SIGNS OF THE END OF MY BELOVED MOVIE THEATRE

 

สัญญาณการล่มสลายของโรงภาพยนตร์ในแบบที่เรารัก

 

อันนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราในวันพุธที่ 28 ต.ค. แต่เราเพิ่งมีเวลาว่างจดบันทึก คือในวันนั้นเราได้เดินทางไปดูหนังเรื่อง PARADISE (2022, Alexander Abaturov, Switzerland/France, about Russia, documentary, 88min, A+30)  ที่ Alliance Française in Bangkok รอบ 18.00 น. หนังสารคดีเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับชาวบ้านในหมู่บ้านแห่งหนึ่งในไซบีเรียที่ต้องกระเสือกกระสนหาทางดับไฟป่าที่กำลังจะลุกลามเข้าสู่หมู่บ้านของพวกเขาด้วยตนเอง โดยที่ทางรัฐบาลรัสเซียไม่ยอมให้ความช่วยเหลือแต่อย่างใด เพราะทางรัฐบาลมองว่าต้นทุนในการดับไฟป่าในไซบีเรียนั้นสูงกว่าความเสียหายที่จะเกิดขึ้น ทางรัฐบาลก็เลยปล่อยให้ไฟป่าในไซบีเรียไหม้ลามเข้าสู่หมู่บ้านต่าง ๆ ไปเรื่อย ๆ

 

แต่วันนั้นมีคนมาดูหนังเรื่องนี้เพียงแค่ 2 คน คือเรากับผู้ชายอีกท่านหนึ่ง ทางโรงภาพยนตร์เขาเลยบอกว่าจำนวนคนดูน้อยเกินไป คือเขาจะฉายหนังเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ก็ต่อเมื่อมีจำนวนคนดูมากพอ (เราไม่แน่ใจว่า ต้องมีคนดูอย่างน้อย 3 คน หรือ 4 คน เขาถึงจะตัดสินว่ามากพอ) ทางโรงภาพยนตร์เขาเลยคืนเงินค่าตั๋ว 120 บาทให้กับเรา แล้วงดการฉายหนังเรื่องนี้ในโรงภาพยนตร์ แล้วให้เรากับผู้ชมอีกท่านไปนั่งดูหนังเรื่องนี้ได้ฟรีทางจอโทรทัศน์ในห้องสมุดแทน

 

เราก็เลยไปนั่งดูหนังเรื่องนี้ทางจอทีวีในห้องสมุดของ Alliance ซึ่งจอทีวีก็ไม่ได้มีขนาดใหญ่อะไร อารมณ์ก็เลยคล้าย ๆ กับการนั่งดูหนังทางจอ laptop ซึ่งเราว่าพลังของหนังมันลดลงไปเยอะมากเวลานั่งดูแบบนี้

 

ซึ่งครั้งนี้เป็นครั้งแรกสำหรับเราที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ที่ Alliance นะ เราก็เลยเศร้าใจมาก ๆ และคิดว่าพอเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เราก็เลยไม่อยากเสี่ยงมาดูหนังที่ Alliance อีกถ้าหากไม่จำเป็นจริง ๆ และเราก็แอบกลัวว่ามันอาจจะเป็นสัญญาณการล่มสลายของโรงหนังแบบ Alliance ด้วย

 

เพราะเหตุการณ์นี้ทำให้เรานึกถึงสิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับสถาบันเกอเธ่ในช่วงต้นทศวรรษ 2000 น่ะ คือเรากลายเป็น cinephile ในปี 1995 ก็เพราะเราได้ดูหนังเรื่อง CLASS ENEMY (1983, Peter Stein, West Germany, 125min) ที่สถาบันเกอเธ่นี่แหละ ในช่วงทศวรรษ 1990 นั้น สถาบันเกอเธ่ฉายหนังดี ๆ จำนวนมากมายทุกสัปดาห์ด้วยฟิล์ม 16 มม. ทั้งหนังของ Rainer Werner Fassbinder, Alexander Kluge, Werner Schroeter, Peter Lilienthal, Herbert Vesely, Ulrike Ottinger, Ula Stöckl, Peter Fleischmann, Niklaus Schilling, Nina Grosse, Herbert Achternbusch, etc.

 

แต่เหมือนจำนวนคนที่มาดูหนังที่ฉายด้วยฟิล์ม 16 มม.ที่สถาบันเกอเธ่ มันมีจำนวนลดลงเรื่อย ๆ มั้งเมื่อเข้าสู่ช่วงทศวรรษ 2000 และในบางรอบเราก็ไม่แน่ใจว่า เราเป็นคนดูเพียงคนเดียวในรอบนั้นหรือเปล่า ซึ่งเราก็เศร้าใจมาก ๆ เพราะว่าหนังเยอรมันที่ฉายที่สถาบันเกอเธ่มันเยี่ยมยอดสุดตีนมาก ๆ, เราเองก็พยายามโปรโมทหนังที่ฉายที่เกอเธ่ทางเว็บบอร์ด Bioscope และ Pantip (ถ้าหากเราจำไม่ผิด) และการเดินทางไปสถาบันเกอเธ่ในทศวรรษ 2000 มันก็ง่ายมาก เพราะมันใกล้สถานีรถไฟใต้ดิน เราไม่ต้องเสียเวลาฝ่ารถติดโหนรถเมล์ไปเกอเธ่แบบในทศวรรษ 1990 แต่จำนวนคนดูมันก็ลดลงเรื่อย ๆ

 

และในที่สุดพอเข้าสู่ช่วงกลางทศวรรษ 2000 สถาบันเกอเธ่ก็งดกิจกรรมการฉายหนังทุกสัปดาห์ในห้องแอร์ (ซึ่งเราเดาว่าคงเป็นเพราะจำนวนคนดูมันน้อยมาก) เหลือแต่เพียงกิจกรรมการฉายหนังเฉพาะในบางเทศกาล และในเวลาต่อมาเกอเธ่ก็จัดฉายหนังกลางแปลงเฉพาะในช่วงฤดูหนาวแทน (ราว 3 เดือนต่อปี) ซึ่งเป็นกิจกรรมที่เราไม่ชอบ เพราะเราทนความร้อนไม่ได้ เราชอบดูหนังในห้องแอร์มากกว่า

 

ถ้าหากเราจำไม่ผิด หนังเรื่องท้าย ๆ ที่เราได้ดูในกิจกรรมการฉายหนังแบบดั้งเดิมของสถาบันเกอเธ่ คือหนังเรื่อง SCHOOL TRIP (2002, Henner Winckler, Germany) ที่เราชอบอย่างรุนแรงมาก ๆ เราได้ดูหนังเรื่องนั้นในวันที่ 15 ก.ย. 2004

 

เหมือนประสบการณ์ที่สถาบันเกอเธ่ในช่วงนั้นสอนให้เรารู้ว่า โรงหนังที่เรารักสุดขีด มันคงเป็นโรงหนังที่ไม่ได้รับความนิยมจากผู้ชมคนอื่น ๆ และในที่สุดมันก็ต้องจากเราไปตามกาลเวลา เพราะฉะนั้นพอเราเจอเหตุการณ์โรงหนังอื่น ๆ ค่อย ๆ ทยอยจากเราไปเรื่อย ๆ ในช่วงต่อ ๆ มา เราก็เลยเริ่มชินชากับเหตุการณ์แบบนี้

 

ส่วน Alliance Française นั้น ย้ายโรงหนังมาแล้ว 3 รอบตั้งแต่ช่วงกลางทศวรรษ 1990 มาจนถึงปัจจุบัน ซึ่งเราก็รู้สึกผูกพันกับการฉายหนังของสถาบันนี้มาก ๆ หนังที่ฉายที่สถาบันนี้มันมีส่วนช่วย shape ตัวตนของเรามาก ๆ โดยเฉพาะหนังของ Marguerite Duras, Alain Robbe-Grillet, Jacques Rivette, Paul Vecchiali, Bertrand Blier, Louis Malle, Jean Delannoy, Jean-Luc Godard, Robert Bresson, Marcel Pagnol, Yves Allégret, Marcel Carné, Alexandre Astruc, Pierre Schoendoerfer, Claude Miller, etc.

 

แต่พอเราเจอเหตุการณ์งดฉายหนังทางจอใหญ่ เพราะมีผู้ชมเพียง 2 คนในวันพุธที่ผ่านมา เราก็เลยรู้สึกเศร้าใจ และก็คิดว่า ถ้าหากผู้ชมมันยังคงมีจำนวนน้อยแบบนี้ สิ่งที่เคยเกิดขึ้นกับสถาบันเกอเธ่เมื่อ 20 กว่าปีก่อน ก็อาจจะเกิดขึ้นกับ Alliance ได้ด้วยเหมือนกัน

 

แต่เราเองก็มีอายุ 53 ปีแล้ว รู้สึกสังขารมันเริ่มเหนื่อยล้าแล้ว เราเองก็เริ่มขี้เกียจตระเวนออกไปดูหนังตามโรงหนังต่าง ๆ แล้วด้วยเหมือนกัน

 

สรุปว่า เราเศร้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นนะ โรงหนังที่เรารักก็มักจะเจอปัญหาจำนวนคนดูน้อยเกินไปแบบนี้นี่แหละ และในที่สุดมันก็อาจจะต้องจากเราไปตามกาลเวลา เราเจออะไรแบบนี้มาบ่อยครั้งแล้วในช่วง 20 กว่าปีที่ผ่านมา เราบอกตัวเองว่าเราชินชากับเหตุการณ์แบบนี้แล้ว แต่มันก็อดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้

+++

ที่แรกคือตรงถนนสาทร

 

โรงที่สอง ในช่วงต้นทศวรรษ 2010 จนถึงกลางปี 2018 มันอยู่ตรงที่ปัจจุบันเป็นห้าง One Bangkok ครับ คือ Alliance เคยไปสร้างตึกไว้ตรงนั้น แล้วมีโรงหนังในตึกนั้น แต่ต่อมาทาง Alliance ก็ขายพื้นที่ตึกตรงนั้นไปให้กับทางห้าง One Bangkok แล้วทางห้างก็รื้อตึกนั้นทิ้งไป แล้วสร้างห้างทับพื้นที่เดิมของ Alliance

 

