30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 8

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596

Phase II Day 8: Your favorite film score -- The score in LISTENER'S TALE (2007, Arghya Basu)

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 7

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall

Phase II Day 7: Your favorite dance scene -- The scene in which Marianne Denicourt and Nathalie Richard are dancing on a stair in UP, DOWN, FRAGILE (1995, Jacques Rivette)
http://www.youtube.com/watch?v=ruo-7umPTFc

Ed Howard wrote about this film here:
http://seul-le-cinema.blogspot.com/2010/09/haut-bas-fragile.html

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 6

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall

Phase II Day 6: Your favorite mockumentary -- THE LOVE MACHINE (2000, Gordon Eriksen). I thought I was watching a real documentary until the end credit came up.

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 5

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall

Phase II Day 5: Your favorite film about religion or faith -- THÉRÈSE (1986, Alain Cavalier, France) and CAMINO (2008, Javier Fesser, Spain). These two films are like two sides of the same coin. One shows the good side of faith, while the other shows the bad side.

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 4

Phase II Day 4: Your favorite film portraying non-professional actors -- I, PIERRE RIVIÈRE, HAVING SLAUGHTERED MY MOTHER, MY SISTER, AND MY BROTHER (1976, René Allio)
http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 3

Phase II Day 3: Your favorite nouvelle vague film -- LA CHINOISE (1967, Jean-Luc Godard)
http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall


I wrote about this film in 2002 in imdb.com:
http://www.imdb.com/title/tt0061473/reviews?start=2

Here is what I wrote:

" There are many great things about 'La Chinoise', including its political and historical importance, which have been elaborately discussed by film enthusiasts all over the world, so I'd like to add only my very personal thoughts about this film. Personally, 'La Chinoise' stands very much apart from, if not above, all of the films I've seen. While other films of Godard make me feel they are great movies, 'La Chinoise' doesn't make me feel like that. It makes me feel as if I hadn't seen a film, as if I'd just had a very nice and exciting conversation with friends, as if I'd just had a very lively discussion with them, as if I'd just participated in a hot debate, as if I'd just quarreled with some people. No film ever made me feel like this.

Scenes and dialogues worthy of remembering in 'La Chinoise' are as innumerable as in other films of Godard. Forever imprinted on my memory are the scenes when Leaud can't understand what his girlfriend says without the help of music, the droll assassination scene, and most important of all, the discussion on the train. This train scene looks so simple, yet it is very subtle and powerful. I saw 'La Chinoise' the first time four years ago, and I felt very detached from the movie. Seeing it again, I think it is one of my most favorite now."

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 2

Phase II Day 2: Your favorite film noir -- SÉRIE NOIRE (1979, Alain Corneau)

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE PHASE II DAY 1

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE -- PHASE II: TESTING YOUR CINEPHILIA

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=info

Phase II Day 1: Your favorite surrealist film. -- TAKE THE 5:10 TO DREAMLAND (1976, Bruce Conner)

I'm not sure what "surrealist film" means. But if I have to choose an "extremely unexplainable" film that I love the most, it will be TAKE THE 5:10 TO DREAMLAND. This film defies logic.

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE -- DAY 30

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596

Day 30: A country you would like to see more films from -- Portugal

There are many Portuguese films I like, and there are many Portuguese films I hope to see.

Portuguese films that I like very much include:
(in alphabetical order)

1.ADRIANA (2005, Margarida Gil)

2.ALICE (2005, Marco Martins)

3.DOWN TO EARTH (1994, Pedro Costa)

4.GLÓRIA (1999, Manuela Viegas)

5.THE HEART'S ROOT (2000, Paulo Rocha)

6.THE MAN ON THE FLYING TRAPEZE (2002, Fernando Matos Silva)

7.MURMURING COAST (2004, Margarida Cardoso)

8.OUR BELOVED MONTH OF AUGUST (2008, Miguel Gomes)

9.THE POLICEWOMAN (2003, Joaquim Sapinho)

10.A TALKING PICTURE (2003, Manoel de Oliveira)

11.UPRISE (2008, Sandro Aguilar)


Portuguese films that I would like to see include:
(in roughly chronological order)

1.SONG OF LISBON (1933, José Cottinelli Telmo)

2.ANIKI-BÓBÓ (1942, Manoel de Oliveira)

3.THE GREEN YEARS (1963, Paulo Rocha)

4.O MAL-AMADO (1974, Fernando Matos Silva)

5.ANA (1982, Margarida Cordeiro + António Reis)

6.GESTURES AND FRAGMENTS (1983, Alberto Seixas Santos)

7.ROSA NEGRA (1992, Margarida Gil)

8.CORTA DE CABELO (1995, Joaquim Sapinho, 91 min)

9.GOD'S COMEDY (1995, João César Monteiro)

10.BLACK SHOES (1998, João Canijo)

11.LONGE DA VISTA (1998, João Mário Grilo, 87 min)

12.THE MUTANTS (1998, Teresa Villaverde)

13.TRÁFICO (1998, João Botelho)

14.ANDRÉ VALENTE (2004, Catarina Ruivo)

15.THE FACE YOU DESERVE (2004, Miguel Gomes, 108 min)

16.THE MIRACLE ACCORDING TO SALOMÉ (2004, Mário Barroso)

