมได้

 

10.1 คือเราแอบจินตนาการว่า REGRETFULLY AT DAWN นี่ สร้างองก์สามของหนังให้เป็นหนังบู๊ได้เลย 55555 เพราะว่ายงนั้นพูดว่าเขาเคยเป็น “มือปืนของเพื่อน ๆ” เราก็เลยเอาไปจินตนาการต่อว่า เขาเคยเป็นทหารที่เก่งกาจ และพอเขากับเพื่อน ๆ ออกจากการเป็นทหารแล้ว เขาก็เคยทำงานคล้าย ๆ มือปืนรับจ้างด้วย

 

เพราะฉะนั้นพอเขาสืบรู้ว่า ใครหรือองค์กรใดอยู่เบื้องหลังการตายของอภัย เขาก็เลยส่งหลานสาวไปอยู่เมืองนอก เขารู้ว่าตัวเองป่วยใกล้ตายอยู่แล้วด้วย เขาก็เลยพกปืนและหมาแรมโบ้ออกจากบ้าน และออกมาล้างแค้นให้อภัย โดยองก์สามของหนังเรื่องนี้จะออกมาคล้าย ๆ หนัง Michael Mann + Clint Eastwood (GRAN TORINO) 55555

 

10.2 ในส่วนของ 9 TEMPLES TO HEAVEN นั้น การสร้างเซ็ตติ้งให้สมาชิกครอบครัว 9 คนมาอยู่รวมกัน และตัวละครแต่ละคนต่างก็มีปัญหาเป็นของตัวเอง มีปฏิสัมพันธ์และความขัดแย้งต่าง ๆ กันไป เราว่านี่มันคือเซ็ตติ้งแบบ Agatha Christie เลยนะ 555555

 

คือเราว่าเซ็ตติ้งแบบ 9 TEMPLES TO HEAVEN นั้น พลิกมาเป็นหนังปริศนาฆาตกรรมได้สบาย ๆ เลย สลวยถูกฆ่าตายในวัด แล้วใครเป็นฆาตกร สมาชิกครอบครัวคนใดเป็นคนทำ หรือพระรูปไหนแอบใส่ไซยาไนด์ในน้ำมนต์ 55555

 

11. สรุปว่า เราชอบทั้ง 9 TEMPLES TO HEAVEN กับ REGRETFULLY AT DAWN ในระดับ A+30 หรือ “ชอบสุดขีด” แต่เราอาจจะชอบ 9 TEMPLES TO HEAVEN มากกว่าหน่อย ด้วยเหตุผลต่าง ๆ ตามที่ได้เขียนไปแล้ว อย่างไรก็ดี เราเหมือนไม่ได้รู้สึกอินเป็นการส่วนตัวกับหนังสองเรื่องนี้แต่อย่างใด แต่ก็ admire หนังทั้งสองเรื่องนี้มาก ๆ อยู่ดี

 

เราขอเลี่ยงที่จะพูดถึงประเด็นพุทธพาณิชย์ หรือประเด็นที่น่าสนใจต่าง ๆ ใน 9 TEMPLES TO HEAVEN นะ เพราะเราว่าเพื่อน ๆ และนักวิจารณ์ต่าง ๆ เขียนถึงประเด็นพวกนี้ไปอย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว และเราก็ไม่มีอะไรจะเสริมเกี่ยวกับประเด็นเหล่านี้

+++

 

This is what happens every time I come home.

https://web.facebook.com/jit.phokaew/videos/1504713158149422