หนังเรื่องสุดท้ายที่ผมได้ดูที่ตึกนั้น คือหนังเรื่อง BARBARA (2017, Mathieu Amalric) ที่ฉายที่ alliance ในวันที่ 13 มิ.ย. 2018 ถ้าหากจำไม่ผิด แต่หนังเรื่องนั้นไม่ได้ฉายในโรง เพราะตัวตึกมันกำลังจะโดนทุบแล้ว หนังเรื่องนั้นเลยไปฉายในห้องเรียนใน Alliance แทน

 

โรงที่สาม อยู่ใกล้ ๆ ห้าง One Bangkok โดยน่าจะห่างจากสถานที่ตั้งเดิมของโรงที่สองราว ๆ 100-200 เมตรครับ

+++

 

ตอนนี้เรายังตัดสินไม่ได้ว่า ระหว่างหนังของ Rirkrit Tiravanija กับหนังชุด PUELLA MAGI MADOKA MAGICA THE MOVIE อะไรคือหนังอันดับหนึ่งของเราประจำปี 2026 เพราะว่าเราชอบ MADOKA THE MOVIE ทั้ง 3 ภาคอย่างรุนแรงมาก ๆ แต่เราคงต้องรอดูภาค 4 ที่กำลังจะเข้าฉายก่อน แล้วพอดูครบทั้ง 4 ภาคแล้ว เราถึงจะตัดสินใจได้ว่า ระหว่าง MADOKA กับ UNTITLED (KHUN YAI BAENG MAKES HER POTTERY) (2025, Rirkrit Tiravanija x Grandma Baeng Sommai, video installation, 208min) และ I’M COMING UP (2016, Ting Min-wei, Singapore, approximately 90min) เราชอบหนังเรื่องไหนมากที่สุดในปี 2026

 

เราเจอหนังเรื่องนี้ในเว็บไซต์ของ alliance นะ แต่เราว่าสาเหตุส่วนหนึ่งที่คนดูน้อยเป็นเพราะ Alliance ก็ทำตัวเองด้วยแหละ เพราะว่า

 

1. ในเว็บไซต์ไม่ได้บอกว่า หนังเรื่องนี้มีซับไตเติลหรือไม่ แต่เราก็เสี่ยงดวงมาดูเอง เผื่อมันจะมีซับไตเติลภาษาอังกฤษ ซึ่งหนังมันก็มีซับไตเติลให้จริง ๆ แต่มันไม่บอกในเว็บไซต์

 

2. Alliance แทบไม่ได้โปรโมทหนังเรื่องนี้ในช่องทางใด ๆ เลย

 

3. Alliance แทบไม่ได้ฉายหนังเลยในปีนี้ เหมือนปีนี้ Alliance ไปให้ความสำคัญกับ “การแสดงละครเวที” “การจัดแสดงดนตรี” อะไรแบบนั้นแทน

 

แต่ปกติแล้วเวลาเรามาดูหนังที่ alliance เรามักจะเจอฝรั่งมาดูกันอย่างน้อย 5 คน แต่คราวนี้ไม่มีฝรั่งมาดูเลย เราก็เลยประหลาดใจ

 

+++

 

หนักที่สุด ปะทะกับ ซูสีไทเฮา และเจ้านางอนัญทิพย์ได้เลย

https://web.facebook.com/photo/?fbid=4420340041443196&set=gm.1133886659350344&idorvanity=576779471727735

 

Films seen on 26-27 October 2026

 

Films seen on 26-27 October 2026

 

In my preferential order

 

1. PIXOTE: THE LAW OF THE WEAKEST (1980, Hector Babenco, Brazil, 128min, A+30)

 

2. A MECHANISM THAT REPEATS DEATH แต่ความตายที่ถูกผลิตซ้ำบนสายพานของความจริงเทียม (2026, Fais Hadsaram ฟาอิซ หัสราม, video installation, 14min, A+30)

 

3. TRIPTYCH OF YANTRA ตรีมูรติ (2025, Ekkarat Manameteekul เอกรัตน์ มานะเมธีกุล, video installation, 15min, A+30)

 

4. I HAVE NO CHOICE AND I MUST CHOOSE ฉันไม่มีทางเลือกและฉันต้องตัดสินใจ (2026, Natthakan Kaesontamkittiwut ณัฐกันต์ เกสรธัมกิตติวุท, video installation, 7.10min, A+30)

 

5. THE INFLUENCER PROJECT (2026, Mike Nybroe, Denmark/USA, A+30)

 

ชอบสุดขีด ดูแล้วนึกถึงหนังชุด SCREAM และหนังเรื่อง KRISTY (2014, Olly Blackburn) และก็ชอบที่หนังมันตอบสนองเราที่ “อยากรู้อยากเห็น” ชีวิตการทำงานของ influencers และ “อิจฉา” influencers ไปด้วยในเวลาเดียวกัน

 

รู้สึกว่ามุกตลกต่าง ๆ ในหนังเรื่องนี้ โดยเฉพาะมุกตลกเกี่ยวกับ comments ต่าง ๆ ทางโซเชียลมีเดีย มันเป็นมุกตลกที่เข้าทางเราอย่างรุนแรงด้วย

 

6. CHARLIE HARPER (2025, Tom Dean, Mac Eldridge, USA, 102min, A+30)

 

7. MILLENNIALS FLEX (2026, Jin HaloQ (Mairung Jarurattanaporn), video installation, 8.44min)

 

และในวันที่ 27 ต.ค. เราก็ได้ดูนิทรรศการ

1. FRAGMENTS REBORN แตกตื่น by Sumanatsya Voharn

 

2. THE INVISIBLE CHEF รสเร้นลับ by TCDC COMMONS MunMun Srinakarin

+++

 

วันนี้เราดูหนังโรงติดกัน 3 เรื่องแล้วไม่มีเวลาพักกินข้าวเลย กว่าจะได้กินข้าวเย็นก็ 21.20 น. เราเลือกกินผักกระเฉดไฟแดง ร้านฉอเล้ง หมี่กระเฉดตลาดพลู ใน food court พารากอน

+++

 

ในกระบี่ไร้เทียมทาน จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เราจองเป็นต๊กโกวหงส์ และเพื่อนกะเทยคนนึงจองเป็น "ฝน" แห่งสำนักหุบเขาสำราญ โดยเธอเอา "ไส้ปากกาดินสอ" มาคีบไว้แทนเข็มพิษของ "ฝน"

 

Films seen on Sunday 25 October 2026

 

Films seen on Sunday 25 October 2026

 

In my preferential order

 

1. TAKARAZUKA REVUE SNOW TROUPE: TOKYO TAKARAZUKA THEATER LAST PERFORMANCE “THE POE CLAN” LIVE VIEWING (2026, Shuichiro Koike, stage performance shown on film screen, approximately 180min, A+30)

 

เพิ่งเคยดูการแสดงละครเวทีของคณะ Takarazuka เป็นครั้งแรก ชอบสุดขีด เพลงเพราะมาก ๆ หลาย ๆ เพลงทำให้นึกถึงเพลงญี่ปุ่นยุคทศวรรษ 1970-1980 พวกเพลงของ Momoe Yamaguchi และเพลงของ Akina Nakamori

 

ละครเวที THE POE CLAN ดัดแปลงมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นของ Moto Hagio ในปี 1972-1976 ซึ่งพอเราได้ดูละครเวทีเรื่องนี้แล้ว เราก็เลยแอบสงสัยว่า การ์ตูน THE POE CLAN นี่เป็นแรงบันดาลใจให้ Anne Rice แต่งนิยายชุด Vampires และเป็นแรงบันดาลใจให้ Stephenie Meyer แต่งนิยายชุด TWILIGHT หรือเปล่า เพราะมันมีบางอย่างใกล้เคียงกัน แต่ถึงแม้มันไม่ได้เป็นแรงบันดาลใจ การ์ตูนเรื่อง THE POE CLAN นี่ก็ถือเป็น บรรพบุรุษ หรือเป็นสิ่งที่น่านำมาเทียบเคียงกับนิยายของ Anne Rice และนิยายชุด TWILIGHT มาก ๆ

 

ละครเวทีของคณะ Takarazuka เป็นละครเวทีแบบหญิงล้วน และดูเหมือนว่าผู้ชมจำนวนมากในโรงหนังที่ SF Central World จะเป็นหญิงสาวชาวญี่ปุ่น ซึ่งเราก็แอบสงสารผู้ชมกลุ่มนี้มาก ๆ เพราะว่าละครเวทีเรื่องนี้มีพักครึ่ง ซึ่งช่วงนั้นผู้ชมก็จะไปเข้าห้องน้ำกัน แต่เนื่องจากผู้ชมเพศหญิงมีเป็นจำนวนมาก เราก็เลยเห็นคิวต่อแถวรอเข้าห้องน้ำหญิงที่ยาวมาก คือมีผู้หญิงต่อคิวรอเข้าห้องน้ำอย่างน้อย 30 คนน่ะ บ้ามาก ๆ และเราเดาว่าเนื่องจากพวกเขาเป็นชาวญี่ปุ่นที่อาจจะไม่ได้มาดูหนังที่ Central World บ่อยนัก พวกเขาก็เลยไม่รู้ทางหนีทีไล่ว่ามันมีห้องน้ำอยู่ตรงจุดไหนบ้างในชั้นโรงหนัง พวกเขาก็เลยไปออกันราว 30-40 คนอยู่หน้าห้องน้ำหญิงแห่งเดียวกัน ส่วนห้องน้ำผู้ชายนั้นโล่งมาก แทบไม่มีคนเข้าเลย

 

2. ICE-SKATING CLASS คาบเรียนไอซ์สเก็ต (2026, Nantanach Krungsrimuang นันทนัช กรุงศรีเมือง, 25min, second viewing, A+30)

 

3. THE WAVE OF STILL นะโมกินหมา (2026, Prem Plittapolkranpim, 20.42min, second viewing, A+30)

 

4. PARADISE LOST วิมานลอย (2026, Nongnapas Veeraphol, 30min, second viewing, A+30)

 

5. CLAYFACE (2026, James Watkins, 108min, A+30)

 

I worship Mike Flanagan. คือแค่ Mike Flanagan ทำหน้าที่เขียนบทให้หนังเรื่องนี้ หนังก็ยังออกมาดูมีหัวจิตหัวใจมากกว่าหนัง superheroes ทั่ว ๆ ไปอย่างเห็นได้ชัด

 

6. FAMILY PORTRAIT (2026, ณภัทร อุนนะนันทน์, 14min, second viewing, A+30)

 