17.RED BLOOD (2006, Tiago Guedes + Frederico Serra)

18.IT WAS NECESSARY TO DO THINGS (2007, Margarida Cardoso)

19.THE GOLDEN HELMET (2007, Jorge Cramez)

20.HOW TO DRAW A PERFECT CIRCLE (2009, Marco Martins)

CELINE AND JULIE GO DANCING 47: YOU GOT TO GO -- Above and Beyond featuring Zoë Johnston

http://www.youtube.com/user/aboveandbeyondtv?blend=1&ob=4#p/a/u/1/ZfdXbJptvos

PHENOMENON (2011, Maitree Homthong, A++++++++++)

PHENOMENON is a part of the 12th ART EXHIBITION OF DHARMA ARTIST GROUP, which is held at Jamjuree Art Gallery on 5-25 October, 2011.

VILLAGE AND ELSEWHERE (2011, Araya Rasdjarmrearnsook, A+++++)

One thing that I think is very interesting in this exhibition is its censorship. If I understand it correctly, in one of the two videos shown in this exhibition, the real story about a female killer in the village is censored from the video. But I'm not entirely sure about this.

In one of the two videos, a monk is trying to teach some moral lessons to the villagers by using a photo of Jeff Koons and the painting JUDITH BEHEADING HOLOFERNES by Artemisia Gentileschi as his teaching props. It seems that the brutal killing done by women in JUDITH BEHEADING HOLOFERNES reminds the monk of some real murders in the village happening a long time ago. But when the monk starts talking to the villagers about this real murder, the scene stops. Then we see what seems to happen after a few minutes have passed and after the story of the real murder case has already been told. If I remember it correctly, the monk said something like this to the children, "You can ask Aunt Da about this. She will not chop your heads off."

I have seen this video only once, so I'm not sure if I understand it correctly or remember it correctly. But I guess the monk may have talked about a female killer in the village, but the story is censored from the video to avoid some troubles with some living persons. I find it very interesting. It seems reality has triumphed over fiction again. The painting JUDITH BEHEADING HOLOFERNES may look extremely horrifying, but it may be less horrifying than the real story about a female killer in that Thai village.

Maybe I just misunderstand it. Please correct me if I'm wrong.

I also like it very much that this video makes me realize that many ancient Thai paintings on the walls of many Thai temples are "comparable" to these works of Jeff Koons and Artemisia, because the ancient Thai paintings talk about immoral things, too.

I SAW A SUICIDE ON SATURDAY

In the morning of October 15, I decided to go to see the exhibition VILLAGE AND ELSEWHERE (2011, Araya Rasdjarmrearnsook, A+++++) at 100 Tonson Gallery.
http://www.100tonsongallery.com/

So I got off the skytrain at Ploenchit Station at a few minutes after 12.00hrs, then I noticed that several people gathered around the bridge railing. So I looked down from the bridge and saw a man lying in the street below. A woman told me that the man jumped off from the bridge. I took a photo of the event and then went to see the exhibition.

I learned from the news later that the man is dead. May he rest in peace.
http://news.sanook.com/1063550/%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%A8%E0%B8%A7%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%AB%E0%B8%99%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%84%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%94%E0%B8%88%E0%B8%B1%E0%B8%94-%E0%B9%82%E0%B8%94%E0%B8%94BTS%E0%B9%80%E0%B8%9E%E0%B8%A5%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%88%E0%B8%B4%E0%B8%95%E0%B8%94%E0%B8%B1%E0%B8%9A/

MELANCHOLIA (2011, Lars von Trier, A++++++++++)

MELANCHOLIA (Lars von Trier) unintentionally helps me prepare my mind for my inevitable death. I mean everybody will die sooner or later, but I don't want to be like Claire, who can't deal with this fact. I want to be like Justine, who made me realize that death is a fact of life.

Below is what Lars von Trier said in Film Comment:

"I went from very, very strong anxiety into depression, and it was actually a relief because my depression was kind of giving up, whereas anxiety is adrenaline all the time."

"My technique is that I divide my personality into the characters that I write, and then very early on they get a life of their own."


"Justine's kind of calling for this planet somehow. Maybe it's more a feeling than a planet. And I think that with melancholia, there's a bittersweetness to the feeling."

"At a certain point, you kind of give up. You know, like the little bird that the cat gets: at a certain point you say, Okay, eat me for Christ's sake."


The painting shown here is OPHELIA (1852, John Everett Millais), which is an inspiration for one scene in the film.

30 DAY CINEPHILE CHALLENGE: DAY 29

Day 29: A filmmaker you would like to make love to -- Ben Affleck. I think he's handsome, especially in CHASING AMY (1996, Kevin Smith), and I like GONE BABY GONE (2007), which he directed very much.

http://www.facebook.com/pages/30-Day-Cinephile-Challenge/184987868220596?sk=wall

"INTER" ARTIST (2011, Wantanee Siripattananuntakul, computer game, A++++++++++)

This work is shown in the exhibition HOSANNA TO OUR KING at PSG Gallery, Silpakorn University, until October 15.

TWO HORIZONS (1968, Rangsee Tasanapayak, A+)

I think the film is a little bit crueler than I expected.

