MY LIFE AND STAGE PLAYS

 

ทางเชื่อมระหว่างเทวาลัยตึก 1 กับตึก 2, บันไดพญานาค และลานตรงด้านหน้า

 

บริเวณนี้มีความสำคัญต่อความทรงจำเราในแง่นึง เพราะมันเป็นจุดที่เราเคยดูละครเวทีครั้งแรก ๆ ในชีวิต ในช่วงราว ๆ ปลายปี 1994 หรือไม่ก็ต้นปี 1995

 

ถึงเราได้เรียนในคณะอักษร แต่เราก็ไม่เคยดูละครเวทีในระหว่างที่เรียนเลยน่ะ 55555 เพราะเราเลือกเรียนวิชาเอกภาษาอังกฤษ วิชาโทภาษาสเปน เราไม่ได้เลือกเรียนวิชาของภาคละครเวทีเลย

 

เราได้เรียนวิชา INTRODUCTION TO DRAMATIC ARTS ตอนเรียนปีหนึ่ง เพราะเป็นวิชาบังคับ อาจารย์ปวิตร มหาสารินันทน์เป็นผู้สอน ซึ่งวิชานี้ก็ทำให้เราได้รู้จักแง่มุมต่าง ๆ เกี่ยวกับละครเวที แต่เราก็ไม่ได้ดูละครเวทีจริง ๆ และเราก็ได้เรียนวิชา MODERN AMERICAN DRAMA ตอนปี 4 กับอาจารย์เฉลิมศรี จันทร์อ่อน (ถ้าหากเราจำไม่ผิด) เพราะมันเป็นส่วนหนึ่งของวิชาภาษาอังกฤษ เราได้เรียนบทละครเวที 5 เรื่อง ซึ่งก็คือ

 

1. LONG DAY’S JOURNEY INTO NIGHT (1939-1941, Eugene O’Neill)

 

2. OUR TOWN (1938, Thornton Wilder)

 

3. A STREETCAR NAMED DESIRE (1947, Tennessee Williams)

 

4. DEATH OF A SALESMAN (1949, Arthur Miller)

 

5. THE ZOO STORY (1958, Edward Albee)

 

ซึ่งเราก็ชอบวิชานี้อย่างสุดขีดมาก ๆ โดยเฉพาะ OUR TOWN ที่เรากราบตีนมาก ๆ แต่เราก็ไม่ได้ดูละครเวทีในวิชานี้นะ เราได้เรียนแค่ตัวบทละคร

 

กว่าเราจะได้ดูละครเวทีจริง ๆ เราก็เรียนจบไปแล้ว ตอนนั้นเราเรียน 3 ปีครึ่ง เราจบการศึกษาในเดือนต.ค. 1994 หลังจากนั้นเราก็ว่าง ๆ อยู่ช่วงนึง

 

ช่วงนั้นเราก็เลยลองดูละครเวที ซึ่งก็คือละครเวทีเรื่องราโชมอนที่จัดแสดงตรงลานด้านหน้าทางเชื่อมระหว่างเทวาลัยตึก 1 กับตึก 2 นี่แหละ โดยที่บางครั้งนักแสดงก็จะไปแสดงตรงบันไดพญานาคด้วย แต่เราจำไม่ได้ว่าเราได้ดูละครเวทีเรื่องนี้ในช่วงปลายปี 1994 หรือว่าต้นปี 1995

 

จำได้ว่าเป็นละครเวทีที่สนุกดี เพราะมันแสดงโดย 4 คณะร่วมกัน คือคณะศิลปกรรมศาสตร์, นิเทศศาสตร์, สถาปัตย์ แล้วก็อักษรศาสตร์ จุฬา ซึ่งแต่ละคณะก็จะนำเสนอคำให้การของแต่ละตัวละครใน RASHOMON

 