7. STRAIGHTFORWARD (2026, นภชนก ปัญญะปูญ, 32.16min, second viewing, A+)

 

เราได้ไปดูหนัง 5 เรื่องในงานกางจอเป็นรอบที่สองในวันนั้น เพราะว่าตอนที่เราดูรอบแรกในวันเสาร์ที่ 24 ต.ค. เรามีวูบหลับบ้างเป็นครั้งคราว เราก็เลยถือโอกาสไปดูเป็นรอบที่สองในวันอาทิตย์ที่ 25 ต.ค. เพื่อจะได้ตามเก็บบางฉากที่เราวูบหลับไปตอนดูรอบแรก

 

RIP PATRICK STEWART

RIP ELKE SOMMER (1940-2026)

 

เราเคยดู Elke Sommer แสดงในมินิซีรีส์สองเรื่อง ซึ่งก็คือ

 

1. PETER THE GREAT (1986, Marvin J. Chomsky, Lawrence Shiller, 6hrs 11mins)

 

2. ANASTASIA: THE MYSTERY OF ANNA (1986, Marvin J. Chomsky, 3hrs 20mins)

 

เราเพิ่งรู้ว่า Elke Sommer เป็น painter ด้วย

 

ภาพแรกมาจากหนังเรื่อง A TRIP TO VIENNA (1973, Edgar Reitz, West Germany) ที่เราอยากดูอย่างรุนแรงที่สุด หนังเรื่องนี้ร่วมเขียนบทโดย Alexander Kluge และหนังเรื่องนี้ส่งผลให้ทั้ง Elke Sommer และ Hannelore Elsner ได้เข้าชิงรางวัล German Film Award สาขาดารานำหญิงยอดเยี่ยมด้วย แต่ผู้ชนะรางวัลดารานำหญิงปีนั้นคือ Brigitte Mira จาก ALI: FEAR EATS THE SOUL (1974, Rainer Werner Fassbinder, A+30)

 

ส่วนภาพอื่นๆ เป็น paintings ของ Elke Sommer

RIP PATRICK STEWART (1940-2026)

 

ผลงานการแสดงของเขาที่เราเคยดู

 

1. EXCALIBUR (1981, John Boorman, UK)

 

2. DUNE (1984, David Lynch)

 

3. JEFFREY (1995, Christopher Ashley, queer film)

 

4. X-MEN (2000, Bryan Singer)

 

5. X2: X-MEN UNITED (2003, Bryan Singer)

 

6. X-MEN: THE LAST STAND (2006, Brett Ratner)

 

7. X-MEN ORIGINS: WOLVERINE (2009, Gavin Hood)

 

8. THE WOLVERINE (2013, James Mangold)

 

9. X-MEN: DAYS OF FUTURE PAST (2014, Bryan Singer)

 

10. GREEN ROOM (2015, Jeremy Saulnier)

 

11. LOGAN (2017, James Mangold)

 

12. CHARLIE’S ANGELS (2019, Elizabeth Banks)

 

13. DOCTOR STRANGE IN THE MULTIVERSE OF MADNESS (2022, Sam Raimi)

 

ภาพจาก JEFFREY

+++

 

ช่วงนี้เวลามาดูหนังที่ Doc Club เรามักจะกินอาหารที่ร้าน Ootaya สาขา True Digital Park

+++

 

สิ่งหนึ่งที่เรานึกถึงโดยไม่ได้ตั้งใจขณะที่ดูหนังเรื่อง LOOK BACK (2026, Hirokazu Koreeda, Japan, animation, A+30) ก็คือเรานึกถึงคอลัมน์ Art Square และคอลัมน์ Staedtler Art Club ของนิตยสาร Starpics (ถ้าหากเราจำไม่ผิด)

 

คือนางเอกทั้งสองคนของ LOOK BACK พยายามฝึกฝนตนเองอย่างจริงจังในเรื่องการวาดภาพตั้งแต่สมัยที่ทั้งสองยังเรียนป.4 น่ะ ทั้งสองคนเหมือนคร่ำเคร่งและตั้งใจจริงในการพัฒนาฝีมือตัวเองทางการวาดภาพอย่างมาก ๆ จุดนี้มันก็เลยทำให้เรานึกถึงคอลัมน์วาดภาพในนิตยสาร Starpics ขึ้นมา

 

เราจำได้ว่า คอลัมน์นี้ใน Starpics ในช่วงทศวรรษ 1980-1990 มันเปิดโอกาสให้ผู้อ่านส่งภาพวาด ภาพสเก็ตช์มาให้ทางนิตยสารน่ะ แล้วเจ้าของคอลัมน์เขาจะวิจารณ์ภาพวาดเหล่านี้ ซึ่งเราเดาว่าคำวิจารณ์ดังกล่าวมันน่าจะเป็นประโยชน์ต่อผู้อ่านนิตยสารเป็นอย่างมาก และน่าจะช่วยให้ผู้อ่านนิตยสารหลาย ๆ คนพัฒนาฝีมือทางการวาดภาพให้ดีขึ้นได้

 

จริง ๆ แล้วเราว่าคอลัมน์นี้น่าจะรวบรวมทำเป็นเล่มขายนะ

 

ไม่รู้ว่ามีใครเคยประทับใจคอลัมน์นี้เหมือนเราบ้าง

 

รูปประกอบมาจากคอลัมน์ Art Square ในนิตยสาร Starpics เล่ม 174, January 1983

RIP PETER MEDAK

 

วินมอเตอร์ไซค์ชอบเรียกเราว่า “เฮีย” แต่เราอยากให้เขาเรียกเราว่า “น้องสาว” มากกว่า

https://web.facebook.com/reel/2029700951056613

+++

 

ซื้อหนังสือ WANT ของ Gillian Anderson มาให้ลูกหมีอ่าน หนังสือเล่มนี้ออกจำหน่ายครั้งแรกในปี 2024 และเป็นการรวบรวมจินตนาการทางเพศของผู้หญิงทั่วโลก โดยมี Gillian Anderson เป็นคนรวบรวม

 

หนังสือเล่มนี้สามารถหาซื้อได้ที่ Kinokuniya นะ

+++

 

เพิ่งรู้ว่าในประเทศ Antigua and Barbuda ในทะเลแคริบเบียนนั้น มีความพยายามจะแยกประเทศ Barbuda ออกจาก Antigua โดย Barbuda นั้นมีประชากรแค่ราว 2200 คน แต่ Antigua มีประชากรราว 93000 คน

 

คือเรานึกไม่ถึงว่า ในประเทศที่มีขนาดเล็กสุดขีดแบบ Antigua and Barbuda ก็ยังมีความพยายามจะแยกประเทศออกไปอีก โดยประเทศที่ต้องการจะแยกออกไปอาจจะมีประชากรแค่ราว 2000 คน รุนแรงมาก (ข้อมูลพวกนี้มาจาก wikipedia)

+++

 

หากพูดถึงต้นไม้ เรานึกถึงหนังเรื่อง BAOBAB (2000, Laurence Attali, France/Senegal) หนังเรื่องนี้มีให้ดูฟรีใน Vimeo นะ

https://vimeo.com/178261399

+++

 

เพิ่งเห็นว่าที่ Cine Scene Zine เขาบอกว่าจะฉายตอน 19.00 น. โดยต้องจองล่วงหน้า

We will open our space with a video program, curated by Videotage (Hong Kong) and Forum Lengteng (Jakarta), happening on November 6 and 7 (starting at 7pm). The videos will be subtitled in English and there will be a Q&A on November 6.

For a complete overview of the program, plus two curatorial essays, please check the Program for 6-7 November.

Also, let us know (via email) if you would like to attend any of the two screenings (or both) as space is limited. 

+++

 

วันนี้ SF Central World มีหนังฉาย 22 เรื่อง ซึ่งในจำนวนนี้เราได้ดูไปแล้วแค่ 9 เรื่อง

 

มีหนังเรื่อง TOM & JERRY: FORBIDDEN COMPASS (2025, Gang Zhang, China, animation, 104min) ฉายด้วยนะ

+++

RIP PETER MEDAK (1937-2026)

 

เราเคยดูหนัง/ละครโทรทัศน์ที่เขากำกับแค่ 6 เรื่องเอง

 

หนังของเขาที่เราเคยดู

 

1. THE CHANGELING (1980, Canada)

 

2. THE TWILIGHT ZONE: STILL LIFE (1986)

ชอบแดนสนธยาตอนนี้มาก ๆ เกี่ยวกับกล้องถ่ายรูปที่เคยดูดวิญญาณคนป่าเผ่าหนึ่งเข้ามาไว้ในกล้อง เพราะฉะนั้นพอใครมาใช้กล้องนี้ต่อ วิญญาณคนป่าก็จะค่อย ๆ หลุดออกมาจากกล้อง

 

3. THE TWILIGHT ZONE: PERSONAL DEMONS (1986)

แดนสนธยาตอนนี้นี่ถือเป็น one of my most favorites of all time เลย มันดูเป็น meta fiction มาก ๆ และสามารถนำไปฉายควบกับหนัง meta แบบ ADAPTATION. (2002, Spike Jonze) อะไรพวกนี้ได้สบาย ๆ กราบตีนมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

4. THE TWILIGHT ZONE: BUTTON, BUTTON (1986)

ชอบแดนสนธยาตอนนี้อย่างรุนแรงมาก มันสร้างมาจากบทประพันธ์ BUTTON, BUTTON (1970) ของ Richard Matheson ที่เหมือนเคยถูกแปลเป็นภาษาไทยลงในนิตยสาร “ชัยพฤกษ์วิทยาศาสตร์” และต่อมาบทประพันธ์ดังกล่าวก็ถูกนำไปสร้างเป็นหนังเรื่อง THE BOX (2009, Richard Kelly, A+30) ด้วย

 

5. BEAUTY AND THE BEAST SEASON 1 EPISODE 8: SONG OF ORPHEUS (1987, TV series)

เราชอบละครทีวีเรื่องนี้อย่างสุดขีดมาก ๆ และเราน่าจะได้ดู episode นี้นะ ถ้าจำไม่ผิด

 

6. THE KRAYS (1990, UK)

 