You can watch the film here (no English subtitles):
http://www.youtube.com/watch?v=eNJ_-oHih-4&feature=related

BETTER THAN FRIENDS (2003, Tuan Andrew Nguyen, A)

http://vimeo.com/23630621

FOUR IS...? (2011, Grisana Punpeng, A++++++++++)

What I like very much in this play, or what I think is interesting in this play, includes:

1.The structure of the play. The play is made up of short scenes which are barely connected to one another. I like this kind of structure very much, and I think this kind of structure makes it very difficult for the play creators/filmmakers to use it well. I mean if you use this kind of structure in your plays/films, it is very difficult that the end result (your play/film) will be very powerful. It is the opposite of a straightforward narrative structure in which you can build the tension/emotion gradually until it reaches its climax and resolves near the end.

Though this structure is very difficult to use, I think Grisana is successful in using it. The play is very impressive, funny, and thought-provoking.

To illustrate how difficult to use this structure, I would like to note that there are some films which attempt to use this same kind of structures, but fail to be powerful. These films include:

1.1 THE COLOUR OF HAPPINESS (2003, József Pacskovszky, Hungary, B+)

1.2 LOVE ACTUALLY (2003, Richard Curtis, C+)

1.3 MAL (1999, Alberto Seixas Santos, Portugal, A-/B+)

1.4 THREADS (2003, Hakim Belabbes, Morocco, B+)


2.I also would like to compare FOUR IS with other plays/films which use the same kind of structure and are successful. I once made a list of my favorite films/plays which use this structure here:
http://celinejulie.blogspot.com/2008/05/twentieth-poll-barely-connected-stories.html

In my personal opinion, I like WELCOME TO NOTHING (2008, Nophand Boonyai), THE PHANTOM OF LIBERTY (1974, Luis Buñuel), and VIDEO 50 (1978, Robert Wilson) a little bit more than FOUR IS, partly because WELCOME TO NOTHING, THE PHANTOM OF LIBERTY and VIDEO 50 are crazier. FOUR IS seems to be governed by more logic or reason than these three works. The logic and reason make FOUR IS "more meaningful", but "less crazy", and thus, "less powerful in my point of view" than these three works.

Having said that, I want to point out that the words "less powerful" here only denote my personal taste, and I don't mean to say that FOUR IS is inferior to or less successful than these three works, because I guess that Grisana didn't intend to make a "very crazy" play in the first place. I guess he wants to say some specific things to the audience or wants the audience to think about some specific subjects, so the fact that FOUR IS still seems to be governed by some logic or reasons means that it may serve the purpose of the director very well, though this fact means that it might not satisfy my personal taste perfectly.

3.The mystery of the main theme. I'm not sure what the main theme of this play is, but I like this kind of mystery very much, because it is very thought-provoking. FOUR IS makes me think about Alexander Kluge's films, because some of his films are made up of barely connected stories. The mystery of the main theme of FOUR IS also makes me think about what Kluge said. He said that:

"Understanding a film completely is conceptual imperialism which colonizes its objects. If I have understood everything then something has been emptied out.

We must make films that thoroughly oppose such imperialism of consciousness. I encounter something in film which still surprises me and which I can perceive without devouring it. I cannot understand a puddle on which the rain is falling—I can only see it; to say that I understand the puddle is meaningless. Relaxation means that I myself become alive for a moment, allowing my senses to run wild: for once not to be on guard with the policelike intention of letting nothing escape me.”"

4. Though I'm not sure what the main theme of FOUR IS is, there are many interesting subjects in this play, including:

4.1 The unknown truth, such as the news reporting scene, in which no one knows for sure if the woman's death is the result of a brutal murder or a mercy killing; or the last scene, in which the story of a frog and an insect can be elaborated in many ways, and no one knows for sure which story is truer than others. The last scene also shows that people can easily create a fictional story to serve their political purposes. The scene in which a man and a woman tries so hard to understand some characters' motivations also emphasizes that the truth about something may be out of our reach, and we must not forget that we can only guess about it. We must not assume that our guess must be right. We must not rule out other possibilities or other explanations.

4.2 The hypocrisy of people, which is related to "the unknown truth". People like to pretend that they are good and generous. They donate money for disaster victims, because it is good for their publicity. They console their friends so that they will look good. I also like the award acceptance scene very much. In this scene, a man thanks no one and nothing in his acceptance speech. The man acts the opposite of what most people do when they accept some awards. What the man does in this scene emphasizes how hypocritical most people do in the same situation.

4.3 How we create our (false) identities on the internet or Facebook. There is also a dialogue in the play which talks about the ticker section in Facebook, which is a very recent phenomenon. I like it very much that some plays/short films respond very quickly to latest news or latest important events in our lives. This kind of quick response to latest news is hard to be found in other art forms.

4.4 The apocalypse

5.One of my most favorite scenes in FOUR IS is the scene in which Chorlada Suriyayothin talks about the expectation of a middle class life, while she is cooking some hazardous dish, using such ingredients as bathroom cleaner in her food. Her monologue in this scene reminds me of one of my most favorite scenes of all time in THE DEVIL, PROBABLY (1977, Robert Bresson), because both scenes show us how empty a middle-class life is. You can watch this scene here:
http://www.youtube.com/watch?v=A80p5W6Mxv8&feature=related

But the action in Chorlada's scene is worth to be included in THE DISCREET CHARM OF THE BOURGEOISIE (1972, Luis Buñuel).

