CATS DON’T COME WHEN YOU CALL (2016, Toru Yamamoto, Japan, A+30)
1.จริงๆแล้วรู้สึกว่าแมวในหนังเรื่องนี้ไม่ได้น่ารักในสายตาของเรานะ
ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่าจริงๆแล้วเราเกลียดสัตว์เลี้ยง 555 คือเราชอบแมวมากกว่าหมา แต่ถ้าให้เราเลือกได้
เราจะไม่เลี้ยงสัตว์ใดๆทั้งสิ้น เพราะแค่ลำพังตัวเราเองคนเดียวเราก็หาเงินมาเลี้ยงตัวเองไม่พอแล้ว
2.แต่ปรากฏว่าเรากลับชอบหนังเรื่องนี้อย่างสุดๆถึงระดับ A+30
และชอบมากจนอาจจะถึงขั้นติดอันดับประจำปีด้วย เพราะเราอินกับความ loser ของพระเอกมากๆน่ะ อินมากกว่าพระเอก loser แบบใน
AFTER THE STORM (2016, Hirokazu Koreeda) อีก เพราะพระเอกของหนังเรื่อง
CATS DON’T COME WHEN YOU CALL นี้มันแทบไม่มีความผูกพันกับครอบครัวเลย
คือความผูกพันทางใจระหว่างมันกับพี่ชายก็มีน้อยมาก
และมันก็ไม่สามารถแบมือขอเงินจากใครในครอบครัวมันได้เลยด้วย
การที่พระเอกของหนังแมวเรื่องนี้ไม่สามารถพึ่งพาครอบครัวตัวเองในทางการเงินได้เลย
และไม่สามารถหา “ความอบอุ่นทางใจ” หรือ “ที่พึ่งทางใจ” จากครอบครัวตัวเองได้เลย
ก็เลยเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เราอินกับพระเอกในหนังเรื่องนี้มากกว่าพระเอก loser
ในหนังเรื่องอื่นๆ
และสไตล์การใช้ชีวิตของพระเอกเรื่องนี้ก็ทำให้นึกถึงตัวเราเองมากๆเลยด้วย
คือใช้ชีวิตอยู่ตามลำพังในห้องแคบๆ, ฐานะยากจน แต่ก็ขี้เกียจเล็กน้อย
คือไม่ใช่คนจนที่ทำงานอย่างหามรุ่งหามค่ำ
แต่เป็นคนจนที่ทำงานแบบพอประทังชีวิตไปวันๆ ส่วนที่พึ่งทางใจของพระเอกในหนังเรื่องนี้คือแมวสองตัว
ส่วนที่พึ่งทางใจของเราคือตุ๊กตาหมีสองตัวในห้องของเรา
อีกจุดที่ทำให้อินกับพระเอกมากๆ
ก็คือว่าช่วงนี้เรามีปัญหาเรื่องจอประสาทตาเหมือนพระเอกพอดีเลย 555 คือเราเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอน่ะ
มักเจ็บป่วยด้วยโรคเหี้ยๆห่าๆตลอดเวลา
เราก็เลยชอบที่พระเอกของหนังเรื่องนี้มีปัญหาทางสุขภาพบางอย่างที่ส่งผลกระทบต่อชีวิตอย่างรุนแรงเหมือนกัน
3.เพราะฉะนั้นการได้ดู “ชีวิต”
ของคนที่มีส่วนคล้ายกับเราไปเรื่อยๆแบบนี้ มันก็เลยทำให้เรามีความสุขมากๆ
คือจริงๆแล้วชีวิตของพระเอกหนังเรื่องนี้ไม่ได้ คล้ายกับเรามากเท่าไหร่นะ
แต่ก็จัดว่าคล้ายกับเรามากกว่าพระเอก-นางเอกในหนังอีกหลายเรื่องน่ะ (โดยเฉพาะพระเอก-นางเอกที่สามารถหา
“ที่พึ่งทางใจ” จากครอบครัวของตัวเองได้ หรือสามารถขอเงินจากครอบครัวของตัวเองได้)
4.ชอบที่หนังเหมือนจับสังเกตแมวได้ละเอียดดีด้วย
ชอบแววตาของแมวเวลามองออกไปนอกห้อง แต่ตัดสินใจไม่ออกไป ไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่
มันเกลียดโลกภายนอกจนไม่อยากออกไปจากห้อง หรือมันแค่คิดว่าอยู่เฉยๆในห้องแบบนี้ก็มีความสุขดีแล้ว
5.ชอบประเด็นเรื่อง “ข้อเสียของการพยายามจะเป็นเจ้าถิ่น” ด้วย
เพราะเราเป็นคนที่เกลียดการแข่งขันน่ะ
ซึ่งประเด็นนี้เราเคยเขียนอย่างละเอียดไว้แล้วตอนที่เขียนถึงหนังเรื่อง NICE PEOPLE (2015, Karin af Klintberg
+ Anders Helgeson, Sweden, A+30)
แต่เรายอมรับได้ที่พระเอกพยายามจะแข่งขันในช่วงท้ายเรื่องนะ
เพราะมันไม่ใช่การแข่งขันเพื่อเสริมอัตตาของตัวเองน่ะ
แต่มันเป็นการแข่งขันเพื่อความจำเป็นในการหาเงินมายังชีพมากกว่า เราก็เลยเอาใจช่วยพระเอกอยู่บ้างในช่วงท้ายเรื่องให้บรรลุความฝันของตนเอง