จริง ๆ แล้วเราคลับคล้ายคลับคลาว่าเคยดู THE TWILIGHT ZONE อีกสองตอนที่ Peter Medak กำกับด้วยนะ ซึ่งก็คือตอน DEAD WOMAN’S SHOES (1985) ที่นำแสดงโดย Helen Mirren กับตอน GRACE NOTE (1986) แต่เนื่องจากเวลามันผ่านมานาน 40 ปีแล้วหลังจากเราได้ดู “แดนสนธยา” สองตอนนั้น เราก็เลยไม่มั่นใจ 100% เต็มว่าเราเคยดูสองตอนนั้นจริง ๆ หรือเปล่า

 

Peter Medak เคยเข้าชิงรางวัลปาล์มทองในเทศกาลภาพยนตร์เมืองคานส์จาก THE RULING CLASS (1972, UK, 154min) ด้วยนะ แต่เรายังไม่ได้ดูหนังเรื่องนี้

 

อยากให้มีคนจัดงาน Peter Medak Retrospective มาก ๆ เพราะเราอยากดูหนังหลาย ๆ เรื่องที่เขากำกับ อย่างเช่น

 

1. THE RULING CLASS

เห็นเพื่อนบอกว่า หนังเรื่องนี้เหมาะฉายควบกับ THE DEVILS (1971, Ken Russell) มาก ๆ

 

2. A DAY IN THE DEATH OF JOE EGG (1972, UK)

 

3. THE THIRD GIRL FROM THE LEFT (1973)

นำแสดงโดย Kim Novak

 

4. THE ODD JOB (1978, UK)

 

5. ZORRO: THE GAY BLADE (1981)

หนังเรื่องนี้ส่งผลให้ George Hamilton ได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำดารานำชายหนังตลกด้วย แต่ปีนั้นผู้ชนะรางวัลลูกโลกทองคำคือ Dudley Moore จาก ARTHUR (1981, Steve Gordon)

 

6. NABOKOV ON KAFKA (1989, USA, 30min)

 

7. LA VOIX HUMAINE (1990, France, 60min)

 

8. LET HIM HAVE IT (1991, UK)

 

9. PONTIAC MOON (1994)

 

10. THE GHOST OF PETER SELLERS (2018, Cyprus, documentary, 93min)

 

ภาพจาก ZORRO: THE GAY BLADE

+++

 

I HAVE NO CHOICE AND I MUST CHOOSE ฉันไม่มีทางเลือกและฉันต้องตัดสินใจ (2026, Natthakan Kaesontamkittiwut ณัฐกันต์ เกสรธัมกิตติวุท, video installation, 7.10min, A+30)

 

ชอบวิดีโอนี้มาก ๆ ภาพในวิดีโอเหมือนมาจากวิดีโอเกม ส่วนตัวเนื้อเรื่องของวิดีโอทำให้เรานึกถึงสงครามอิรัก, สงครามอิหร่าน, สงครามกาซา, etc. เราคิดว่าตัววิดีโอนี้เหมาะฉายควบกับหนังเรื่อง NAZA (2026, Yuval Abraham, Rachel Szor) มาก ๆ

 

มีแผ่นพับการ์ตูนวางไว้ประกอบวิดีโอนี้ด้วย และในแผ่นพับนี้มีการอธิบายความหมายของคำว่า tragedy แต่เอาความหมายของคำว่า comedy ไปใส่ไว้แทน รุนแรงมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

เราดูวิดีโอนี้ที่ซีคอนสแควร์

+++

 

A MECHANISM THAT REPEATS DEATH แต่ความตายที่ถูกผลิตซ้ำบนสายพานของความจริงเทียม (2026, Fais Hadsaram ฟาอิซ หัสราม, video installation, 14min, A+30)

 

ชอบวิดีโอนี้มาก ๆ เราเข้าใจว่าตัววิดีโอพูดถึงปัญหาสามจังหวัดชายแดนใต้ โดยใช้ภาพที่สร้างจากคอมพิวเตอร์ทั้งหมด ซึ่งมันออกมาดูแล้วหลอนมาก ๆ

 

ตัวเนื้อเรื่องของวิดีโอแบ่งออกได้เป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งเป็นเรื่องเล่าของผู้หญิงคนหนึ่งที่เล่าเรื่องสามีของเธอที่หายสาบสูญไป โดยเสียงเล่านี้ไม่ได้ใช้ภาษาไทย (เราไม่แน่ใจว่าภาษาที่ใช้ในหนังเรื่องนี้คือภาษายาวีหรือภาษาอะไร) ส่วนอีกครึ่งหนึ่งเป็นเรื่องเล่าในภาษาไทยของผู้ชายคนหนึ่งที่อยู่ดี ๆ ก็เหมือนถูกอะไรบางอย่างบังคับให้เขาสวมบทบาทผู้ก่อการร้าย ถ้าหากเราเข้าใจไม่ผิดนะ โดยเนื้อเรื่องทั้งสองส่วนนี้จะเล่าควบคู่กันไป ตัดสลับกันไปมา

 

เราดูวิดีโอนี้ที่ซีคอนสแควร์

 

TRIPTYCH OF YANTRA ตรีมูรติ (2025, Ekkarat Manameteekul เอกรัตน์ มานะเมธีกุล, video installation, 15min, A+30)

 

1. ชอบวิดีโอนี้อย่างสุดขีดมาก ๆ มันทรงพลังสุด ๆ สำหรับเรา คิดว่าจริง ๆ แล้วมันเหมาะฉายในโรงภาพยนตร์ในจอใหญ่มาก ๆ เพราะว่าวิดีโอนี้มันเหมาะสำหรับ “การให้ร่างกายของผู้ชมถูกอาบไล้ด้วยแสงจากจอภาพยนตร์” น่ะ เหมือนกับหนังเรื่องต่าง ๆ ของ Takashi Makino และหนังเรื่อง CONTRE-JOUR (2009, Christoph Girardet, Matthias Müller, Germany)

 

2. แต่อย่าถามว่าหนังเรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับอะไร เพราะเราก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน 55555

 

3. สิ่งต่าง ๆ ที่น่าสนใจที่อยู่ในหนังเรื่องนี้ ก็มีเช่น

 

3.1 found footage จากละครทีวีอินเดียเกี่ยวกับเทพเจ้าต่าง ๆ

 

3.2 found footage จากหนังอย่าง SALO, OR THE 120 DAYS OF SODOM และ UN CHIEN ANDALOU

 

3.3 คลิปรถถัง

 

3.4 ฉากท้องฟ้า, อาคาร, เสาไฟ

 

3.5 ฉากการผ่าตัดตา

 

3.6 ฉากการยิงขีปนาวุธ

 

3.7 ภาพข่าวการประท้วงอะไรสักอย่าง

 

3.8 คลิปข่าวจอห์น เอฟ เคนเนดี้ถูกลอบสังหาร

 

3.9 คลิปข่าวภัยพิบัติต่าง ๆ อย่างเช่น น้ำท่วมใหญ่, พายุ

 

4. เราก็เลยไม่แน่ใจว่า วิดีโอนี้ต้องการพูดถึงพระตรีมูรติหรือเปล่า พระพรหม ผู้สร้างโลก, พระนารายณ์ ผู้ปกป้องคุ้มครองจักรวาล และพระอิศวร  ผู้ทำลายโลกเพื่อให้เกิดการสร้างใหม่

 

เราเดาว่าวิดีโอนี้อาจจะเน้นไปที่พระอิศวรหรือเปล่านะ เพราะสิ่งนี้มันเชื่อมโยงได้กับคลิปภัยพิบัติต่าง ๆ ที่อยู่ในวิดีโอนี้

 

เราดูวิดีโอนี้ที่ซีคอนสแควร์

 

+++

 

ลิสท์หนังสยองขวัญ 8 เรื่องในบทความของ Mubi งดงามที่สุดดดดด มีคุณ Ratchapoom Boonbunchachoke เขียนถึงหนังเรื่อง เมืองในหมอก (1978, Permpol Choei-arun) ด้วย

 

ใน 8 เรื่องนี้เราเคยดูแค่ 2 เรื่องนะ ซึ่งก็คือ เมืองในหมอก กับ REMINGTON AND THE CURSE OF THE ZOMBADINGS (2011, Jade Castro, Philippines)  ส่วนอีก 6 เรื่องที่เหลือเรายังไม่เคยดู ซึ่งก็คือ SUKKUBUS (1989, Georg Tressler, West Germany), HELL’S GATE (2007, Omar Ali Khan, Pakistan), DACHRA (2018, Abdelhamid Bouchnak, Tunisia), VAMPIR-CUADECUC (1970, Pere Portabella, Spain), LEPTIRICA (1973, Dorde Kadijevic, Yugoslavia), PROPERTY (2022, Daniel Bandeira, Brazil) อยากดูทั้ง 6 เรื่องนี้มาก ๆ อยากให้มีคนเอาหนังทั้ง 6 เรื่องนี้มาฉายในไทยในช่วงเทศกาลฮัลโลวีนปีหน้า

 

https://mubi.com/en/notebook/posts/multiplex-ghoulish-globetrotting

 

+++

 

น้องหมีที่ Emporium น่ารักมาก ๆ

+++

 

วันนี้เราเดินทางไปถึง Dib26 ตอนราว ๆ 18.20 น.เพื่อดูภาพวาดของ Henri Matisse และศิลปินคนอื่น ๆ ปรากฏว่าเราเข้าไปดูไม่ได้ เพราะว่าผู้ชมนิทรรศการนี้ล้นทะลักมาก เขาเลยจัดคิวให้ผู้ชมทยอยเข้าไปทีละกลุ่ม และคิวของวันนี้มันเต็มหมดแล้ว

 

รู้สึกเสียดายเหมือนกันที่ไม่ได้ดูงานนี้ แต่ก็ดีใจแทนผู้จัดงานที่ผู้ชมล้นทะลักอย่างรุนแรง ส่วนวันพรุ่งนี้เราก็คงไม่ไปดูนิทรรศการนี้แล้ว เพราะเราต้องรีบเก็บหนังโรงต่าง ๆ ก่อนที่เทศกาลหนังสั้นมาราธอนจะเริ่มต้นขึ้น

+++

29. LOOK BACK (2026, Hirokazu Koreeda, Japan, 100min, A+30)

 

มีตัวละครพูดคำว่า TADAIMA ในหนังเรื่องนี้

MEGA BANGNA

 

THE END OF EVANGELION (1997, Hideaki Anno, Kazuya Tsurumaki, Japan, animation, 87min) ตั๋วไปเร็วเหมือนกันนะ ใครอยากดูต้องรีบจองตั๋ว

 