At first, I tried to interpret every action in this scene. I tried to find the connection between what the character says and each ingredient she uses. I thought each ingredient has some symbolic meanings. I ignored what Alexander Kluge said, because he said that the audience should not " be on guard with the policelike intention of letting nothing escape me."

After a while, I gave up trying to interpret everything, and did what Alexander Kluge said. I relaxed, and allowed my senses to run wild while watching this play. It doesn't matter whether the cooking scene has many symbols in it or not. All I know is that the scene is very memorable, and that's enough for me.

In the talking session after the play, Grisana revealed that the cooking scene comes from his dream. I like this fact very much. It also reminds me of other films which originate from the dreams of the directors, such as ON THE MOON (2007, Dhan Lhaow, 6 min, animation). A scene in THE SACRIFICE (1986, Andrei Tarkovsky) also originates from the dream Tarkovsky had in 1977 or something like that.

In conclusion, I like FOUR IS very much because it partly reminds me of Alexander Kluge's films. I think Alexander Kluge likes to create films "which inspire the films in the viewers' own heads". FOUR IS is also like that for me. FOUR IS inspires me to think, imagine, and create "a play in my own head".

YOU AND I (2011, Saifah Tanthana, A+++++)

What I like very much in this play, or what I think is interesting in this play, includes:

1.The dilemma of the characters. The play makes me ask myself what I would do if I were the heroine (Wanatsanan Sasom). I don't know if I should:

1.1 Tell my best friend about what happened, so that she would know the real behavior of her boyfriend. But I don't want to keep the hero (Anupong Sakulmongkollarp) for myself. I just don't want my best friend to have an unfaithful boyfriend like that.

1.2 Tell my best friend about what happened, so that she would dump him, and I would have him for myself.

1.3 Don't tell my best friend. Don't talk to her boyfriend. Act like a virtuous, extremely nice heroine. But I think the secret will weigh too much on my conscience. I think if I choose to go on this way, I will feel awkward and guilty every time I meet my best friend.

1.4 Don't tell my best friend. Be the secret lover of her boyfriend. But I don't think I can do something like this.

After thinking about these choices, I think if I were the heroine, I will choose No. 1 or No. 2. According to the situation in the play, I don't think I will feel ashamed of myself for the fact that I "unknowingly" have sex with the boyfriend of my best friend. But I will feel bad for myself if I don't tell my best friend the truth about what happens. The truth will surely hurt my best friend at first, but I think if I lie to her, the lie will hurt her much more in the long run.

In conclusion, I like it very much that YOU AND I makes me really contemplate about this issue. Most films and plays don't make me seriously think about the problems of the characters like this.

2.I seriously think about the dilemma of the characters, because the play doesn't give the audience easy answers. And I like this kind of thing very much. At the end of the play, the heroine is left with difficult choices. I can't guess what will happen in her future. I can't guess what she will decide to do in the future. All I know is that whatever she decides to do in the future, someone will get hurt. There's not a choice which will lead to "a happy ending for everyone".

The dilemma of the heroine weighs on my conscience. And I like this kind of thing very much. It is the opposite of such Hollywood films as SOMETHING'S GOTTA GIVE (2003, Nancy Meyers), in which Diane Keaton suddenly dumps Keanu Reeves at the end, and doesn't seem to feel guilty at all, or THE WEDDING PLANNER (2001, Adam Shankman), in which the hero dumps his girlfriend at the end, and he doesn't have to feel guilty for it, because his girlfriend "suddenly" doesn't want to marry him!!! There are many films like this. If YOU AND I was like this kind of films, the best friend would be portrayed as a villainess, so that the audience would feel that she deserved to be cheated by her boyfriend. Or the boyfriend would turn out to be a bad guy at the end, so that the heroine and the audience would be able to decide very easily what the heroine should do.

Fortunately, YOU AND I is not like that kind of films. There's no villain or villainess in this play. YOU AND I gives us really tough choices.

3.Though there's no villain or villainess in this play, the hero is not "a really nice guy" in my point of view, but a flawed human being like us. I think his main flaws are his cheating on his girlfriend and his attempt to open the forbidden box.

I like the moment when the hero tries to open the forbidden box very much, because

3.1 It's the dilemma of the audience. In that situation, the audience knows that opening the forbidden box is not a good thing. It is not the right thing to do. But the audience wishes that the character would do the wrong thing by opening the box, because the audience wants to know what is inside that box. That moment in the play lays the guilt on the audience, and makes the audience partners in crime.

3.2 It is like a symbol of rape in my point of view. The man uses force to enter the forbidden box of a woman. This moment in the play unintentionally reminds me of "the symbol of rape" in the film LOLITA (1997, Adrian Lyne), in which Jeremy Irons put his fingers inside Dominique Swain's mouth so that she would disgorge the thing which annoys him.

3.3 It is the test to measure how good the hero really is. If he is really a good guy, he will not open that box.

However, one thing I like very much about the hero is that he seems to want to tell the truth to his girlfriend. I like this kind of thing. I think it's better to have an affair and tell the truth than to keep it a secret.