ถ้าจำไม่ผิด ช่วงที่เป็นของคณะศิลปกรรมศาสตร์ นักแสดงจะแสดงลีลาคล้าย ๆ การเต้นในการเล่าเรื่อง ช่วงที่เป็นของคณะนิเทศศาสตร์ น่าจะเป็นช่วงคำให้การของเมียซามูไร ช่วงนี้จะนิ่งมาก เหมือนหนังอาร์ต ส่วนช่วงของคณะสถาปัตย์ จะตลกมาก ๆ มีความคิดสร้างสรรค์มาก ๆ ส่วนช่วงของคณะอักษร ตัวละครผู้หญิงก็จะแสดงโดยเพื่อนของเราที่เป็นเกย์ ซึ่งก็เป็นการแสดงที่มีเสน่ห์มาก

 

เพราะฉะนั้นพอเราเห็นทางเชื่อมระหว่างตึก 1 กับตึก 2 และลานด้านหน้าทางเชื่อมนั้น เราก็จะนึกถึงความทรงจำนี้ เพราะมันเป็นจุดที่เราเคยดูละครเวทีเรื่องแรก ๆ ในชีวิต

 

แต่หลังจากนั้นเราก็แทบไม่ได้ดูละครเวทีอีกนะ เหมือนในช่วงปี 1995-2004 เราได้ดูละครเวทีแค่ปีละ 1 เรื่องเองมั้ง แต่พอเรากลายเป็น cinephile เราก็เริ่มตระหนักว่า ภาพยนตร์จริงๆ แล้วมันเชื่อมกับทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก โดยเฉพาะเชื่อมกับศิลปะแขนงอื่น ๆ คือถ้าหากเราเข้าใจหรือมีความรู้เรื่องศิลปะแขนงอื่น ๆ เราก็จะยิ่งเข้าใจภาพยนตร์เพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย อะไรทำนองนี้ เราก็เลยเริ่มตามดูละครเวทีบ่อยขึ้น ตั้งแต่ปี 2005 เป็นต้นไป

 

แต่พอปี 2016 เราเจอมรสุมชีวิต และโรคหมอนรองกระดูกเคลื่อนกำเริบ เราก็เลยเลิกดูละครเวทีไป เพราะสภาพร่างกายของเราไม่เอื้ออำนวยอีกต่อไป

 

สรุปว่า ความสัมพันธ์ระหว่างเรากับละครเวที มีจุดเริ่มต้นที่จุดนี้ ลานด้านหน้าทางเชื่อมเทวาลัยตึก 1 กับตึก 2 ในราว ๆ ปี 1995 ก่อนจะไปสิ้นสุดในปี 2016

 

Edit เพิ่ม: เราเพิ่งเติม A STREETCAR NAMED DESIRE เข้าไปทีหลังนะ เพราะเราเพิ่งมานึกออกทีหลังว่าเราเคยเรียนบทละครเรื่องนี้ด้วย

 

+++

 

น่าดูมาก ๆ “นาทีชโลมเลือด” INCIDENT AT BLOOD PASS (1970, Hiroshi Inagaki)

 

ส่วน “คนลากรถ” คือหนังเรื่อง THE RICKSHAW MAN (1958, Hiroshi Inagaki, A+30)

 

“กำแพงเมืองจีน” คือหนังเรื่อง THE GREAT WALL (1962, Shigeo Tanaka, 200min) น่าดูสุดขีด

 

“ไอ้โม่งดำแผลงฤทธิ์” คือหนังเรื่องอะไร ใครรู้บ้าง นำแสดงโดย Kinnosuke Nakamura

 

“อัศวินลมกรด” เราเดาว่าน่าจะเป็น MAN WHO CAUSES A STORM (1957, Umetsugu Inoue) นำแสดงโดย Yujiro Ishihara น่าดูมาก ๆ หรือไม่ก็  THE MAN WHO RODE THE TYPHOON (1958, Koreyoshi Kurahara) ที่นำแสดงโดย Yujiro Ishihara เหมือนกัน

+++

 

35. NEON GENESIS EVANGELION: THE END OF EVANGELION (1997, Hideaki Anno, Kazuya Tsurumaki, Japan, animation, 87min, A+30)

 

ตัวละคร Rei Ayanami พูดคำว่า TADAIMA ในหนังเรื่องนี้