LUPIN III: THE CASTLE OF CAGLIOSTRO (1979, Hayao Miyazaki, Japan, animation, 102min) ตั๋วยังเหลือเยอะมาก

+++

 

บันทึกความโชคดีเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตัวเอง

 

วันนี้เราลองกินโยเกิร์ตที่ร้าน Yogurtland เป็นครั้งแรก เราก็ตักทุกอย่างใส่ไปตามที่เราอยากกิน แล้วเขาจะคิดราคาตามน้ำหนัก ซึ่งราคามันออกมาราว ๆ 167 บาทถ้าหากเราจำไม่ผิด แต่ปรากฏว่าพนักงานบอกว่าเราไม่ต้องจ่ายตังค์ เพราะว่าถ้าหากราคามันลงท้ายด้วยเลข 6 หรือเลข 7 เขาจะถือว่าเป็น lucky number ลูกค้ารายนั้นจะไม่ต้องจ่ายเงินค่าโยเกิร์ตถ้วยนั้นแต่อย่างใด

 

เราก็เพิ่งรู้ว่าร้านนี้มีนโยบายแบบนี้ด้วย ดีงามที่สุดค่ะ

 

วันนี้กินข้าวซอยผัดไส้อั่ว ที่ร้านอองตอง ข้าวซอย ใน food court ของ Mega Bangna

 

วันนี้ได้มาดูหนังที่ Mega Bangna เป็นครั้งแรกในชีวิตการแสดง 555 ซึ่งจริง ๆ แล้วก็ไม่ใช่เหตุการณ์สำคัญอะไร แต่มันถือเป็นครั้งแรกของเราที่ได้มาเยือนห้างนี้และมาดูหนังที่ห้างนี้

 

สาเหตุที่วันนี้เรามาเยือนที่นี่เป็นเพราะว่า วันนี้เราไปดูงาน video installations 4 ชิ้นที่ซีคอน สแควร์ แล้วเราก็อยากดู THE INFLUENCER PROJECT กับ CHARLIE HARPER ต่อ เราก็เลยต้องหาโรงหนังใกล้ ๆ ซีคอน สแควร์ที่สามารถดูหนังสองเรื่องนี้ต่อกันได้สะดวก ซึ่งก็มีโรงหนังของเซ็นทรัล บางนา กับ Mega Bangna ที่มีฉายหนังทั้งสองเรื่องนี้ (แต่ซีคอน สแควร์ดันไม่มี) แต่รอบฉายที่ Mega Bangna มันสะดวกสำหรับเรามากกว่า เราก็เลยตัดสินใจเดินทางจากซีคอน สแควร์เพื่อไปดูหนังต่อที่ Mega Bangna

 

ปรากฏว่าเราประทับใจห้างนี้พอสมควร เพราะตอนแรกเรานึกว่าสภาพของห้างมันจะใกล้เคียงกับบิ๊กซี บางพลีที่อยู่ละแวกเดียวกัน แต่ปรากฏว่าตัวห้าง Mega Bangna มันดูสะอาดและดูใหม่กว่าบิ๊กซี บางพลีมาก ๆ

 

พอเราดูหนังเสร็จราว ๆ 3 ทุ่มกว่า เราก็ลงมาขึ้นรถ shuttle bus ฟรีของห้าง Mega Bangna รถนี้จะพาผู้โดยสารออกจาก Mega Bangna ไปส่งที่สถานี BTS อุดมสุขที่อยู่ห่างออกไปราว 8.4 กิโลเมตร สะดวกสบายมากค่ะ

 

แต่รถ shuttle bus นี้เขาบอกว่า เขาจะรับผู้โดยสารได้ไม่เกินคันละ 25 คนนะ ซึ่งตอนที่เราขึ้นรถคันนี้ในเวลาราว ๆ 21.30 น.นั้น รถมันว่างพอสมควร แต่เราเข้าใจว่า ในช่วงเวลาอื่น ๆ ของวัน รถ shuttle bus สายนี้อาจจะไม่ว่างแบบนี้

++++

โปรแกรมฉายหนังที่ Cine Scene Zine ตรงบางยี่ขันน่าสนใจมาก ๆ แต่เขายังไม่ประกาศว่าหนังจะฉายตอนกี่โมง

 

ดูรายชื่อหนังได้ที่ลิงค์ใน comment นะ

 

โปรแกรมฉาย

https://cms.cine-scene-zine.org/uploads/VT_FL_program_09edccb7fa.pdf

 

สถานที่ฉาย

https://cine-scene-zine.org/about

 

KANGJOR 2026

 

พอเราได้ฟังเพลง TARANTINO (2026) ของ Lisa เราก็เลยนึกถึงเพลงที่เราชอบสุดขีดสองเพลงที่เอาชื่อผู้กำกับภาพยนตร์มาตั้งเป็นชื่อเพลงเหมือนกัน ซึ่งก็คือเพลง BRAKHAGE (1997) ของวง Stereolab และเพลง TSUI HARK (1994) ของวง Sparks

 

เนื้อเพลง TSUI HARK (1994)

 

I'm Tsui Hark
I'm a film director

I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've made several films

I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've won several awards for my films

My first film was
The Butterfly Murders
Shanghai Blues
Peking Opera Blues
Swordsman, Part 1, Part 2, Part 3
Once Upon a Time in China, Part 1, Part 2, Part 3, Part 4, Part 5
Chinese Ghost Story, Part 1, Part 2, Part 3
And some other films

I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've made several films

I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've won several awards for my films

 

I'm Tsui Hark
I'm Tsui Hark
I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've made several films

I'm Tsui Hark
I'm a film director
I've won several awards for my films

++++++

เนื้อเพลง BRAKHAGE (1997) by Stereolab

 

We need so damn many things
To keep our dazed lives going
Many things, to keep our lives
Lives going, so many things
We need so damn many things
(We need so damn, we need so damn many things)
To keep our stupid lives going
(To keep our stupid, keep our stupid lives going)
Many things to keep our lives
(To keep our lives, to keep our lives, many things)
Lives going, so many things

 

We can be bound, run around
(We can be bound, we can be bound, run around)
Fooled animal bite its tail
(Fooled animal, fooled animal, bite its tail)
Animal, he has been bound
(He has been bound, he has be bound, animal)
Run around, around and 'round
('Round and around, 'round and around, run around)

TSUI HARK (1994) by Sparks

https://youtu.be/XhaWYj9DoMU?si=tiKegHuQVE45M-yi

 

BRAKHAGE (1997) by Stereolab

https://youtu.be/OZA1vKv2SAk?si=vlOeQQSBhop0yhtv

 

+++

 

28. TAKARAZUKA REVUE SNOW TROUPE: TOKYO TAKARAZUKA THEATER LAST PERFORMANCE “THE POE CLAN” LIVE VIEWING (2026, Shuichiro Koike, stage performance shown on film screen, A+30)

 

ในละครเวทีที่ฉายบนจอภาพยนตร์เรื่องนี้ ตัวละคร Alan Twilight (Agata Sen) พูดคำว่า TADAIMA (ถ้าหากเราจำไม่ผิด)

 

++++

 

Films seen on Friday 23 October 2026

 

In my preferential order

 

1. PUELLA MAGI MADOKA MAGICA THE MOVIE PART 1: BEGINNINGS (2012, Akiyuki Shinbo, Yukihiro Miyamoto, Hiroyuki Terao, Japan, animation, 130min, A+30)

 

2. DETECTIVE CONAN: THE COUNTERFEIT CASE OF ULTRA 30 (2026, Nobuharu Kamanaka, Japan, animation, 93min, A+30)

 

+++

เราชอบ "เสือโค คำสัตย์" (2026, Achitaphon Piansukprasert, A+30) มาก ๆ ถือเป็นหนังที่พิสดาร limitless cinema มาก ๆ แต่ดูเหมือนหนังเรื่องอื่น ๆ ที่จะฉายในวันเดียวกันจะไม่ยอมแพ้หนังเรื่องนี้

+++

 

ตารางหนังของหอภาพยนตร์เดือนพ.ย.-ธ.ค.ประกาศแล้ว ดีใจสุดขีดที่เราจะได้ดู WITH HASAN IN GAZA (2025, Kamal Aljafari) กับ ROSE (2026, Markus Schleinzer)

+++

 

MATE เพื่อนสัมพันธ์ (2026, Worraphop Polbundit วรภพ ผลบัณฑิต, 26min, A+30)

 

เป็นหนึ่งในหนังที่เราชอบมากที่สุดที่ได้ดูในงานกางจอปีนี้ แข่งกับหนังเรื่อง ICE-SKATING CLASS ตอนนี้เรายังไม่แน่ใจว่าเราชอบหนังเรื่องไหนมากกว่ากัน คือเราอินกับ ICE-SKATING CLASS มาก ๆ เพราะเราว่าหลายอย่างในหนังเรื่องนั้นมันคล้ายกับชีวิตจริงของเรา แต่เราว่าสไตล์การกำกับมันอาจจะยังไม่ได้ตรงใจเรามากนัก คือเราชอบ ICE-SKATING CLASS ที่ “เนื้อเรื่อง” แต่เราเฉย ๆ กับสไตล์ของหนัง

 

ส่วน MATE นี่ตัวเนื้อเรื่องไม่ได้ใกล้เคียงอะไรกับชีวิตจริงของเรา นอกจากการที่ตัวละครเป็นเกย์ แต่เราว่าสไตล์การกำกับมันดูมีความทรงพลังในตัวของมันเอง เพราะฉะนั้นโดยรวม ๆ แล้วเราก็เลยยังไม่ค่อยแน่ใจว่า ระหว่างเรื่องนี้กับ ICE-SKATING CLASS เราชอบเรื่องไหนมากที่สุดในงานกางจอปีนี้ 55555

 

เราว่าประเด็นใน MATE มันน่าสนใจดี มันเหมือนเป็น psychological abuse ใน friend/lover relationship ซึ่งเราว่า psychological abuse นี่เป็นอะไรที่ละเอียดอ่อนและ dilemma ดี และเหมือนเราไม่ค่อยเจอหนังที่แตะประเด็นนี้ตรง ๆ ในขณะที่ประเด็นแบบ physical abuse, sexual abuse แบบใช้กำลัง/อิทธิพล ตรง ๆ จะเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดกว่า, ถูกนำเสนอในหนังได้ง่ายกว่า และชี้ชัดว่าใครถูกใครผิดได้ง่ายกว่า