4.The heroine is not flawed like the hero, but the play still can make her look like a real human being, partly by the great performance of Wanatsanan, and partly by her peculiar behaviors, especially her categorizing of things according to different emotions, and her collection of songs which "can make her feel good instantly". I like the play's focus on the heroine's habits very much.

5.The tone of the play. I like it very much that the play seems very natural or very real for me. It is not too melodramatic. It is a little bit romantic at times, but not too much.

There are some moments in the play which seem to be a little bit boring. The excitement drops in these moments. The characters seem to talk about something unimportant or do something unimportant. But I like these "undramatic" moments very much, because these moments seem real to me. The play doesn't try to capture "only important moments" in our lives, but it tries to present us what happens in real time between the hero and the heroine in the morning after they first had sex. Because it tries to present what happens in real time, the play should also include "undramatic", "unimportant", or "boring" moments like these, because our real lives are full of these moments. Our real lives are not mostly made up of "dramatic moments" in which some ultimate truths are revealed, something important happens every minute, or everything we speak is worth remembering or analyzing.

I'm not sure if the "undramatic moments" in the play come from the intention of the director or the playwright or not, but I like them very much. These undramatic moments remind me of one of my most favorite quotes of all time from Ray Carney, my favorite film critic. Ray Carney said that Mike Leigh and John Cassavetes "show us how extraordinary the most ordinary life can be. They show us that it’s not the complexity of events that makes for interest but the complexity of a character’s feelings.

The turning points in life usually occur in the simplest settings and situations. Not racing somewhere in a car, but sitting in a room and suddenly realizing something. Not yelling and screaming, but reading a magazine and feeling bored or discouraged. If you feel your character has to have something extraordinary happen to her to make her interesting, ask yourself why ordinary life does not matter enough to hold your interest."

6. Like what Ray Carney said, YOU AND I fascinates me because it presents me "the complexity of a character's feelings", including:

6.1 The hesitation of the heroine. She doesn't know what she should do. She doesn't know how she should handle the situation. At first she tries to force the hero out of her house, because it's what she thinks she "should do", but is it the thing she really "wants to do"? She seems to like him a lot, and she must fight with herself. A part of her wants him to go away, so that her life would not be complicated, but the other part of her wants him to stay, because she feels good to be with him. I like it very much that the main conflict of the play does not seem to be between the hero and the heroine, but seems to be between the heroine and herself.

6.2 The complicated feelings of the characters towards the car key. I like it very much that while the characters are searching for the car key, they are not sure whether they would really like to find it or not, because as long as they don't find it, the hero would have an excuse to stay with the heroine.

7.The props of the play. I think it is very lovely that the stage of the play is adorned by boxes of small things. At first I thought these boxes are unimportant, but later these boxes turn out to be important and are one of the most memorable things of the play.

8.The "taste" of the play. I mean the play is like a cup of coffee which gives me a "bittersweet" feeling, but more sweet than bitter. I guess most sweetness of the play comes from the playwright (Wanatsanan Sasom), not the director.

The sweetness of the play fulfills my romantic longing or my sexual fantasy. I would be very glad to have a one night stand with a handsome guy like that or to have a guy like this fall in love with me. But the play also has its bitter parts when the characters face the dilemma.

In conclusion, I like YOU AND I very much for both its sweetness and its bitterness. Its sweetness fulfills my romantic fantasy. Its bitterness gives me a very difficult dilemma to ponder about.

9. YOU AND I makes me think about many films which deal with romantic relationships in a more or less natural tone. I think I can divide these films into two main groups. The first group is the films which present romantic relationship with a sweet taste or a bittersweet taste, like YOU AND I. The second group is the films which leave a bitter taste in my mouth forever.

9.1 The first group of films may include:

9.1.1 L'ÂGE DES POSSIBLES (1995, Pascale Ferran, France)

9.1.2 BETTER THAN SEX (2000, Jonathan Teplitzky, Australia)

9.1.3 DISTANCE (สิ่ง-ไหน) (2010, Chonlasit Upanigkit, 55 min)

9.1.4 AN ENDLESS ROOM (2011, Emerson Reyes, Philippines, 20 min)
This film doesn't exactly focus on the romantic relationship, but the long natural conversation between the lovers in this film reminds me of YOU AND I.

9.1.5 GOOD MORNING, LUANG PRABANG (2008, Sakchai Deenan + Anusone Sirisackda)
The ending of YOU AND I, in which the heroine wants the hero to spend some time to think carefully before deciding to do anything, reminds me of the ending of GOOD MORNING, LUANG PRABANG.

9.1.6 MY GIRLFRIEND'S BOYFRIEND (1987, Eric Rohmer, France, 103 min)
I wish I could screen this film with YOU AND I. I think this film and the play match perfectly. Reading the review of MY GIRLFRIEND'S BOYFRIEND in TIME OUT FILM GUIDE, I found many sentences which can also be used to describe YOU AND I. In MY GIRLFRIEND'S BOYFRIEND, the heroine "finds herself growing closer to her female friend's boyfriend. Questions of fidelity and betrayal, delusion and deceit lie at the film's heart, which is large indeed, extending ample compassion to the characters. Once again the performances of the young cast are miraculously naturalistic, and equally impressive is the director's mastery of mood." The review of this film also uses the words "gentle eroticism", "fraught with embarrassment and unspoken feelings", "funny, moving " and "an absolute charmer". These words and sentences can certainly be applied to YOU AND I, too.