 

เราก็เลยรู้สึกว่า การที่จะนำเสนอประเด็นอะไรแบบนี้ได้นั้น มันต้องอาศัยคนที่ช่างสังเกตและรู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมการปั่นหัวคน, การโน้มน้าวชักจูงคน เราก็เลยชอบหนังเรื่องนี้มาก ๆ เพราะเราเองก็แทบไม่เคยสังเกตอะไรแบบนี้มาก่อน

 

ในแง่หนึ่ง เราก็รู้สึกว่าชีวิตจริงของเราแตกต่างจากตัวละครในหนังมาก ๆ แต่เราก็สนใจสิ่งที่เกิดขึ้นในหนังมาก ๆ อยู่ดี เพราะเราก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบนี้กับใคร และเรามองว่า เราถูกฝึกให้ SAY “NO” ง่ายมาก ๆ น่ะ คือถ้าใครมาชวนเราให้ทำสิ่งใด ปฏิกิริยา reflex ของเราแบบอัตโนมัติคือการพูดว่า “ไม่” ในทันที แล้วถ้ามึงยังเซ้าซี้ต่อ กูก็จะไม่พูดกับมึง หรือนิ่ง แล้วจ้องหน้ามึงอย่างอาฆาตแค้นไปเรื่อย ๆ อะไรทำนองนี้ เพราะฉะนั้นตัวละครที่ดูหัวอ่อนในหนังเรื่องนี้ ก็เลยดูเป็นตัวละครที่ตรงข้ามกับเรามาก ๆ แต่อาจจะเป็นเพราะเราเป็นคนที่ถูกฝึกให้พูดว่า “ไม่” โดยอัตโนมัติแบบนี้ล่ะมั้ง เราถึงได้ยังเป็นโสด และไม่ค่อยมีเพื่อนสนิทแบบนี้ 55555

 

อีกสิ่งหนึ่งที่เราชอบมากในหนังเรื่องนี้ ก็คือ “ความรู้สึกย้อนแย้ง” กันระหว่างที่ดูหนัง เพราะถึงแม้เราจะรังเกียจสิ่งที่ตัวละครฝ่าย manipulator ในหนังเรื่องนี้กระทำ เราก็อยากจะถูก abused ถูก manipulated จากหนุ่มหล่อบ้าง “เป็นครั้งคราว” แบบในหนังเรื่องนี้ 55555 คือเราว่าตัวละครตัวนี้ทำในสิ่งที่ไม่ถูกต้อง แต่เราก็ไม่รังเกียจนะ ถ้าหากเขาจะทำแบบนั้นกับเราสักระยะนึง (เอ๊ะ ถ้าเป็นกรณีแบบนี้ จะเรียกว่าเราถูก abused หรือถูก manipulated ได้ไหมนะ 55555)

 

ICE-SKATING CLASS คาบเรียนไอซ์สเก็ต (2026, Nantanach Krungsrimuang นันทนัช กรุงศรีเมือง, 25min, A+30)

 

อันนี้เราเน้นเขียนถึงชีวิตตัวเอง ไม่ได้เน้นเขียนถึงหนังเรื่องนี้แต่อย่างใด 555

 

Spoilers alert

--

--

--

--

--

1. อินสุดขีด ดูแล้วนึกถึงชีวิตตัวเองมาก ๆ เพราะฉะนั้นหนังเรื่องนี้ก็เลยกลายเป็นหนึ่งในหนังที่เราชอบมากที่สุดในงานกางจอปีนี้เลย เพราะเนื้อเรื่องของมันทำให้เรานึกถึงชีวิตตัวเอง แต่ในส่วนของสไตล์ของหนัง หรือพลังทางการกำกับนั้น เราอาจจะไม่ได้ชอบตรงจุดนี้มากเท่ากับหนังเรื่องอื่น ๆ บางเรื่องในงานกางจอนะ คือเราอาจจะชอบ “สไตล์” ของหนังเรื่องอื่น ๆ มากกว่าหนังเรื่องนี้ แต่ถ้าเอาเฉพาะในส่วนของ “เนื้อเรื่อง” นั้น เราชอบหนังเรื่องนี้มากที่สุดในงานกางจอปีนี้

 

2. หนังเรื่องนี้ทำให้เรานึกถึงชีวิตตัวเองในแง่ที่ว่า

 

2.1 เราเติบโตมาในครอบครัวจน ๆ แม่เลี้ยงเดี่ยว (พ่อของเราเสียชีวิตตอนเราอายุ 3 ขวบ) แม่ของเราที่เป็นครูก็เลยต้องหาเลี้ยงลูก 4 คนตามลำพัง และแม่ก็ต้องตั้งใจทำงานหาเงิน ไม่ได้มีเวลามาคอยเล่นกับลูก ซึ่งจุดนี้คล้ายกับแม่ในหนังเรื่องนี้

 

2.2 เราไม่สนิทกับพี่ ๆ ซึ่งก็คล้ายกับนางเอกของหนังเรื่องนี้

 

2.3 ตอนเด็ก ๆ เราก็เลยต้อง “เล่นตามลำพัง” เวลาที่เราอยู่บ้าน แต่เราไม่ได้เล่นถุงพลาสติกแบบนางเอกหนังเรื่องนี้ เพราะเราเล่นตุ๊กตา และเราก็อยู่กับโลกจินตนาการของเราไป

 

2.4 เราเป็นหนึ่งในเด็กที่จนที่สุดในโรงเรียน เพื่อน ๆ ในโรงเรียนของเรามีแต่คนที่รวยกว่าเรามาก ๆ จุดนี้เราก็เลยอินกับนางเอกมาก ๆ

 

2.5 ชอบช่วงวัยของนางเอกหนังเรื่องนี้ด้วย เรามองว่าเธอน่าจะอยู่ราว ๆ ป.6

 

คือพอเรามองย้อนกลับไป เราก็รู้สึกว่าเราเริ่มมีปมด้อยอย่างรุนแรงเรื่องการเป็นหนึ่งในเด็กที่จนที่สุดในโรงเรียนในช่วงราว ๆ ป.5-ป.6 นี่แหละ คือเหมือนในช่วงป.1-ป.4 นั้น เรายังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจเรื่องพวกนี้ แต่พอเรามีอายุราว 10 ขวบ เราถึงเพิ่งเข้าใจว่า ตัวเราเป็นหนึ่งในเด็กที่จนที่สุดในโรงเรียน เราเป็นเด็ก 1% ในโรงเรียนที่ต้องโหนรถเมล์กลับบ้าน ในขณะที่เด็กอีก 99% ในโรงเรียนนั่งรถยนต์กลับบ้าน และเราก็รู้สึกอายเพื่อน ๆ ในเรื่องนี้ในช่วงอายุราว ๆ นั้น

 

เราก็เลยชอบมาก ๆ ที่หนังเรื่องนี้เลือกนำเสนอตัวละครนางเอกที่มีอายุราว ๆ นี้ มันเหมือนเป็นอายุที่เริ่มเข้าใจความทุกข์จากความยากจนของตัวเอง และเริ่มมีปมด้อยอย่างรุนแรงจากความยากจน แต่ถ้าหากนางเอกโตกว่านี้มากในระดับนึง หรือโตในระดับเข้ามหาลัยแล้ว นางเอกก็อาจจะหายมีปมด้อย เพราะเธอคงเข้าใจแล้วว่า การเกิดมาจนกว่าเพื่อนไม่ใช่สิ่งผิดอะไร

 

นึกไปถึงหนังสารคดีชุด 7-UP ของ Michael Apted ด้วย เพราะในหนังสารคดีชุดนั้น ภาคแรกมันนำเสนอเด็กอายุ 7 ขวบราว 10 คนจากหลากหลายชนชั้นในอังกฤษ ซึ่งทุกคนดูมีความสุข ร่าเริงกันหมด เด็กจนก็ร่าเริงมีความสุข เด็กรวยก็ร่าเริงมีความสุข แต่ในภาคสองของหนังเรื่องนี้ เมื่อหนังตามไปสัมภาษณ์เด็ก ๆ เหล่านี้ขณะมีอายุ 14 ปี เราจะเห็นได้ชัดว่า เด็กรวยยังคงดูมีความสุขดี แต่เด็กจนดูหม่นหมองเศร้าสร้อยอย่างรุนแรง (ถ้าหากเราจำไม่ผิด)

 

2.6 ฉากที่ตรงกับชีวิตเรามาก ๆ จนเราตกใจ คือฉากที่เด็กรวยชวนเพื่อนไปเรียน ice skate ด้วยกัน แต่นางเอกกลับเดินจากไปอย่างโกรธ ๆ โดยไม่อธิบายให้เพื่อนฟังตรง ๆ ว่าเพราะเหตุใดเธอถึงไปเรียน ice skate ด้วยไม่ได้

 

ฉากนี้ทำให้เรานึกถึงสิ่งที่เราเคยทำมาก ๆ คือเราจำได้ว่า ตอนที่เราอยู่ชั้นป. 5 ในช่วงราวปี 1983 (หรือเมื่อ 43 ปีก่อน) เราอายที่ต้องโหนรถเมล์กลับบ้าน แล้วในระหว่างที่เรากับแม่เดินออกจากโรงเรียนเพื่อไปขึ้นรถเมล์ที่ป้ายรถเมล์นั้น เพื่อนของเราคนนึงก็นั่งรถยนต์ผ่านมาพอดี แม่ของเขาขับรถคันนั้นอยู่ เพื่อนของเราที่นั่งอยู่ในรถยนต์ก็ให้แม่ชะลอรถ แล้วเขาก็ชะโงกหน้าออกมานอกรถเพื่อถามว่าบ้านเราอยู่ไหน เผื่อจะได้ให้เรากับแม่ของเราติดรถยนต์ไปด้วยได้

 

แต่เราในตอนนั้นมัวแต่รู้สึกอับอายกับความจนของตัวเอง เราก็เลยไม่ตอบเพื่อน เดินไปเรื่อย ๆ กับแม่จนถึงป้ายรถเมล์ แม่ของเราก็งงว่าทำไมเราไม่ตอบเพื่อน เพื่อนของเราก็คงงงเหมือนกันว่าทำไมเราถึงไม่ตอบคำถามของเขา เขาพยายามถามเราอยู่ราว 3-4 ครั้งได้มั้ง แล้วพอเราไม่ยอมตอบ เขาก็เลยให้แม่ของเขาขับรถจากไป