9.1.7 MY SEX LIFE...OR HOW I GOT INTO AN ARGUMENT (1996, Arnaud Desplechin, 178 min)

9.1.8 WE DON'T CARE FOR DEMOCRACY (2010, John Torres, Philippines)
This film doesn't exactly focus on the romantic relationship, but the natural conversation between the lovers in this film reminds me of YOU AND I.

9.2 The second group of films may include:

9.2.1 BERLIN CHAMISSOPLATZ (1980, Rudolf Thome)

9.2.2 BLUE LOVE (ก่อนรักจะกลายเป็นความผูกพัน) (2011, It Khaena, 16 min)
http://www.youtube.com/watch?v=gd38MNB1zfQ

9.2.3 BLUE VALENTINE (2010, Derek Cianfrance)

9.2.4 THE CRYING WOMAN (1979, Jacques Doillon)

9.2.5 DAMAGE (1992, Louis Malle)

9.2.6 THE LACEMAKER (1977, Claude Goretta)

9.2.7 THE MOTHER AND THE WHORE (1973, Jean Eustache)

9.2.8 THE PHANTOM HEART (1996, Philippe Garrel)

9.2.9 THE SCHOOL OF FLESH (1998, Benoît Jacquot)

9.2.10 THE THINGS OF LIFE (1970, Claude Sautet)

Wanatsanan is 25 years old, and I wonder whether the plays that she will make in the future will correspond to the second group of films or not. I think the more you grow old, the more likely you may feel bitter towards life. Anyway, I wish her plays in the future will turn out to be like the second group of films, because I like these bitter films very much. Hahaha.


10. Wanatsanan is always great in choosing songs for her soundtrack. I also like one idea in YOU AND I very much. It's the collection of songs which "can make me feel good instantly".

If I have to make a CD of this kind of songs, or if I have to make a film about a character who has this kind of CD, my CD will include the following songs:

10.1 BEAUTIFUL MORNING (1995) – Lisa Moorish
http://www.youtube.com/watch?v=ykYZbwTpJw0

10.2 BRIGHTEST STAR – Drizabone
http://www.youtube.com/watch?v=jZ2TxyI6D90

10.3 GOOD LIFE (1988) – Inner City
http://www.youtube.com/watch?v=998P6HEzCdI

10.4 HEAVEN GIVE ME WORDS – Propaganda
http://www.youtube.com/watch?v=I1qb8McqaFo

10.5 KANOJOTO TIP ON DUO – Miki Imai
http://www.youtube.com/watch?v=cuPk1f1ry9E&NR=1

10.6 I SAW THE LIGHT – Workshy
http://www.youtube.com/watch?v=zpbpRskZa7s

10.7 IT'S A FINE DAY – Opus III
http://www.youtube.com/watch?v=TjIPzyVlK60

10.8 IT'S GONNA BE A LOVELY DAY (1992) – The S.O.U.L. S.Y.S.T.E.M.
http://www.youtube.com/watch?v=aN6itwnzrKg

10.9 LOVESICK – Undercover
http://www.youtube.com/watch?v=WSixmK3cJks

10.10 MY BABY'S HEARTBEAT – Eighth Wonder
http://www.youtube.com/watch?v=9IviC3fRL0M

10.11 ONE NIGHT IN HEAVEN (1989) – Wink
http://www.youtube.com/watch?v=SnNTyle8d7U

10.12 ROCK 'N ROUGE (1984) – Seiko Matsuda
http://www.youtube.com/watch?v=sXYA37y5pvM

THE REFLECTION OF WISDOM (2011, Vlad & Alina Turco, photo, A+++++++++++++++)

CHAIR TRYING TO MEDITATE (2011, Vlad & Alina Turco, installation, A+++++++++++++++)

Please help support SENSES OF CINEMA

THE SCHEDULE OF THE GIVING MOM PROGRAM

ขอเชิญร่วมงานเทศกาลศิลปกับสังคม ๒๕๕๔ ศิลปะนานาพันธุ์ ๔หนึ่งในงานก้าวไปสู่วาระครบรอบชาตกาล ๑๐๐ ปี ท่านผู้หญิงพูนศุข พนมยงค์แม่เป็นผู้ให้ และเป็นผู้ถูกกระทำ…………………………………………..

วันเสาร์ที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๔ ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
เวลา ๑๔.๐๐ น. การแสดงปาฐกถาทางศิลปวัฒนธรรมเรื่อง “อ้อมอกแห่งมารดา”โดย ผศ.ศรวณีย์ สุขุมวาท คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่
•พิธีเชิดชูเกียรติและมอบรางวัลปีติศิลป์สันติธรรม นักศิลปวัฒนธรรมผู้มีผลงานดีเด่นทางด้านสันติภาพ ประชาธิปไตย ความเป็นธรรม ประจำปี พ.ศ. ๒๕๕๔
•พิธีเปิดงาน / การแสดงของแม่จำปา แสนพรม /การแสดงสินีนาฏ เกษประไพ พระจันทร์เสี้ยวการละคร
**ร่วมกิจกรรมฟรีเฉพาะวันที่ ๑ ตุลาคม ๒๕๕๔.............................................................................................................