 

ซึ่งหลังจากนั้นเราก็รู้สึกแย่ที่ตัวเองทำแบบนั้น คือในเหตุการณ์นั้นไม่มีใครทำอะไรผิด นอกจากตัวเราเอง เพื่อนของเราก็หวังดีกับเราจริง ๆ แม่ของเราก็ไม่ได้ทำอะไรผิด มีแต่เราที่ทำผิด ที่ไม่ยอมตอบคำถามของเพื่อนที่หวังดี เรามัวแต่อับอายกับความจนของตัวเอง

 

เพราะฉะนั้นฉากนั้นใน ICE-SKATING CLASS มันก็เลยทำให้เรานึกถึงตัวเองมาก ๆ ฉากนั้นมันเหมือนเข้าใจความรู้สึกของเด็กที่มีปมด้อยจริง ๆ และมันเข้าใจจริง ๆ ว่าเด็กที่มีปมด้อยแบบนั้นอาจจะแสดงออกอย่างไรบ้าง

 

3. ชอบตอนจบของหนังอย่างรุนแรงมาก ๆ ด้วย เหมือนในที่สุดนางเอกก็ต้องเรียนรู้ที่จะหาความสุขตามอัตภาพของตัวเอง หรือเรียนรู้ที่จะต้องหาทางเดินของชีวิตตัวเองต่อไป ไม่พึ่งแม่ ไม่พึ่งพี่ ไม่พึ่งครอบครัว ไม่พึ่งเพื่อน ๆ ที่รวยกว่า เราหาความสุขจากถุงพลาสติกข้างทางก็ได้ หรือถ้าหากถุงพลาสติกมันไม่สามารถ satisfy เราอีกต่อไปแล้ว เราก็มองสิ่งต่าง ๆ รอบตัวให้กว้างขึ้น เพื่อหาทางมีชีวิตอยู่ต่อไป

 

4. แอบนึกถึง FLAT GIRLS (2025, Jirassaya Wongsutin) ด้วย เพราะมันเป็นเรื่องของเด็กหญิงสองคน ที่คนนึงจนกว่าอีกคนนึงเหมือนกัน

 

WEETHARA IS A GOATMAN วีธราเป็นมนุษย์แพะ (2026, Adisorn Klomkleaw อดิศร กลมเกลียว, 26min, A+30)

 

1. อันนี้ถือเป็นหนังที่เราชอบ “สไตล์” ของมันมาก ๆ ชอบความแปลกประหลาดของมันมาก ๆ แต่ในส่วนเนื้อเรื่องของหนังนั้น เราดูแล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็ไม่ได้ติดใจอะไร คือความไม่เข้าใจของเราไม่ได้ทำให้เราชอบหนังเรื่องนี้น้อยลง แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้เรารู้สึกอะไรกับหนังเรื่องนี้มากขึ้น 555

 

2. ชอบภาษาของ voiceover ด้วย ในแง่ที่ว่า เราฟังแล้วก็งง ๆ กับภาษาไทยที่ใช้ในหนังเรื่องนี้ คือเหมือนหนังเรื่องนี้ช่วยให้เราได้เรียนรู้ว่า ภาษาไทยในยุคนี้เขาสื่อสารกันแบบนี้แล้ว คือเหมือนมันเอาคำคุณศัพท์มาใช้เป็นคำนามโดยตรง โดยไม่ใส่คำว่า “ความ” เข้าไปข้างหน้า ยกตัวอย่างเช่น คือแทนที่จะพูดว่า “ความเหงา” ก็ใช้คำว่า “เหงา” เป็นคำนามไปเลย ถ้าหากเราเข้าใจไม่ผิดนะ

 

คือตอนแรกเราก็งงมาก ๆ กับภาษาใน voiceover แต่พอดูไปเรื่อย ๆ ก็เริ่มเข้าใจและตามทันได้มากขึ้น

 

3. แต่ก็คิดว่าเป็นหนังที่เหมาะดูมากกว่า 1 รอบสำหรับเรานะ เพราะเรื่องที่เล่าก็พิสดาร, ภาพในหนังก็พิสดาร แล้วภาษาไทยที่ใช้ใน voiceover ก็พิสดารจนเราคิดตามไม่ทันอีก การดูหนังเรื่องนี้มากกว่า 1 รอบน่าจะช่วยให้เก็บอะไรต่าง ๆ ได้มากขึ้น

 

4. ถ้าหากต้องเลือกฉายหนังเรื่องนี้ควบกับหนังเรื่องไหน เราก็คงเลือกฉายควบกับ DAJANG SOEMBI, THE WOMAN WHO WAS MARRIED TO A DOG (2005, Edwin, Indonesia, 7min) เพราะมันเป็นหนัง surreal ที่เล่าเรื่องราวกึ่ง ๆ นิทานเหมือนกัน มีความ stylish และมีความแปลกประหลาดบางอย่างที่อาจจะเหมาะนำมาเทียบเคียงกัน

 

THE WAVE OF STILL นะโมกินหมา (2026, Prem Plittapolkranpim, 20.42min, A+30)

 

1. ชอบที่หนังมันใช้ setting เป็นน้ำท่วมใหญ่ แต่แทนที่จะพูดถึงความเสียหายทางทรัพย์สิน หรือปัญหาในการจัดการของภาครัฐ มันกลับไปพูดถึง psychological trauma แทน ซึ่งดูเหมือนว่าเราจะยังไม่เคยดูหนังที่พูดถึง trauma ทางจิตใจจากน้ำท่วมแบบนี้มาก่อน

 

2. ชอบที่หนังมันดูเหมือนจะเข้าอกเข้าใจตัวละครพี่น้องทั้ง 3 คนเป็นอย่างดี คือตัวละครพี่น้องทั้ง 3 คนดูเหมือนจะไม่เข้าใจกัน โดยเฉพาะตัวน้องชายคนเล็กที่ไม่เข้าใจพี่ชายคนกลาง แต่ตัวหนังเหมือนจะเข้าใจตัวละครทั้ง 3 คนนี้ และเข้าใจ “ความไม่เข้าใจกัน” ระหว่างตัวละครทั้ง 3 คนนี้

 

3. ฉากที่อินมาก ๆ เป็นการส่วนตัว คือสิ่งที่ไม่เกี่ยวกับประเด็นหลักของหนัง 555555 คือเรารำคาญคนแบบคุณแม่ในหนังเรื่องนี้มาก ๆ น่ะ เราอินกับคุณพ่อมาก ๆ ในฉากที่เถียงกับแม่เป็นเวลายาวนานเรื่อง wallpaper

 

คือแม่ในหนังเรื่องนี้เหมือนเป็นคนที่งกมาก ๆ ตระหนี่มาก ๆ เสียดายของมาก ๆ น่ะ ซึ่งโดยส่วนตัวแล้ว เราจะรำคาญคนประเภทนี้อย่างรุนแรงมาก ๆ เพราะฉะนั้นในฉากที่แม่กับพ่อถกเถียงกันเป็นเวลายาวนานในหนังเรื่องนี้ เราก็เลยอินกับฉากนี้อย่างรุนแรง

 

ซึ่งเราว่าผู้กำกับก็เก่งนะ เขาคงสังเกตว่ามันมีคนแบบพ่อกับแม่ในหนังเรื่องนี้อยู่จริง ๆ และเขาก็ถ่ายทอดเอาลักษณะนิสัยของคนจริง ๆ แบบนี้เข้ามาใส่ในฉากนั้นได้

 

เพราะฉะนั้นไป ๆ มา ๆ เราก็เลยอินกับฉากนี้มากที่สุด และอาจจะชอบฉากนี้มากที่สุดในหนัง เพราะฉากนี้มันเหมือนช่วยถ่ายทอดความรู้สึกรำคาญของเราที่มีต่อคนแบบคุณแม่ในหนังเรื่องนี้ออกมาได้เป็นอย่างดี ถึงแม้มันไม่ใช่ประเด็นหลักของหนังก็ตาม 555

 

PARADISE LOST วิมานลอย (2026, Nongnapas Veeraphol, 30min, A+30)

 

1. โดยส่วนตัวแล้ว เรารู้สึกว่า นี่แหละคือ “เพลงสุดท้าย” (พิศาล อัครเศรณี) ในแบบที่มันควรจะเป็น 55555 คือเราเคยดู เพลงสุดท้าย แค่เวอร์ชั่นปี 2006 นะ เรายังไม่เคยดูเวอร์ชั่นปี 1985

 

คือเพลงสุดท้าย (2006, พิศาล อัครเศรณี) มันถือเป็นหนัง queer ก็จริง แต่ดูแล้วมันกึ๋ย ๆ ยังไงก็ไม่รู้สำหรับเรา คือเรารู้สึกว่าตัวเนื้อเรื่องของ “เพลงสุดท้าย” ที่เล่าเรื่องของ “กะเทยที่หลงรักผู้ชายข้างเดียว เอาเงินไปปรนเปรอเขา แต่ในที่สุดผู้ชายก็เลือกคนมีกี” คือตัวเนื้อเรื่องมันเอื้อให้นำไปพัฒนาให้กลายเป็นหนังที่น่าจะเข้าทางเราได้มากกว่าตัวหนังที่ออกมาในปี 2006 มาก ๆ น่ะ คือตัวพล็อตเรื่อง โครงเรื่อง มันเหมาะที่จะถูกนำไปสร้างเป็นหนังที่ดีกว่านั้น ถ้าหากมันได้คนเขียนบท/นักแสดง/ผู้กำกับที่ดีจริง ๆ เข้าอกเข้าใจตัวละครจริง ๆ

 

เพราะฉะนั้นพอเราดู PARADISE LOST เราก็เลยรู้สึกว่า นี่แหละ หนังเรื่องนี้นี่แหละคือ “เพลงสุดท้าย” ในแบบที่ถูกที่ควร ในแบบที่มันควรจะเป็นสำหรับเรา

 

2. ชอบความสัมพันธ์แบบห่วงโซ่ในหนังเรื่องนี้ด้วย

 

2.1 ฝรั่ง จ่ายเงิน หรือเสียเงิน ให้แอนกับจอย (ถ้าหากเราจำชื่อตัวละครไม่ผิดนะ แอนคือโสเภณีสาว ส่วนจอยคือโสเภณีกะเทย)

 

2.2 แอนจ่ายเงินปรนเปรอจอย

 

2.3 จอยจ่ายเงินปรนเปรอผัวหนุ่ม

 

2.4 ผัวหนุ่มจ่ายเงินปรนเปรอเมียเก็บที่ดูเหมือนสาวสก๊อย

 

ลำดับขั้นตอนของ “ความรัก” “ความปรารถนาทางเพศ” และ circulation of money ในหนังเรื่องนี้ มันก็เลยน่าสนใจดีสำหรับเรา

 

3. ดูหนังเรื่องนี้แล้วก็เลยทำให้นึกถึงประโยค 2 ประโยคมาก ๆ นั่นก็คือพระพุทธพจน์ที่ว่า “ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์” และประโยคที่เพื่อนเราชอบพูดว่า “ความรักคือธุรกิจ”

 

เพราะว่าถ้าหากแอนไม่ได้รักจอย แอนก็คงมีความสุขไปแล้ว และถ้าหากจอยไม่ได้รักผู้ชาย จอยก็น่าจะมีความสุขมากกว่านี้เช่นกัน แต่ความรักมันเป็นเรื่องที่ห้ามกันไม่ได้ ตัวละครเหล่านี้ก็เลยต้องเวียนว่ายในห้วงรักห้วงทุกข์กันต่อไป

 

4. เราว่าจุดด้อยของหนังเรื่องนี้ก็คือ ความที่มันเป็นหนังสั้น มันก็เลยไม่มีเวลาให้คนดูได้เห็น “ความรักความผูกพัน” ของตัวละครเหล่านี้ก่อนที่จะเกิดเรื่องราวในหนัง คือพอหนังเปิดมา คนดูก็ได้เห็นความสัมพันธ์ที่ใกล้จะปริแตกระหว่างแอนกับจอยเลย คนดูไม่ได้เห็น “ความรักระหว่างแอนกับจอย” ในช่วงก่อนหน้านั้น และไม่ได้เห็น “ความรักระหว่างจอยกับผัวหนุ่ม” ในช่วงก่อนหน้านั้น เพราะฉะนั้นอารมณ์ในหนังมันเลยเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของหนังนะ เพราะว่าพอมันเป็นหนังสั้น มันก็เลยทำได้แค่นี้

 

ในแง่นึงเราก็เลยรู้สึกว่า หนังเรื่องนี้ประสบปัญหาคล้าย ๆ กับหนังเรื่อง LA RONDE (1950, Max Ophüls, France) เพราะว่า LA RONDE ก็เล่าความสัมพันธ์รัก/ความสัมพันธ์ทางเพศแบบ “ห่วงโซ่” เหมือนกัน แต่พอมันเล่าเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครแต่ละตัวแบบสั้นเกินไป อารมณ์บางอย่างมันเลยหายไปสำหรับเรา ถึงแม้ว่าทั้ง LA RONDE และ PARADISE LOST มันดูมีความมนุษยนิยม หรือนำเสนอตัวละครได้เป็นมนุษย์มาก ๆ เหมือนกันก็ตาม

 

STRAIGHTFORWARD (2026, Nopchanok Panyapoon นภชนก ปัญญะปูญ, 32.16min, A+)

 

1. เราว่าผู้กำกับหนังเรื่องนี้อาจจะเหมาะทำงานโฆษณามาก ๆ นะ เพราะเขาถนัดในการจับมาดเท่ ๆ ของผู้ชายน่ะ เพราะฉะนั้นพอเราดูหนังเรื่องนี้ เราก็เลยรู้สึกว่าบางฉาก บางอารมณ์มันเหมาะเอาไปดัดแปลงใช้ในโฆษณากางเกงยีนส์ หรือโฆษณาสินค้าบางอย่างที่ชอบนำเสนอการวางมาดเท่ ๆ ของผู้ชาย

 

2. ตอนที่เราดู เราจะนึกเปรียบเทียบกับ “หนังชายแท้” ของพุฒิพงษ์ นาคทอง และเรารู้สึกว่ามันมีความแตกต่างกันที่น่าสนใจดี คือเรารู้สึกว่า ในหนังของคุณพุฒิพงษ์ นาคทองนั้น “เนื้อเรื่องที่เข้มข้น” คือสิ่งที่สำคัญ หรือเกือบเหมือนเป็นแกนหลักของหนัง ในขณะที่ “การวางมาดแบบชายแท้” เป็นเพียงแค่องค์ประกอบของหนัง

 

แต่สำหรับ STRAIGHTFORWARD นั้น เรารู้สึกว่า “การวางมาดแบบชายแท้” คือแก่นหลักของหนัง ส่วน “เนื้อเรื่อง” เป็นเรื่องรอง 55555 เราก็เลยรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มันน่าสนใจตรงจุดนี้สำหรับเรา คือเนื้อเรื่องอาจจะไม่สำคัญเท่ากับการวางมาดของตัวละคร

 

3. เพราะฉะนั้นสิ่งที่ติดตาติดใจเราที่สุดในหนังเรื่องนี้ จึงไม่ใช่ “เนื้อเรื่อง” ไม่ใช่ประเด็นที่ว่า ใครจะอยู่ ใครจะตาย ซึ่งสิ่งนี้ตรงข้ามกับหนังของคุณพุฒิพงษ์ นาคทอง

 

แต่สิ่งที่ติดตาเราที่สุดในหนังเรื่องนี้ คือการเดินวางมาดแบบกวนตีนเป็นเวลายาวนานของเพื่อนพระเอก คือการวางมาดแบบกวนตีนอย่างนี้ในหนังเรื่องอื่น ๆ มันเหมือนถูกใส่เข้ามาเพื่อความขำขัน หรือเพื่อให้คนดูรู้สึกดูถูกตัวละครตัวนั้น

 

แต่การวางมาดแบบกวนตีนของเพื่อนพระเอกในหนังเรื่องนี้ มันเหมือนถูกมองด้วยความหลงใหลน่ะ เราก็เลยรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้มันมี gaze ที่แปลกดี คือถ้าหากมองจากเนื้อเรื่องแล้ว จักรวาลของตัวละครในหนังเรื่องนี้อาจจะไม่ได้ห่างไกลจากจักรวาลในหนังชายแท้ของคุณพุฒิพงษ์ นาคทอง แต่ gaze ของหนังเรื่องนี้มันแตกต่างมาก ๆ จากหนังของคุณพุฒิพงษ์

 

 

Films seen on Saturday 24 October 2026

 

วันเสาร์เราได้ดูหนังโรงปกติ 1 เรื่อง และหนังสั้นในงาน “กางจอ” อีก 16 เรื่อง

 

In my preferential order

 

1. PUELLA MAGI MADOKA MAGICA THE MOVIE PART 2: ETERNAL (2012, Akiyuki Shinbo, Yukihiro Miyamoto, Hiroyuki Terao, Japan, animation, 109min, A+30)

 

หนัง “สาวน้อยเวทมนตร์” ภาคหนึ่งกับภาคสองนี่น่าจะถือเป็น one of my most favorite animations of all time ไปเลย กราบตีนมาก ๆ นึกว่าเอาเรื่องอจินไตยมาทำเป็นหนัง ถ้าดูแล้วคิดตามไปเรื่อย ๆ อาจจะกลายเป็นบ้าได้ 55555

 

ชอบสุดขีดที่มันเริ่มต้นด้วยการนำเสนอเรื่องราวของเด็กสาวคิกขุน่ารัก ก่อนจะค่อย ๆ ไต่ระดับไปเรื่อย ๆ สู่การตั้งคำถามต่อพระเจ้าและการดำรงอยู่ของจักรวาล ชอบความพยายามของตัวละครในการแก้ไขกฎเกณฑ์ของจักรวาล ซึ่งเป็นสิ่งที่เราอินด้วยมาก ๆ

 

2. MATE เพื่อนสัมพันธ์ (2026, Worraphop Polbundit วรภพ ผลบัณฑิต, 26min, A+30)

 

3. ICE-SKATING CLASS (2026, นันทนัช กรุงศรีเมือง, 25min, A+30)

 

4. WEETHARA IS A GOATMAN วีธราเป็นมนุษย์แพะ (2026, Adisorn Klomkleaw อดิศร กลมเกลียว, 26min, A+30)

 

5. THE WAVE OF STILL นะโมกินหมา (2026, Prem Plittapolkranpim, 20.42min, A+30)

 

6. เหรียญสลึง (2026, รัฐธนินท์ จรรยาประเสริฐ, 15.45min, A+30)

 

7. PARADISE LOST วิมานลอย (2026, Nongnapas Veeraphol, 30min, A+30)

 

8. MOTHER, ALGORITHM (2026, ศิระ บูรณะศรี, 22.30min, A+30)

 

9. WU WEI (2026, พอฤทัย แซ่หลิน, 8min, A+30)

 

10. FAMILY PORTRAIT (2026, ณภัทร อุนนะนันทน์, 14min, A+30)

 

11. LAST RIDE (2026, กุลนันท์ ศรีทองสุข, 30min, A+30)

 

12. ผู้เป็นที่รัก (2026, ไอริณ พวงกิจจา, 18min, A+30)

 

13. MIMOSA (2026, กัญญภา ตู้บรรเทิง, 34min, A+25)

 

14. STRAIGHTFORWARD (2026, นภชนก ปัญญะปูญ, 32.16min, A+)

 

15. MEMORY ON THE ROCKS (2026, ภูภิภัทร์ บูรณตระกูล, 30min, A+)

 

16. LOVE-LY 7 วันนี้ลี่จะมีแฟน (2026, นุชประวีณ์ รัตนเพียรชัย, 26min, A+)

 

17. SOMEWHERE OVER THE RAINBOW (2026, มนวัต วรรัตน์, 29min, A)

 

หนังที่เราชอบน้อยกว่าเรื่องอื่น ๆ ไม่ได้เกี่ยวข้องกับความดีไม่ดีของหนังแต่อย่างใดนะ แต่เป็นเพราะว่าเรามักจะไม่อินกับหนัง genre นั้น ๆ น่ะ โดยเฉพาะหนัง comedy กับหนัง romantic ที่เราดูแล้วมักจะไม่ค่อยอิน เพราะฉะนั้นไม่ว่าหนัง romantic เรื่องนั้นจะทำออกมาดีแค่ไหน เราดูแล้วก็อาจจะไม่อิน และอาจจะชอบหนังเรื่องนั้นน้อยกว่าหนังเรื่องอื่นๆ อยู่ดีจ้ะ