วันอาทิตย์ที่ ๒ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๔.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์การแสดงสด ประกอบด้วย
• การบรรเลงดนตรีสดประกอบการฉายภาพยนตร์เงียบ เรื่อง “บัญญัติ ๑๐ ประการ ๑๙๒๓” (๑๓๐ นาที)โดย คานธี อนันตกาญจน์ และ คณะ
• การแสดงเดี่ยว เรื่อง “MADA” (๓๐ นาที)โดย ศศพินทุ์ ศิริวาณิชย์ กำกับฯ โดย ศรุต โกมลิทธิพงศ์ กลุ่มบีฟลอร์และ
• "การแสดงดนตรีสด" (๓๐ นาที)โดย เดือน จงมั่นคง และ เพื่อนๆบัตรราคา ๑๕๐ บาท (รวมทั้ง ๓ การแสดง).............................................................................................................

วันพุธที่ ๕ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๖.๓๐ น.--ณ ลานน้ำพุ
• อ่านบทกวี ชุด “กระซิบโลก, กล่อมดวงใจเจ้าไว้ในดวงตา”โดย กลุ่มเขียนข้าว ม.รามคำแหง / ชมรมอาสาพัฒนา มศวบัตรราคา -ตามจิตศรัทธา-.............................................................................................................

วันพฤหัสบดีที่ ๖ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๙.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท พิเศษ! จาก คณะละครสมมุติ แถมคูปอง มูลค่า ๑๐ บาท เพื่อใช้เป็นส่วนลดเมื่อซื้อบัตรละครอีกหลายเรื่องในเทศกาล (เฉพาะละครเรื่องที่เข้าร่วมรายการ)บัตรสองเรื่องควบ "ชีวิตา" และ "สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่" ราคา ๓๖๐ บาท.............................................................................................................

วันศุกร์ที่ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๙.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท พิเศษ! จาก คณะละครสมมุติ แถมคูปอง มูลค่า ๑๐ บาท เพื่อใช้เป็นส่วนลดเมื่อซื้อบัตรละครอีกหลายเรื่องในเทศกาล (เฉพาะละครเรื่องที่เข้าร่วมรายการ) บัตรสองเรื่องควบ "ชีวิตา" และ "สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่" ราคา ๓๖๐ บาท.............................................................................................................

วันเสาร์ที่ ๘ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๓.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๑๔.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๑๙.๐๐ น.--ณ ห้องบีฟลอร์• การแสดงเดี่ยว เรื่อง “MADA” (๓๐ นาที)โดย ศศพินทุ์ ศิริวาณิชย์ กำกับฯ โดย ศรุต โกมลิทธิพงศ์ กลุ่มบีฟลอร์บัตรราคา ..... บาท
เวลา ๑๘.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท พิเศษ! จาก คณะละครสมมุติ แถมคูปอง มูลค่า ๑๐ บาท เพื่อใช้เป็นส่วนลดเมื่อซื้อบัตรละครอีกหลายเรื่องในเทศกาล (เฉพาะละครเรื่องที่เข้าร่วมรายการ) บัตรสองเรื่องควบ "ชีวิตา" และ "สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่" ราคา ๓๖๐ บาท.............................................................................................................

วันอาทิตย์ที่ ๙ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๓.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๑๔.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๑๙.๐๐ น.--ณ ห้องบีฟลอร์• การแสดงเดี่ยว เรื่อง “MADA” (๓๐ นาที)โดย ศศพินทุ์ ศิริวาณิชย์ กำกับฯ โดย ศรุต โกมลิทธิพงศ์ กลุ่มบีฟลอร์บัตรราคา ..... บาท
เวลา ๑๘.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• การแสดงนวัตกรรมละครหุ่น เรื่อง “ชีวิตา : สนามประลองยุทธ์ แห่งชีวิตต่อชีวิต” (๓๐-๔๕ นาที)โดย อ.จิรยุทธ สินธุพันธุ์บัตรราคา ๒๐๐ บาท
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์• ละครเวทีหรรษา ฮาพอได้คิด เรื่อง “สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่” (๗๐ นาที)โดย คณะละครสมมุติบัตรราคา ๒๐๐ บาท พิเศษ! จาก คณะละครสมมุติ แถมคูปอง มูลค่า ๑๐ บาท เพื่อใช้เป็นส่วนลดเมื่อซื้อบัตรละครอีกหลายเรื่องในเทศกาล (เฉพาะละครเรื่องที่เข้าร่วมรายการ) บัตรสองเรื่องควบ "ชีวิตา" และ "สวีตตี้ อีหล่า บ๊าโบ่" ราคา ๓๖๐ บาท.............................................................................................................

วันพุธที่ ๑๒ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ Crescent Moon Space
• การแสดงเรื่อง “อัสลาม...” จากเจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่บทและกำกับการแสดง โดย ฟารีดา จิราพันธุ์ พระจันทร์เสี้ยวการละครบัตรราคา ๒๕๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ... บาท.............................................................................................................

วันพฤหัสบดีที่ ๑๓ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๙.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ Crescent Moon Space• การแสดงเรื่อง “อัสลาม...” แรงบันดาลใจจาก เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่บทและกำกับการแสดง โดย ฟารีดา จิราพันธุ์ พระจันทร์เสี้ยวการละครบัตรราคา ๒๕๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ... บาท.............................................................................................................

วันศุกร์ที่ ๑๔ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๙.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ Crescent Moon Space
• การแสดงเรื่อง “อัสลาม...” แรงบันดาลใจจาก เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่บทและกำกับการแสดง โดย ฟารีดา จิราพันธุ์ พระจันทร์เสี้ยวการละครบัตรราคา ๒๕๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ... บาท.............................................................................................................

วันเสาร์ที่ ๑๕ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๔.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๑๗.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงละครใบ้ ชุด "..."โดย เบบี้ไมม์บัตรราคา ๓๐๐ บาท
เวลา ๑๙.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ Crescent Moon Space
• การแสดงเรื่อง “อัสลาม...” แรงบันดาลใจจาก เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่บทและกำกับการแสดง โดย ฟารีดา จิราพันธุ์ พระจันทร์เสี้ยวการละครบัตรราคา ๒๕๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ... บาท.............................................................................................................

วันอาทิตย์ที่ ๑๖ ตุลาคม ๒๕๕๔
เวลา ๑๔.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๑๗.๐๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• การแสดงละครใบ้ ชุด "..."โดย เบบี้ไมม์บัตรราคา ๓๐๐ บาท
เวลา ๑๙.๓๐ น.--ณ หอประชุมพูนศุข พนมยงค์
• ละครเวทีเพื่อทุกคน เรื่อง “แค้น” จากบทละครเพื่อประชาชน ของ วีระประวัติ วงศ์พัวพันธุ์ (๙๐ นาที)โดย กลุ่มละครกุหลาบแดง (ศิษย์เก่าการเอกการแสดง มศว รุ่น ๑๔ กุหลาบแดง)บัตรราคา ๒๐๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ๑๗๐ บาท (แสดงบัตร ๑ ใบ ต่อ ๑ สิทธิ์)
เวลา ๒๐.๐๐ น.--ณ Crescent Moon Space
• การแสดงเรื่อง “อัสลาม...” แรงบันดาลใจจาก เจ้าหญิงเสียงเศร้าแห่งดาวดวงที่สี่บทและกำกับการแสดง โดย ฟารีดา จิราพันธุ์ พระจันทร์เสี้ยวการละครบัตรราคา ๒๕๐ บาท นักเรียน-นักศึกษา ... บาท

INCENDIES (2010, Denis Villeneuve, Canada, A+++++++++++++++)

สิ่งที่เราชอบในหนังเรื่องนี้รวมถึง

1.ตอนแรกนึกว่ามันจะจบแบบ THE JOY LUCK CLUB ที่น้องสาวกับพี่สาวที่พลัดพรากจากกันในสงคราม ได้มาเจอกันอย่างมีความสุขในตอนจบ แต่ปรากฏว่า INCENDIES ไม่จบแบบนั้น

เราชอบ THE JOY LUCK CLUB ในระดับ A++++++++++ นะ แต่ถ้าหาก INCENDIES เลือกจะจบแบบ THE JOY LUCK CLUB มันก็อาจจะ predictable ไปหน่อย

2.ดูแล้วนึกถึงข่าวจริงๆที่เคยอ่านเจอเมื่อประมาณ 10 ปีก่อน ที่ชาวบอสเนียบางคนอพยพไปอยู่ออสเตรเลียเพื่อหนีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ในบอสเนีย-เฮอร์เซโกวินาในช่วงต้นทศวรรษ 1990 แต่อยู่มาวันนึง ชาวบอสเนียที่รอดชีวิตบางคนไปจ่ายตลาดในออสเตรเลีย แล้วก็เจอชาวเซอร์เบียที่เป็นอาชญากรสงครามทำลอยหน้าเฉิบๆอยู่ในออสเตรเลียด้วยเหมือนกัน แบบว่าคนกลุ่มนี้หนีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ไปจนสุดขอบโลกแล้ว แต่ก็ยังต้องมาปะทะกับอาชญากรสงครามอีกอยู่ดี

3.จริงๆแล้วหลายๆอย่างใน INCENDIES มันทำให้นึกถึงหนังหลายๆเรื่องที่เคยดูมานะ แต่พอมันมาร้อยเรียงเข้าด้วยกันในเรื่องนี้แล้วมันสุดตีนมากๆ ส่วนที่ทำให้นึกถึงหนังเรื่องอื่นๆก็มีเช่น

3.1 การตามหาครอบครัวที่พลัดพรากในสงครามเหมือน THE JOY LUCK CLUB

3.2 ครูสอนพิเศษที่หวังฆ่านายจ้างตัวเอง เหมือน GARAGE OLIMPO (1999, Marco Bechis)

3.3 ฉากรถบัส ทำให้นึกถึง A FOREIGN HOME (1996, Damir Lukacevic)

3.4 การเดินทางในยุคปัจจุบัน ทำให้นึกถึง I WANT TO SEE (2008, Joana Hadjitthomas + Khalil Joreige)

3.5 การ transfer ความเจ็บปวดจากสงครามจากคนรุ่นพ่อแม่ไปสู่คนรุ่นลูก ทำให้นึกถึง ARARAT (Atom Egoyan)